Οταν ο Αμλετ συναντά τον Πολ Οστερ

Μας προκαλεί να πλαγιάσουμε δίπλα σε ελληνίδες πρωταγωνίστριες του θεάτρου, σε κρεβάτια απλωμένα σε δημόσιους χώρους. Μας προσκαλεί να επισκεφθούμε κατοικημένα διαμερίσματα στην καρδιά της Αθήνας, όπου οι ένοικοι δεν μας τρατάρουν γλυκό του κουταλιού, αλλά περφόρμανς και θεατρικές παραστάσεις. Μας προτείνει να συμμετάσχουμε σε ένα δείπνο που θα ανεβάσει τον δείκτη νοημοσύνης μας και θα μας κάνει πιο όμορφους. Kαι μας ζητά να μείνουμε ξάγρυπνοι για ένα εικοσιτετράωρο, ώστε να ακούσουμε όλα τα εγχώρια μουσικά συγκροτήματα που θα περάσουν από τη σκηνή της και θα εναλλάσσονται ανά μία ώρα.

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών επιστρέφει για ακόμη μία σεζόν. Και υπόσχεται έναν χειμώνα που θα έχει απ’ όλα. Μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, όπως ο Πολ Οστερ και ο Τζορτζ Πελεκάνος. Την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου, με τον Γιάννη Χουβαρδά να ανεβάζει τον πολυαναμενόμενο «Αμλετ» του, τον Νίκο Καραθάνο να αναμετριέται με τον «Βυσσινόκηπο», τον συν-σεναριογράφο του κινηματογραφικού «Κυνόδοντα» και των «Αλπεων» Ευθύμη Φιλίππου να υπογράφει το θεατρικό έργο «Αίματα» που ανεβάζει η ομάδα Vasistas σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη, αλλά και τον ανερχόμενο Θέμελη Γλυνάτση που θέτει το ερώτημα αν ο Χίτλερ ήταν ρομαντικός, βασισμένος στους «Υπνοβάτες» του Χέρμαν Μπροχ.

Ζωντανούς θρύλους από το διεθνές στερέωμα, όπως ο Νοτιοαφρικανός Ουίλιαμ Κέντριτζ που παντρεύει το θέατρο του παραλόγου, το κουκλοθέατρο, τον χορό, το τραγούδι και το animation στο θέαμα «Ο Υμπύ και η επιτροπή της αλήθειας» για να μιλήσει για την περίοδο του απαρτχάιντ. Και ο εικαστικός, κινηματογραφιστής, πρώην αθλητής και μοντέλο Μάθιου Μπάρνι που φέρνει στο κτίριο της Λεωφόρου Συγγρού – στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας του – το πλέον πρόσφατο έργο του «River of Fundament», για το οποίο χρειάστηκαν επτά χρόνια για να ολοκληρωθεί και διαρκεί 350 λεπτά, χωρίς να μπορεί ο θεατής να ξεχωρίσει αν πρόκειται για όπερα, θέατρο, περφόρμανς ή προβολή.

Για να μη συζητήσουμε για τα μουσικά ταξίδια που ξεκινούν από έργα Μπαχ με όργανα εποχής από την Καμεράτα έως το Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες – όπως ο Ουαντάντα Λίο Σμιθ με την ακτιβιστική ραψωδία του για τα πολιτικά δικαιώματα ή οι Latinitas Nostra που εξερευνούν πώς η γαλλική θρησκευτική μπαρόκ μουσική έφτασε στους τεκέδες του Πειραιά, όπου κυριαρχούσαν οι αμανέδες και τα ρεμπέτικα – και φτάνουν μέχρι το αφιέρωμα στον ιταλό συνθέτη που κατάφερε να συνταιριάξει τους ήχους της ψυχεδελικής ροκ και της τρανς με τη σύγχρονη λόγια μουσική, Φάουστο Ρομιτέλι.

«Εχουμε αποφασίσει να ζούμε μέσα στην κοινωνία, ακόμη κι αν το κόστος αυτής της απόφασης κουβαλάει τον κόπο και τον προβληματισμό που δημιουργεί η σκληρή, ορισμένες φορές, κριτική. Εχουμε αποφασίσει να εργαζόμαστε με τον δικό μας τρόπο ενάντια στους αποκλεισμούς, τη βία, τη φιλοφασιστική νοοτροπία» δίνει το στίγμα ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση – παιδί του οποίου είναι η Στέγη – Αντώνης Παπαδημητρίου, τονίζοντας ότι στην περσινή σεζόν η πληρότητα των παραστάσεων έφτασε το 88%.

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. Η Στέγη όμως φαίνεται πως δεν μπορεί να περιοριστεί πίσω από τις μαρμάρινες περσίδες του μεγάρου της. Οταν μπορεί, απλώνεται στην πόλη. Βγαίνει στους δρόμους και στήνει κρεβάτια μέσα στην πόλη όπου θεατές και ηθοποιοί ξαπλώνουν οι μεν για να διηγηθούν και οι δε για να ακούσουν ιστορίες πάνω στην ιδέα του Αργεντινού Φερνάντο Ρούμπιο, που ήδη έχει στήσει τα κρεβάτια του από τις ακροθαλασσιές της Χιλής έως τις λίμνες της Ολλανδίας. «Καταλαμβάνει» πλατείες, μετατρέπει τους θεατές σε φυλακισμένους, δεσμοφύλακες και εκπροσώπους του Ερυθρού Σταυρού σε μια διαδραστική και αποκαλυπτική αναπαράσταση, όπως την εμπνεύστηκε ο Ροζέρ Μπερνάτ. Και «στριμώχνει» γυμνές ανθρώπινες και κινούμενες φιγούρες στις στενές προσόψεις κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, στην εικαστική παρέμβαση που υπογράφει ο βέλγος αβανγκάρντ δημιουργός Κρις Βέρντοκ.

Κι όταν ονειρεύεται ταξίδια μακρινά στα οποία μας θέλει καλεσμένους όλους, αντιστρέφει τους όρους. Κι έτσι φέτος αντί να μας βγάλει εισιτήρια για τη Λατινική Αμερική, φέρνει τη Λατινική Αμερική στην Αθήνα με ένα φεστιβάλ που στις αποσκευές του κουβαλά από τους χιλιανούς αντάρτες πόλης της δεκαετίας του ’80, όπως τους είδε επί σκηνής η ηγετική μορφή του νέου πολιτικού θεάτρου Γκιγέρμο Καλντερόν στο «Σχολείο» του, έως το οργισμένο πορτρέτο της γενιάς που έζησε την κρίση στην Αργεντινή μέσα από την παράσταση του Μαριάνο Πενζότι.

Τέλος, από το φετινό πρόγραμμα δεν λείπουν οι εικαστικές παρεμβάσεις, όπως του Νταν Περζόφσκι που θα ντύσει το κτίριο της Στέγης με το ασπρόμαυρο καυστικό πενάκι του, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις ηλικίες, το εφηβικό θέατρο, το ντιζάιν, αλλά και ο ερωτικός κινηματογράφος.