«Πάπισσα Ιωάννα» στις 23:59

Οση ώρα οι θεατές περίμεναν να ανοίξουν οι πόρτες στο Κτίριο Η της Πειραιώς, το βλέμμα δεν απέφυγε μια γρήγορη ενδυματολογική ακτινογραφία. Σαλβάρια και ανέμελα φουλάρια στον λαιμό, ολίγον βραδινά φορέματα συνδυασμένα με ψηλοτάκουνα πέδιλα έδιναν όλους τους τόνους στο πολύχρωμο θεατρικό συνονθύλευμα. Στην αθρόα συνάθροιση δεν έλειπε καμία ηλικιακή ομάδα, σίγουρα όμως η πλειονότητά της ήταν όσοι έχουν «ευγενική» σχέση με το ξυπνητήρι τους: φοιτητές θεατρικών σχολών, συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συνταξιούχοι. Αυτοί που παράγγελναν κρασί σαφώς ήταν περισσότεροι απ’ όσους ήθελαν καφέδες.
Από μόνη της η ώρα προκαλεί ενδιαφέρον. Θέατρο στα μαύρα μεσάνυχτα; Κι αν πρόκειται απλώς για ένα εφέ θεατροφιλίας; Κι αν δεν αντέξει κάποιος να βγάλει την παράσταση μέχρι το τέλος; Μπορεί τίποτα απ’ όλα αυτά να μην ισχύει και κανείς να μη συνδέεται με τίποτε από τα παραπάνω. Να υπάρχει, δηλαδή, λόγος σοβαρός. Να μη βρήκε, για παράδειγμα, εισιτήριο στις προγραμματισμένες παραστάσεις του καλοκαιριού και να εξασφάλισε μια θέση την τελευταία στιγμή σε αυτήν που προστέθηκε. (Και δεν είναι κακό να προστεθεί στα συν ότι η παραγωγή είχε εξασφαλίσει τη μετάβαση των θεατών, αφού μετά το τέλος της παράστασης υπήρχε πούλμαν που μετέφερε τους θεατές από την Πειραιώς στο Σύνταγμα, ως είθισται). Το βέβαιο είναι ότι η παράσταση «Πάπισσα Ιωάννα: αναζητώντας την ηρωίδα του Ροΐδη» του Δημήτρη Μαυρίκιου άφησε το στίγμα της στα θεάματα του καλοκαιριού. Οι δύο παραστάσεις στις 30-31 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 ήταν λίγες σε σχέση με το ενδιαφέρον του κοινού, οπότε η επιστροφή της ήταν σχεδόν επιβεβλημένη.
Το θέμα στα – ετερόκλητα – πηγαδάκια λίγο πριν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι ήταν ένα: «Πότε θα παρουσιαστεί η συνέχεια της παράστασης γιατί αυτή είναι το πρώτο μέρος». Ηταν σίγουρα διαβασμένοι για το τι θα δουν. Δεν θα ήταν υπερβολή αν κάποιος έλεγε ότι η υποσημείωση του σκηνοθέτη «μια παράσταση εν εξελίξει» τους έκανε κοινωνούς μιας πρόβας, στην οποία ακούγονταν οι οδηγίες και οι παρατηρήσεις του Μαυρίκιου από το κοντρόλ.
Η σκηνοθετική προσέγγιση – για πολλούς ξεπερνάει τη συνήθη θεατρική συνθήκη – στην περίφημη «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη (1866) έδωσε τον ιδιαίτερο τόνο. Το θεατρικό έργο στηρίζεται στο μυθιστόρημα που κάποτε αφορίστηκε από την Εκκλησία, καθώς και στη σχέση τού Ροΐδη με τη μητέρα του. Η βιογραφία της μοιάζει να προσφέρει υλικό στις περιπέτειες της θρυλικής Πάπισσας του Μεσαίωνα και έδωσε τροφή στην προσμονή για τη συνέχειά της, όπως υποσχέθηκε από μικροφώνου στην αρχή της παράστασης ο Δημήτρης Μαυρίκιος. Ολοι έδωσαν το πιο ηχηρό χειροκρότημά τους στο τέλος της παράστασης.