[Παρένθεση] Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Ενας τοκογλύφος μαφιόζος που θέλει να γίνει δήμαρχος σε μια πόλη της περιφέρειας.

Ενας φλώρος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον τσαμπουκά ενός ξυρισμένου ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη – Ογκώδης Αγνοια) σε έναν επαρχιακό δρόμο.

Ενας ευσυνείδητος 50άρης υπάλληλος που παλεύει κόντρα στην κυνική γραφειοκρατία των δημόσιων υπηρεσιών.

Ενας πάμπλουτος που με τη βοήθεια ενός αδίστακτου δικηγόρου και ενός παραδόπιστου εισαγγελέα θέλει να φορτώσει στον κηπουρό του το θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα που προκάλεσε ο γιόκας του.

Ενα όμορφο ζευγάρι σε έναν «ονειρεμένο» γάμο – όλο λάμψη, σαμπάνια, αστραφτερά χαμόγελα και οργάνωση στη λεπτομέρεια· μόνο που ο γαμπρός, ο «πρίγκιπας» της μαμάκας του, πηδάει μια άλλη και η νύφη δεν τον αγαπά. 

Ολα μοιάζουν τόσο, μα τόσο ελληνικά. Κι όμως συμβαίνουν στη μακρινή Αργεντινή. Τα περιγράφει με ένα καταπληκτικό μακάβριο χιούμορ ο Νταμιάν Σιφρόν στις «Ιστορίες για Αγρίους» («Relatos Salvajes»), στη σπονδυλωτή ταινία με την οποία το βράδυ της Τετάρτης άνοιξε η αυλαία του 20ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας».

Πέντε μικρές και πικρές ιστορίες για ανθρώπους που φθάνουν στα όριά τους – τις συνδέει το αόρατο νήμα της εποχής μας, το σήμερα μιας σκληρής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Πέντε ιστορίες που κάνουν το «μακάρι να ήμασταν Αργεντινή» και το «ευτυχώς που δεν γίναμε Αργεντινή» να φαίνονται απελπιστικά άκαιρα. Είμαστε Αργεντινή.