Ο Ολάντ δεν μπορεί να βγάλει το κάρο από τη λάσπη

«Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουμε πολιτική». Τη διαβεβαίωση αυτή έδωσε ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς την περασμένη Κυριακή στον γαλλικό Τύπο. Η πραγματικότητα όμως κινείται σε ελαφρώς διαφορετικό μήκος κύματος: πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η γαλλική οικονομία παραμένει στάσιμη. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία που γνωστοποιήθηκαν πριν από μερικές ημέρες, το πρώτο εξάμηνο του 2014 το γαλλικό ΑΕΠ δεν αυξήθηκε ούτε κατά μισό χιλιοστό. Και οι προβλέψεις για το τρέχον εξάμηνο λένε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσει το 0,25% στο τέλος του έτους. Με αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα για τη «Λιμπερασιόν» προκύπτει σχεδόν αβίαστα: Μήπως ο Φρανσουά Ολάντ (και ο πρωθυπουργός του) κάνει λάθος; Μήπως η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει αμέσως ρότα ώστε να πάρει και πάλι μπρος η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης;  Αυτό που για την αριστερή «Λιμπερασιόν» τίθεται ως ερώτημα, για τη δεξιά «Φιγκαρό» διατυπώνεται ως βεβαιότητα. «Οσο περισσότερο πάνε άσχημα τα πράγματα τόσο λιγότερο πρέπει να τα αλλάξουμε! Αυτή είναι η περίεργη φιλοσοφία της κυβέρνησης» σχολίαζε η εφημερίδα. Η κομμουνιστική «Ουμανιτέ» βλέπει από την πλευρά της στο πρόσωπο του σοσιαλιστή Ολάντ τη μετενσάρκωση της Μάργκαρετ Θάτσερ που έλεγε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. «Μα αυτή είναι η πολεμική κραυγή των υπερφιλελεύθερων» διαμαρτύρεται ο αρθρογράφος Μισέλ Γκιγιού.  Αυτή η σύντομη ανασκόπηση του γαλλικού Τύπου είναι ένα μικρό δείγμα του γεγονότος ότι ο Φρανσουά Ολάντ βάλλεται πλέον πανταχόθεν. Τι ακριβώς του καταλογίζεται όμως; Μα το γεγονός ότι επιμένει στην άποψη πως η ανάκαμψη θα έρθει μέσω των επενδύσεων του ιδιωτικού κεφαλαίου και όχι της αύξησης των δημοσίων δαπανών. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η πολιτική αυτή είναι δεξιά. Είναι ότι – τουλάχιστον μέχρι στιγμής – δεν φαίνεται να αποδίδει. Ο γάλλος πρόεδρος πόνταρε στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Κι αν αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος της πενταετούς θητείας του;

ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΕΞΙΣΩΣΗ. Σύμφωνα με τους γάλλους αναλυτές, το λάθος βρίσκεται στην εξίσωση: το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν υπολόγισε την καθηλωμένη αγοραστική δύναμη των Γάλλων. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις διστάζουν να επενδύσουν, να δημιουργήσουν δηλαδή νέες θέσεις εργασίες. Υπάρχει όμως και μια άλλη ανάγνωση του προβλήματος. Κι αυτή λέει ότι το Παρίσι αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: παραμένουν δέσμιες της οικονομικής πολιτικής που χαράσσεται στις Βρυξέλλες και κρατά σε στασιμότητα την ευρωπαϊκή οικονομία.

Το – ακόμη μεγαλύτερο – λάθος των Βρυξελλών επισημαίνουν στο χθεσινό κύριο άρθρο τους οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», γεγονός που μαρτυρεί ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αναβιώνει και πάλι ο φόβος μιας ευρωπαϊκής ύφεσης που μπορεί να απειλήσει την παγκόσμια οικονομία. Η μάχη του Φρανσουά Ολάντ επομένως πρέπει να δοθεί και πάλι επί ευρωπαϊκού εδάφους. Σύμφωνα με τον γαλλικό Τύπο, ο γάλλος πρόεδρος – σε συντονισμό με τους σοσιαλδημοκράτες ομολόγους του – θα επιχειρήσει στα τέλη Αυγούστου μια νέα επίθεση στην πολιτική της λιτότητας. Το έδαφος έχει αρχίσει να προετοιμάζεται. Ετοιμο φαίνεται να είναι και το σύνθημα: «Η Γαλλία είναι προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις. Για την ανάπτυξη, όμως, πρέπει να αναλάβει δράση η Ευρωπαϊκή Ενωση».