Η ηγεσία μάς είχε στείλει στο περιθώριο

Ημουν από αυτούς που εμπνεύστηκαν από την ίδρυση της ΔΗΜΑΡ και βρέθηκα εκεί από τις πρώτες στιγμές. Στην πορεία την τίμησα και με τίμησε όπως πολλά στελέχη. Μας ανέδειξε και την υπηρετήσαμε. Και πάντα πίστευα ότι αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί που δεν ακολούθησαν μία διάσπαση αλλά σηκώθηκαν από την ακομμάτιστη ασφάλεια του σπιτιού τους και πλαισίωσαν τη ΔΗΜΑΡ ήταν ο πλούτος της. «Αυτοί που στηρίξαμε το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, αυτοί που γοητευτήκαμε από τον χώρο της οικολογίας, αυτοί που φλερτάραμε με φιλελεύθερες απόψεις, αυτοί που περιπλανηθήκαμε τελικά πιο μόνοι κι από τον Μάνο» έλεγα στην παρθενική μου ντροπαλή ομιλία στο πρώτο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ.

Αυτός ο πλούτος απομακρύνθηκε από τη ΔΗΜΑΡ εδώ και καιρό. Οχι γιατί βρήκε κάτι καλύτερο – πόσο δύσκολη αλήθεια αυτή η μοναχική περιπλάνηση του απαιτητικού… Αλλά γιατί η ίδια η ΔΗΜΑΡ τού γύρισε την πλάτη, λες και ήταν ευκαιριακός σύμμαχος που τελείωσε η χρησιμότητά του. Η πολιτική και ιδεολογική διολίσθηση της ΔΗΜΑΡ προς «τα βολικά έδρανα της αντιπολίτευσης» την οδήγησε στο αναμενόμενο παράδοξο ενός, θαρρείς, μόνιμου «παρών». Τα γεγονότα έκτοτε γνωστά και χιλιοειπωμένα. Κάποιοι διαφωνήσαμε με τη σκηνοθεσία της αποχώρησης από την κυβέρνηση, επιμείναμε να δεχθεί την πρόσκληση των 58 για διάλογο, μειδιάσαμε με τον δήθεν τρίτο πόλο που έστησε πανικόβλητα πριν από τις ευρωεκλογές, ζητήσαμε πολλές φορές ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο, η έλλειψη του οποίου φαινόταν από μακριά και ευθυνόταν για ό,τι συνέβη.

Από το συνέδριο του Δεκεμβρίου και μετά ήμασταν επίσημα πια η ηττημένη μειοψηφία. Η λεγόμενη «Μεταρρυθμιστική Τάση» (ΜΕΤΑ). Για άλλη μία φορά, η ίδια η ηγεσία αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη. Μας έστειλε στο περιθώριο αφού δεν είχε πια ανάγκη να υποστηρίζουμε τη συμμετοχή στην κυβέρνηση που η ίδια μας είχε επιβάλει και προτίμησε να συμμαχήσει με όσους μέχρι πριν από λίγο την επέκριναν αλλά ξαφνικά την βόλευαν. Η ΜΕΤΑ δημιουργήθηκε τις ημέρες του συνεδρίου όταν αποκλειστήκαμε όλοι από τις κοινές λίστες των μελών, όταν η ηγεσία επέλεξε τους συμμάχους της και έφτιαξε μία δική της κλειστή λίστα, ασπαζόμενη πρακτικές μίας παράξενης περιχαράκωσης.  

Η ήττα των ευρωεκλογών δεν αναλύθηκε ποτέ όπως θα όφειλε. Η απάντηση της, πλέον ζαλισμένης, ΔΗΜΑΡ ήταν μία: Συνέδριο. Υπάρχει όμως και άλλη μία που δεν λέγεται καθαρά αλλά διακρίνεται εύκολα μέσα από τις θέσεις, τις δηλώσεις και τις αποφάσεις: Συριζοποίηση. Αυτοί που έφυγαν με μία ηχηρή και φιλόδοξη διάσπαση γιατί «δεν άντεχαν άλλο» πώς επιθυμούν να επιστρέψουν άραγε σε αυτό που τόσο τολμηρά απέρριψαν; Και επειδή θεωρώ αδύνατον κάποιος να πιστεύει ότι με τη μικρή της δύναμη η ΔΗΜΑΡ μπορεί να επηρεάσει τόσο τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να τις μεταμορφώσει δημιουργικά, εδώ υπάρχουν μόνο δύο ερμηνείες: Ή τελικά συμφωνείς σε όλα με τον ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς θέλεις να διασωθείς ανώδυνα και αθόρυβα.

Το πρόβλημα έρχεται όταν δεν επιδιώκεις την προσωπική σου διάσωση αλλά απαιτείς από τον εαυτό σου κάτι παραπάνω. Οσοι αποτελέσαμε τη ΜΕΤΑ πιστεύουμε ακόμα στις ιδρυτικές αρχές της ΔΗΜΑΡ και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να κάνουμε πραγματικότητα αυτό που φαίνεται να επιθυμούν και οι ίδιοι οι πολίτες: έναν ευρύτερο μεταρρυθμιστικό, προοδευτικό χώρο, αντίρροπο στον δεξιό συντηρητισμό και στον αριστερό λαϊκισμό. Θα τολμήσουμε δηλαδή να ολοκληρώσουμε αυτό που πιστέψαμε ότι ξεκινήσαμε με την ίδρυση της ΔΗΜΑΡ.

Η Μυρσίνη Λιοναράκη ήταν, έως χθες, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ