Ν. Ζαχαριάδης: Μεγάλος επαναστάτης ή τυχοδιώκτης;

Ο Νίκος Ζαχαριάδης (φωτογραφία) υπήρξε ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός του ΚΚΕ για 25 χρόνια (1931-1956). Για χάρη του πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει γνωρίσει η Αθήνα, με 100.000 λαού να τον επευφημούν κατά την επιστροφή του από το Νταχάου το 1945, όπου έμεινε κρατούμενος από το 1941. Ηταν εκείνος που ηγήθηκε του ΚΚΕ τα χρόνια του Εμφυλίου (1946-1949).
Την εποχή της αποσταλινοποίησης στη Σοβιετική Ενωση που ολοκληρώθηκε το 1956 με το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης αρνήθηκε να ευθυγραμμίσει το ΚΚΕ με τις επιταγές του Νικίτα Χρουστσόφ με αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια από τη σοβιετική ηγεσία.
Στον Ζαχαριάδη αποδόθηκε η ευθύνη για την ήττα του ΕΛΑΣ στον Εμφύλιο και οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν για «τυχοδιωκτισμό», υποστηρίζοντας ότι ενδεχομένως έπρεπε να αποφύγει την ένοπλη σύγκρουση και πως το Κόμμα έπρεπε να ακολουθήσει τον ομαλό δημοκρατικό δρόμο μετά την Απελευθέρωση. Παράλληλα, του αποδόθηκε η κατηγορία ότι επί των ημερών του το Κόμμα λειτουργούσε με «ανώμαλο εσωκομματικό καθεστώς» και αναπτύχθηκε η «προσωπολατρία».
Ορισμένοι από τους εχθρούς του άφηναν επί χρόνια να αιωρείται η υπόνοια συνεργασίας του Ζαχαριάδη με τους Ναζί όταν ήταν έγκλειστος στο Νταχάου. Διαψεύστηκαν κατηγορηματικά από τους συγκρατουμένους του.