Ακης Σακελλαρίου: «Να αλλάξουμε πρώτα εμείς κι ύστερα η πολιτική»

Θέλει από την αρχή της συνομιλίας μας να αναδείξει τα πολιτικά στοιχεία της τραγωδίας. Τις συνέπειες της καταστροφής στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας που υπερβαίνουν τον ίδιο τον Ξέρξη και εξαπλώνονται στους υπηκόους του. Ο Ακης Σακελαρίου, ο οποίος ενσαρκώνει την Ατοσσα υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Νικαίτης Κοντούρη, εντοπίζει και ένα ακόμη σημείο το οποίο υπογραμμίζει την πολιτική χροιά των «Περσών».  Στην τελευταία πράξη, ο Χορός των Γερόντων, πιστών του βασιλιά, στρέφεται εναντίον του Ξέρξη παρουσία της μητέρας του Ατοσσας. Τον κατηγορούν ότι τους διέλυσε, τους κατέστρεψε, τους αποδεκάτισε και μπροστά στην οργή τους εκείνη δεν αντιδρά για να τον προστατεύσει. Αφήνει να περάσει τη δοκιμασία ο γιος της. «Αυτή η σκηνή για μένα περιγράφει με τον πιο έντονο τρόπο μια πράξη ευθύνης. Η Νικαίτη Κοντούρη δεν την έβαλε τυχαία παρούσα, χωρίς να επεμβαίνει στις κατηγορίες του Χορού απέναντι στον γιο της».

Η ισορροπία που επιχειρείται μέσα από τον πρόσωπο της Ατοσσας προκύπτει για τον γνωστό ηθοποιό και από τη στάση της: θέλει ως μητέρα του ηττημένου και του λαού του να σταθεί παρηγορητικά απέναντι στην καταστροφή του αλλά ταυτόχρονα τον αποδοκιμάζει. «Τους λέει “πήγατε στη Σαλαμίνα γιατί πιστεύατε ότι θα εκδικηθείτε για τη Μάχη του Μαραθώνα” και χαρακτηρίζει αυτό τον πόλεμο αρπακτικό».

Τα τρία πρόσωπα της τραγωδίας, Δαρείος – Γιάννης Φέρτης, Ξέρξης – Βασίλης Κολοβός, Ατοσσα – Ακης Σακελαρίου, δημιουργούν τον άξονα της αισχυλικής τραγωδίας. Την αλαζονεία της εξουσίας, όπως επισημαίνει ο γνωστός ηθοποιός και συνεχίζει: «Οποιος ανεβαίνει στην εξουσία είναι εν σπέρματι αλαζόνας. Μόνο το μέτρο του εξοστρακισμού – για όσους έμεναν σε θέσεις εξουσίας πέρα από το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα – κατάφερνε να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικά». Θα μπορούσε όμως αυτό να λειτουργήσει σήμερα όπως πιθανότατα επιθυμούν οι οπαδοί του αγανακτισμένου ακτιβισμού; «Δεν ξέρω. Το βέβαιο είναι ότι η πολιτική και οι πολιτικοί βρίσκονται σε μεγαλύτερη κρίση απ’ ό,τι η ίδια η κοινωνία».

Την ίδια στιγμή που κατακεραυνώνει τους ανθρώπους της εξουσίας αποδίδει και μέρισμα ευθύνης στους πολίτες οι οποίοι τους τοποθετούν στους θώκους της. «Φυσικά και έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Ξεκινώ από τον εαυτό μου, γιατί υπήρξα κι εγώ αλαζών. Και δεν μιλάω μόνο για τα υλικά αγαθά. Ανατρέχω στην περίοδο που η σχέση μου με την τηλεόραση ήταν πολύ ζεστή και προσοδοφόρα. Αποδεχόμουν να παίξω ένα παιχνίδι το οποίο δεν μπορούσα να ελέγξω. Αργησα να καταλάβω τη σημασία του θεάτρου, το οποίο είναι το μόνο που μπορεί να σε φέρει σε ισορροπία. Με θάμπωσε όπως όλους όσοι νομίσαμε ότι μπορούσε η τηλεόραση να υποκαταστήσει την πνευματική ανάγκη που λείπει σήμερα».

Δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί μπροστά σε αυτή τη συνθήκη της αυτοκριτικής λόγω της συνολικής κρίσης και, όπως λέει, εκείνο που θα μπορούσε να δώσει μια δέσμη φωτός και αισιοδοξίας είναι «να διδαχθούμε από τα σφάλματά μας και να μειώσουμε την περηφάνια μας. Είμαστε ένας λαός που δεν μπορεί να δεχθεί και να προχωρήσει στην ανάληψη των ευθυνών του. Δεν μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε για όλους αυτούς που εμείς οι ίδιοι ψηφίζουμε. Οφείλουμε να έχουμε την ευθύνη της επιλογής μας». Και αναδεικνύει άλλη μία διάσταση στην παραδοσιακή πολιτική διακυβέρνηση εξηγώντας πως «ίσως αυτός ο μηχανισμός να έχει ξεπεραστεί και οι νέες γενιές να επιχειρήσουν να προτείνουν άλλου είδους διακυβέρνηση».

«Ο,τι μπορεί ο καθένας». Τι είναι εκείνο που θα μπορούσε να δημιουργήσει τις συνθήκες για ριζικές αλλαγές, πρόοδο και απαγκίστρωση από παρωχημένες αντιλήψεις και μηχανισμούς; «Ολες οι μεγάλες αλλαγές μόνο από εμάς τους ίδιους μπορούν να ξεκινήσουν. Ανήκουν πια στο παρελθόν οι βαρύγδουπες εκφράσεις που έχουν χρεωθεί σε άλλες γενιές. Αυτό έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Σε ατομικό επίπεδο, ας κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί. Τι σημαίνει αυτό; Ας κάνει ο καθένας σωστά τη δουλειά του και ας φροντίσει για τη βελτίωση των καθημερινών του πράξεων. Πολιτική πράξη είναι να μην πετάς τα σκουπίδια σου από το παράθυρο ή να ψαρεύεις όσα ψάρια χρειάζεσαι».

Τι απουσιάζει σήμερα από τη στρυφνή και περίεργη εποχή; «Λείπει ένας Χατζιδάκις, ένας Κουν ή ένας παλιός Σαββόπουλος. Είχαν σηκώσει στις πλάτες τους μια εποχή και έδειχναν τον δρόμο μέσα από το έργο τους και τον φωτεινό τους λόγο».