Με δύναμη από τη διαφήμιση

Κάθε χρόνο κυκλοφορούν εκατοντάδες αστυνομικά μυθιστορήματα, λίγα όμως είναι επιτυχημένα και από αυτά ελάχιστα καταφέρνουν να κάνουν τεράστιες πωλήσεις. «Είναι πολύ πιθανό, μάλλον σίγουρο, ότι χωρίς αυτές τις διαφημίσεις το “Και ήρθε μια αράχνη” δεν θα έμπαινε ποτέ στη λίστα των μπεστ σέλερ και ο Πάτερσον θα ήταν ακόμη ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων» έγραψαν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» γι’ αυτό το εκδοτικό φαινόμενο.

Βεβαίως, ο συγγραφέας δεν άφησε την επιτυχία του στην τύχη. Την έχτισε μεθοδικά δημιουργώντας, κυριολεκτικά, οπαδούς με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν συνήθως οι πολιτικοί.

Αρχισε την περιοδεία του με παρουσιάσεις του βιβλίου σε πόλεις με μεγάλες πωλήσεις αστυνομικών βιβλίων και αργότερα επεκτάθηκε σε πιο ευρύ κοινό. Σύντομα ετοίμασε μια δεύτερη σειρά, τη «Γυναικεία λέσχη φόνων», στην οποία πρωταγωνιστεί μια ομάδα γυναικών που λύνουν μυστηριώδεις υποθέσεις φόνων στο Σαν Φρανσίσκο. Στόχος του ήταν να επωφεληθεί από την επιτυχία του Γκρίσαμ στη Δυτική Ακτή. Και το πέτυχε. Πολύ γρήγορα πέρασε και σε άλλα είδη λογοτεχνίας, παρά τις αντιρρήσεις του εκδότη του που πίστευε ότι με τον τρόπο αυτό το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να «κανιβαλίσει το αναγνωστικό του κοινό και να το μπερδέψει». Λάθος. Ο Πάτερσον δεν διστάζει να ανταγωνίζεται τον ίδιο του τον εαυτό, γράφει σχεδόν τα πάντα, από επιστημονική φαντασία, αισθηματικά μυθιστορήματα και βιβλία για τα Χριστούγεννα, μέχρι λογοτεχνία για εφήβους. Μάλιστα σε αυτό το τελευταίο είδος η επιτυχία του είναι εξίσου τεράστια. Δεν διστάζει επίσης να βελτιώσει τα μυθιστορήματά του κάνοντας αλλαγές στην πλοκή, ακόμη και στους χαρακτήρες κάθε, φορά που γίνεται μια νέα έκδοση. Βεβαίως αποφασίζει ο ίδιος πότε θα εκδοθεί ένα βιβλίο και με ποιο τρόπο θα διαφημιστεί, σε ποιες βιτρίνες βιβλιοπωλείων θα μπει πρώτα κ.λπ. Με τέτοιους τρόπους, λοιπόν, κατάφερε να βρίσκεται συνεχώς στην κορυφή και μάλιστα με πολλά βιβλία ταυτόχρονα. Καθεμία από τις σειρές που εκδίδει έχει το δικό της κοινό, υπάρχει όμως και μεγάλη μερίδα αναγνωστών που διαβάζουν τα πάντα.

Εκτός από την εμφάνιση των βιβλίων του – ο Πάτερσον έχει επιβάλει ομοιόμορφα εξώφυλλα και τίτλους εύκολους, «για να πιάνουν ανθρώπους που δεν υπήρξαν καλοί μαθητές» –  το στυλ της γραφής του είναι κοινό σε όλα τα είδη των μυθιστορημάτων του. Καταιγιστική δράση, ελαφριά ατμόσφαιρα, απλές, καθημερινές φράσεις, κεφάλαια πολύ σύντομα. «Δεν πιστεύω στην επιτηδευμένη γραφή» λέει ο Πάτερσον στην «Ντέιλι Μπιστ» και επιμένει ότι το πιο σημαντικό πράγμα για την επιτυχία ενός λαϊκού μυθιστορήματος είναι το καλό στόρι. Σκιαγραφεί τους χαρακτήρες του με τηλεγραφικές λεπτομέρειες και αποφεύγει τις περιγραφές και τις αναδρομές στην ιστορία τους. Αντί γι’ αυτό, προτιμά να ρίχνει τους αναγνώστες του κατευθείαν στη δράση.

Τέλος, παρά τις αντιρρήσεις των εκδοτών του, αποφάσισε να βγάζει κάθε χρόνο περισσότερα από ένα βιβλία. Για να τα καταφέρει μάλιστα με τις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις της παραγωγής, άρχισε να συνεργάζεται με μια ομάδα συγγραφέων, την οποία καθοδηγεί στενά. Ο Πάτερσον γράφει την περίληψη, εκείνοι τα κεφάλαια και στη συνέχεια τα επιμελείται ο ίδιος. Πιστεύει άλλωστε ότι το να γράφεις μαζί με άλλους είναι καλό, αφού έτσι τα βιβλία εμπλουτίζονται με περισσότερες ιδέες. Αποτέλεσμα; Πριν από δύο χρόνια εκδόθηκαν ταυτόχρονα 10 βιβλία του. Και για την αμέσως επόμενη χρονιά υπέγραψε συμβόλαιο για 17 νέους τίτλους. Ο Ιαν Ράνκιν έχει δίκιο: «Ο Τζέιμς Πάτερσον είναι το Αφεντικό. Τελεία και παύλα».