Παροχές χωρίς πηγές χρηματοδότησης

«Δεν είπε τίποτα για τις επενδύσεις που χρειάζεται η χώρα, παρά μόνο ότι λεφτά υπάρχουν για να τα ξοδέψουμε» σχολίαζε χθες παράγοντας ο οποίος είναι σε θέση να μεταφέρει την αίσθηση που προκάλεσαν στον κόσμο της οικονομίας  οι εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα από το βήμα της ΔΕΘ. Και είναι σαφές ότι ο κόσμος της αγοράς κάθε άλλο παρά αισθήματα ανακούφισης και εφησυχασμού ένιωσε μετά τις παροχές και εξαγγελίες για το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Οχι μόνο γιατί δεν απαντήθηκε από πού θα βρεθούν τα λεφτά και ποιοι θα πληρώσουν για να χρηματοδοτηθεί το κόστος των εξαγγελιών. Αλλά κυρίως γιατί, όπως σχολίαζε άλλος παράγοντας, δεν δόθηκαν απαντήσεις για τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης και πώς θα επιτευχθεί, για τη φοροδιαφυγή και πώς θα περιοριστεί, για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης, για την Παιδεία και την Υγεία από ένα κόμμα που φιλοδοξεί να αναλάβει την εξουσία της χώρας.

Τριάντα χρόνια μετά, ο κ. Τσίπρας επανεφύηρε τη ρητορική του «δώσ’ τα όλα» και μάλιστα σε τελείως διαφορετικές συνθήκες από τότε, την ώρα που η χώρα βρίσκεται εκτός των διεθνών αγορών και εξαρτάται από τους δανειστές της σχολίαζαν οικονομικοί αναλυτές. Οι ίδιοι ασκούν κριτική και στην ουσία της παροχολογίας. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως η οικονομία είναι επενδύσεις για να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας και να μειωθεί η ανεργία. Μια μεγάλη αύξηση της κατανάλωσης με αδύναμη παραγωγική βάση το μόνο που θα προκαλέσει είναι η αύξηση των εισαγόμενων προϊόντων.

ΜΗ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Οι ίδιοι κύκλοι αμφισβητούν ευθέως όχι μόνο το ύψος (13,5 δισ. ευρώ) στο οποίο τοποθετεί ο ΣΥΡΙΖΑ το κόστος του προγράμματός του. Αλλά και τη ρεαλιστικότητα των προβλέψεών του για τους τρόπους με τους οποίους θα καλυφθεί το κόστος αυτό. Ετσι:

– Χαρακτηρίζουν ευχολόγιο ότι θα εισπραχθούν πρόσθετα έσοδα 12 δισ. ευρώ από τη φοροδιαφυγή και το λαθρεμπόριο και ότι από τον πρώτο χρόνο του προγράμματος οι ετήσιες εισπράξεις από τις πηγές αυτές θα φθάσουν τα 3 δισ. ευρώ.

– Απορούν πώς θα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να χρηματοδοτήσει από το μαξιλάρι των 11 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που έχουν δεσμευθεί για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τον Φορέα Διαχείρισης του Ιδιωτικού Χρέους που υπόσχεται. Και αυτό όταν η τρόικα, που έχει εγκρίνει αυτά τα χρήματα, αρνείται στη σημερινή κυβέρνηση να τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού.

– Αμφιβάλλουν και για το ότι οι Βρυξέλλες θα επιτρέψουν αναπροσαρμογές – που σε κάθε περίπτωση αν ζητηθούν θα είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιων διαπραγματεύσεων – στην κατανομή των κονδυλίων του ΕΣΠΑ ώστε να δοθούν από τον πρώτο κιόλας χρόνο 3 δισ. ευρώ για προγράμματα ανάκτησης εργασίας όπως δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου όλα τα κονδύλια στο τρέχον ΕΣΠΑ (2007-2013) είναι δεσμευμένα, ενώ για το νέο πρόγραμμα (2014-2020) έχει εγκριθεί ήδη – εμπροσθοβαρής αξιοποίηση 750 εκατ. ευρώ για ανάλογα προγράμματα κοινωνικής αλληλεγγύης.

– Ανησυχούν ότι οι αλλαγές στη φορολογία θα πλήξουν ήδη επιβαρημένες κατηγορίες φορολογουμένων. «Η επιβολή ενός προοδευτικού Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ) δείχνει ότι ο ΕΝΦΙΑ μπορεί να μας φανεί πραγματικός παράδεισος» έσπευσε να υποστηρίξει χθες ο πρόεδρος των ιδιοκτητών ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ) Στράτος Παραδιάς.

Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: πώς θα καταφέρει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να διαπραγματευθεί τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι θα έλθει σε μετωπική σύγκρουση με την ΕΕ, χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις στα κονδύλια και τα ποσά στήριξης που λαμβάνει η χώρα από αυτήν;