«Πέρσες» του Αισχύλου

Η μικρή διάρκεια ήταν το μεγάλο ατού της παράστασης του ΚΘΒΕ. Μία ώρα και είκοσι λεπτά αντέχονται, ακόμη και σε πειραματική εκδοχή. Πόσω μάλλον όταν η εν λόγω εκτιμήθηκε ως κλασικής φόρμας και ανάγνωσης – κάτι που έλειψε τελευταίως. Η μουσική της Σοφίας Καμαγιάννη, με ένα τσέλο, θα ήταν μαγική. Αν έλειπαν οι ήχοι φύσης από «κονσέρβα». Και βέβαια, ο Γιάννης Φέρτης είναι πάντα ατού.

Οπως και το Εθνικό Θέατρο, έτσι και η δεύτερη κρατική σκηνή δεν πρόλαβε να ετοιμάσει αγγλικούς υπέρτιτλους, προς απογοήτευση των πολλών τουριστών. Η μανιέρα της απλοϊκής εξέδρας δεν εξέπληξε κανέναν. Η προσθήκη των τριών αλαλαζόντων μαινάδων στον Χορό των Γερόντων δεν έγινε κατανοητή. Ούτε η χρήση μικροφώνων! Ούτε η παραμονή της Ατοσσας στη σκηνή την ώρα που οι άλλοι «θάβουν» τον Δαρείο. Μήπως κάποιοι θεωρούν τα ευρήματά τους σημαντικότερα του κειμένου;