Οι υποσχέσεις ως οράματα

Η απρόβλεπτη συνοίκηση και γειτνίαση σε μια εφημερίδα μπορεί να μεταλλαχτεί στον χαρακτηριστικότερο καθρέφτη της κοινωνίας μας. Μια αποκάλυψη και μια καταγγελία στα «ΝΕΑ», στις 10 του περασμένου Ιουλίου, φτάνει να συνδυάζονταν – και ήταν τόσο εύκολο καθώς δημοσιεύονταν σε γειτονικές σελίδες -, επιβεβαίωναν πόσο ολέθρια αντιφατικός παραμένει παγκοσμίως ο κόσμος μας. Γεγονός που υποδείκνυε και μια αδιόρατη λύση για την απεμπλοκή του από τις συνέπειες των ολέθριων αντιφάσεων.

Ομως στο θέμα μας, που είναι η ταυτόχρονη παρουσία της αποκάλυψης και της καταγγελίας. Η πρώτη μιλάει για 1.600 άτομα στη Βρετανία (ανάμεσά τους και ο πασίγνωστος ηθοποιός Μάικλ Κέιν) που προσπάθησαν να κρύψουν από την Εφορία ενάμισι δισεκατομμύριο ευρώ. Η δεύτερη αναφέρεται σε 49 νεκρούς (ανάμεσά τους 12 παιδιά) από αεροπορικές επιδρομές στον παλαιστινιακό θύλακο της Γάζας.

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ πια ότι τα δύο περιστατικά συνδέονται μεταξύ τους, με έναν τρόπο που σημαίνει ότι αν δεν υπήρχαν οι επώνυμοι Βρετανοί που φοροδιαφεύγουν θα ήταν αφαντάστως πιο περιορισμένοι ή και ανύπαρκτοι οι νεκροί όχι μόνο του παλαιστινιακού θυλάκου, δεν ξέρει κυριολεκτικά «πού πατάει και πού πηγαίνει». Οποιος πιστεύει πως η εξέλιξη μέσα σε ένα παγκόσμιο χωριό, όπως έχουν μεταβάλει την υφήλιο τα μέσα επικοινωνίας, θα προέλθει σταδιακά και με διαφορετικό περιεχόμενο για τους έχοντες και μη έχοντες είναι σαν να ομολογεί ότι δεν θέλει ή ότι ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Αν δεν συνειδητοποιήσουν οι μη έχοντες, οι βασανιζόμενοι, οι αποδεκατιζόμενοι, ότι το να αλλάξει νοοτροπία παγκοσμίως η εξουσία είναι τόσο απαραίτητο για μια στοιχειώδη εξέλιξη όσο και η δική τους αυθόρμητη ενσωμάτωση με τους απανταχού δυστυχισμένους, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

Γι’ αυτό λυπούμαστε αφάνταστα όταν διαβάζουμε τον εξόχως σοβαρό επιστήμονα και σοβαρό άνθρωπο επίσης – πολύ σπουδαίο το δεύτερο – Γιάννη Μηλιό να γράφει στα «ΝΕΑ» στις 19 του περασμένου Ιουνίου: «Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα αποτελέσει αναγκαστικά ένα “πρόγραμμα αναδιανομής” υπέρ των πολλών: αναδιανομή δικαιωμάτων, ισχύος, εισοδήματος και κοινωνικού πλούτου». Πώς είναι δυνατόν να το γράφει αυτό ένας άνθρωπος κύρους όταν ο ίδιος λίγο πριν στο κείμενό του έλεγε: «Μόνο για το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, ρεπορτάζ του “Σπίγκελ” στις 16/6/2014 υπολογίζει ότι κατά την περίοδο 2002-2013 δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ για τουλάχιστον 140 δισεκατομμύρια κέρδη!».

ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ο πραγματικά συμπαθής και γνήσια προοδευτικός κύριος Μηλιός πως, ενώ σκέφτεται και οργανώνει τα σχέδιά του ο ίδιος και το κόμμα στο οποίο ανήκει, οι εφοπλιστές με δεμένα χέρια αγωνιούν πότε θα έρθει και αν θα έρθει η ώρα να υλοποιήσει τα σχέδιά της μια κυβέρνηση της Αριστεράς; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ με το έτοιμο μεγάλο κοινό του να καταφεύγει σε μια γλώσσα που, αν και δουλεμένη λόγω της υποσχεσιολογίας της, ακούγεται ξύλινη, να μην επιλέγει έναν πραγματικά ουσιαστικό και προοδευτικό δρόμο; Που δεν είναι άλλος από το να κάνει συνειδητό όχι τι έχει να αποκομίσει ένας λαός, έστω και αδικημένος και ζορισμένος όπως είναι ο ελληνικός (που δεν είναι δα και ο παλαιστινιακός) από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά κάτι πολυτιμότερο: την ύπαρξη ανάλογων αντιφάσεων με αυτή των Βρετανών που φοροδιαφεύγουν και των βομβαρδισμών στη Γάζα, σε παγκόσμιο όμως επίπεδο, γεγονός που θα βοηθούσε αποφασιστικά στη δημιουργία μιας καθολικής συνείδησης που μακροπρόθεσμα θα αντιμετώπιζε επιτυχώς τις αλλαγές και στον ελληνικό μικρόκοσμό μας.