Ο γύρος του κόσμου μέσα σε χιλιάδες κλικ

Εκατόν ογδόντα χιλιάδες χιλιόμετρα. Δύο μηχανές μεγάλου κυβισμού. Ενα ζευγάρι: ο Γιάννης Ψαρουδάκης και η Μαρία Βιτωράκη. Σύντροφοι στη ζωή και στα ταξίδια οργώνουν τον πλανήτη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια απ’ άκρη σ’ άκρη. Από την Κίνα, την Ιορδανία, τη Συρία και την Περσία έχουν βρεθεί στην Ισπανία και στη Βραζιλία, χωρίς πάντα να έχουν προγραμματίσει εκ των προτέρων τον τελικό προορισμό τους. «Καρπός» των περιπλανήσεών τους είναι χιλιάδες ερασιτεχνικά φωτογραφικά στιγμιότυπα και δεκάδες ταξιδιωτικές ταινίες που από την Κυριακή (14/9) μέχρι και την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου θα προβάλλονται με ελεύθερη είσοδο για το κοινό στον πολυχώρο πολιτισμού Διέλευσις.

Ενα βιβλιο. Αν τους ρωτήσεις γιατί ταξιδεύουν, απαντούν με τη φράση: «Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο και όποιος δεν ταξιδεύει διαβάζει μόνο μία σελίδα». «Η φύση, οι λαοί, το φαγητό, οι ναοί, η ομιλία, ακόμα και ο τρόπος που φλερτάρουμε είναι τόσο διαφορετικός από τόπο σε τόπο» σχολιάζει ο Γιάννης Ψαρουδάκης από το Ηράκλειο της Κρήτης, ο οποίος σχεδόν πάντα ταξιδεύει με τη μηχανή του. «Δεν μετράει μόνο ο προορισμός. Η διαδρομή είναι εξίσου σημαντική, πόσω μάλλον αν την κάνεις με μηχανή.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Τώρα μάλιστα που έχουμε GPS και Ιντερνετ, όλα είναι πλέον παιχνιδάκι». Στην προσωπική του ιστοσελίδα δηλώνει «Μαθηματικός – ταξιδευτής – φωτογράφος» χωρίς να μπορεί να βάλει κάποια από τις ιδιότητές του πάνω από την άλλη. «Είμαι μαθηματικός στο επάγγελμα, τα χρήματα όμως που βγάζω από τη δουλειά μου τα ξοδεύω για τις άλλες αγάπες μου, τα ταξίδια και τη φωτογραφία».

Οι αναμνήσεις του ζευγαριού από κάθε ταξίδι είναι έντονες. Διαφορετικές μεν σε κάθε περίπτωση, από αυτές όμως που δύσκολα ξεχνιούνται. «Στην Υεμένη δεν θα ξεχάσω τις οικογένειες που έτρωγαν με τις χούφτες ρύζι και κρέας από ένα κοινό ταψί την ώρα που οι άνδρες δεν αποχωρίζονταν ποτέ τα όπλα τους. Είναι σοκαριστικό πώς τα όπλα είναι μέρος της καθημερινότητάς τους».

Στο Ιράν τους εντυπωσίασε η φιλοξενία του λαού, ενώ στο Ντουμπρόβνικ η αρχιτεκτονική και η καλοδιατηρημένη παλιά πόλη που κρύβεται πίσω από τα τείχη. Από την Πολωνία δεν θα ξεχάσουν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς. «Δυσάρεστο να το βλέπεις και να μιλάς γι’ αυτό, πιστεύω όμως πως αν όλοι μας το είχαμε επισκεφθεί θα είχαμε σήμερα καλύτερη μνήμη».

Ο κινδυνος. Στις εκβολές του Αμαζονίου, στην πόλη Μπέλεμ της Βραζιλίας, ένιωσαν φόβο και τον κίνδυνο να πλησιάζει. Πρόκειται άλλωστε για μια πόλη με υψηλό δείκτη εγκληματικότητας, την οποία σπάνια προσεγγίζουν οι ταξιδιώτες. Και αν αυτό συμβεί, έχουν συμβουλευτεί προηγουμένως τους ντόπιους για τα σημεία που θα πρέπει να αποφύγουν. «Τα μπαλκόνια των σπιτιών μοιάζουν με φυλακές.

Εχουν πολύ ψηλά κάγκελα, πάνω στα οποία έχουν τοποθετήσει ηλεκτροφόρο σύρμα. Από αυτό και μόνο μπορεί κανείς να καταλάβει την επικινδυνότητα της περιοχής». Το καλύτερο βέβαια ταξίδι για τον Γιάννη Ψαρουδάκη ήταν αυτό στη Μιανμάρ. «Επισκεφθήκαμε φυλές που μέχρι και σήμερα μένουν σε καλύβες μέσα στη ζούγκλα. Είδαμε γυναίκες με τατουάζ αράχνης στο πρόσωπο και ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει δυτικός πολιτισμός. Για να μας υποδεχτούν χωρίς καχυποψία και προβλήματα κάποιοι μας πρότειναν να τους πάμε δώρο φάρμακα. Οταν τους δώσαμε ντεπόν, το πιο απλό που μπορούσαμε να τους προσφέρουμε, δεν ήξεραν καν πώς να τα χρησιμοποιήσουν».