[Θεωρείο] Με αντηλιακό αλλά χωρίς έμπνευση

Από πού επιστρέφουν από τον Τρίτο Δρόμο; Η απάντηση που έδωσε προχθές ο Εντ Μίλιμπαντ στη Βρετανία είναι η ίδια με την απάντηση που είχε δώσει προεκλογικά ο Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία όταν περιέγραφε τον σοσιαλιστικό του παράδεισο: από τη φορολόγηση των πλουσίων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Η απάντηση έχει αξία όχι επειδή τοποθετεί τον Μίλιμπαντ στον γαλαξία της Αριστεράς ούτε επειδή ο ηγέτης των βρετανών Εργατικών δείχνει αποφασισμένος να ξεπλύνει το κόμμα του από τις δεξιές αμαρτίες του Τόνι Μπλερ. Η βασική αξία της απάντησης έγκειται στο γεγονός ότι ο φραγμός στην υπερσυγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των λίγων και η καταπολέμηση των ανισοτήτων φαίνεται να χαράσσουν μια νέα βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά. Η Αριστερά αποκτά ένα λόγο ύπαρξης έπειτα από δυόμισι δεκαετίες αμηχανίας που προκάλεσε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Με άλλα λόγια, έχει ατζέντα.

Ο Ολάντ έκανε την αρχή λίγο μετά την εκλογή του όταν επιχείρησε να φορολογήσει το 75% του εισοδήματος των πλουσίων. Αλλά την έκανε κάπως άτσαλα και χωρίς σοβαρό σχεδιασμό. Η καλή του πρόθεση έσκασε σαν πυροτέχνημα στον γαλλικό ουρανό και έπειτα ξεχάστηκε. Ο Μίλιμπαντ έπιασε τη σκυτάλη στην Εθνική Διάσκεψη των Εργατικών από εκεί όπου την άφησε ο Ολάντ. Ο στόχος είναι ο ίδιος. Αλλά ο πήχης είναι πολύ ψηλότερα. Η χώρα που θα κληθεί να κυβερνήσει ο Μίλιμπαντ είναι η Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ, του Τόνι Μπλερ και της απορρύθμισης της αγοράς. Πώς φορολογείς το Σίτι; Και πώς πειράζεις μια οικονομία, η ατμομηχανή της οποίας δεν είναι πια η βαριά βιομηχανία της εποχής του Ντίκενς αλλά οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες;

Η Ελλάδα χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες δεν προσφέρει, ενώ η βαριά βιομηχανία της δεν έχει τη μυρωδιά του κάρβουνου αλλά του αντηλιακού, είναι δηλαδή εποχική. Αλλά ιδιωτικός πλούτος υπάρχει. Φανερός και κρυμμένος, αφορολόγητος και υποφορολογημένος, νόμιμος και παράνομος. Παραδόξως, όμως, η εγχώρια Αριστερά χάνεται στις ιδεοληψίες της. Στήνει αντάρτικα κατά της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, ανακαλύπτει γαλατικά χωριά εκεί όπου δεν υπάρχουν, αποστρέφεται τις ιδιωτικές επενδύσεις, οραματίζεται την επανίδρυση ενός υπερτροφικού κράτους και ενός γραφειοκρατικού απαράτ που θα πνίγει τους πάντες με την καχυποψία του. Είναι μια Αριστερά δογματική και εγκλωβισμένη σε μια ρητορική που αρχίζει από την καταγγελία του Μνημονίου και φτάνει έως την καταγγελία του ευρώ. Είναι, τελικά, μια Αριστερά χωρίς σαφή προσανατολισμό, χωρίς ξεκάθαρο στόχο.  Ακόμη χειρότερα, χωρίς έμπνευση.