Νετρόνια, πρωτόνια και στίχοι

Λέγεται πως ο Μπερξόν απογοητεύτηκε συζητώντας με τον Αϊνστάιν για το ζήτημα του χρόνου. Ο πρώτος ήθελε να συζητήσει αν ο χρόνος της Φυσικής, της θεωρίας της σχετικότητας λ.χ., έχει σχέση με τον χρόνο όπως τον βιώνουν οι άνθρωποι. Και ο δεύτερος του απάντησε πάνω – κάτω ότι είτε έχει είτε δεν έχει, το σημαντικό είναι πάντα αυτό που λέει η επιστήμη. Πώς αντιλαμβάνεστε εσείς τη σχέση επιστήμης και ποίησης;

Η ποίηση χρειάζεται την επικονίαση από κάθε στοιχείο που μπορεί να τη γονιμοποιήσει, από όπου και αν προέρχεται. Κατά σύμπτωση: το αρχικό έναυσμα για τα «Τοπία του Τίποτα» υπήρξε η κατάπληξή μου από την ανακάλυψη της σύγχρονης Φυσικής ότι στο εσωτερικό του ατόμου κάθε υλικού σώματος, ακόμη και του σκληρότερου στερεού, τα νετρόνια και τα πρωτόνια του πυρήνα απέχουν από τα ηλεκτρόνια, αναλογικά, περίπου όσο απέχουν μεταξύ τους οι πλανήτες στο Διάστημα. Το μέγιστο μέρος δηλαδή της συμπαντικής ύλης που αποτελεί τον εαυτό μας και τα πράγματα είναι κενό από μάζα, κάτι που οι αισθήσεις μας το εισπράττουν ως το απόλυτο Τίποτα. Αυτό λοιπόν που θα μπορούσε να εκληφθεί ως αυθαίρετη ποιητική φαντασίωση – μια ατέρμονη σειρά από τοπία του Τίποτα – δεν είναι εντέλει παρά η εφαρμοσμένη ποίηση της επιστήμης, η πιο στέρεη πραγματική πραγματικότητα.