Οι άλλες ταινίες

Με περικεφαλαία

«Δείπνο ηλιθίων»: Να που μερικές επιτυχίες με δυσκολία «μεταφράζονται» έξω από τη χώρα τους. Ο λόγος γι’ αυτό το γιγαντιαίο γαλλικό σουξέ, το «Le diner de cons», που ο Φράνσις Βέμπερ σκηνοθέτησε το 1998, βασισμένος στο θεατρικό που έγραψε ο ίδιος το 1993 (εντελώς θεατρικό και το στήσιμο του φιλμ). Η βάση της σάτιράς του, απολύτως ταξική! Μία φορά κάθε εβδομάδα, ο Πιερ και οι φίλοι του διοργανώνουν ένα «Δείπνο ηλιθίων» με το εξής σκεπτικό: ο καθένας τους προσκαλεί τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας ο οποίος και «ενθαρρύνεται» να αναπτύξει πλήρως τη βλακεία του. Κάπου εκεί γνωρίζουμε και τον καλοκάγαθο Φρανσουά – υπάλληλο της τοπικής εφορίας (ο εκπληκτικός Ζακ Βιλερέ σ’ έναν ρόλο που ερμήνευσε στο σανίδι πάνω από 600 φορές). Το δείπνο που περιμένουμε, τελικά, δεν έρχεται ποτέ – αντιθέτως η κωμωδία «εξαντλείται» στο διαμέρισμα του Πιερ που, ύστερα από μια σειρά αναποδιές, βλέπει τη ζωή του να καταρρέει. Και ο θεατής απολαμβάνει αυτήν την αστεία πτώση που αναδεικνύει την καλοσύνη του «ηλιθίου» – ένα δίδαγμα ανθρωπιάς με άλλα λόγια, που όμως αποτελεί και ανελέητη σάτιρα της γαλλικής μεγαλοαστικής τάξης, κάτι που χάνεται στη μετάφραση. Για θερινό πάντως, είναι ό,τι πρέπει.

Βαθμοί: 5

Μια μικρή έκπληξη

«Κουβανέζικος έρωτας»: Είναι στιγμές που μια ταινία μπορεί και να σε εκπλήξει εκεί που δεν το περιμένεις. Οπως τούτη εδώ. Από τον τίτλο και μόνο περίμενα ό,τι χειρότερο, μια χλιαρή ρομαντική κομεντί δηλαδή από αυτές που κυκλοφορούν στις αίθουσες επειδή τα multiplex πρέπει απαραιτήτως να «τραφούν» με ταινίες για να ρολάρει η μηχανή. Και ήρθα εντέλει αντιμέτωπος με μια τρυφερή, ορθώς κουρδισμένη και γενικώς γλυκύτατη ταινιούλα. Στο επίκεντρο, ο Μπρους, κάποτε μεγάλη ελπίδα του χορού (συγκεκριμένα της σάλσα) ώσπου ένα θλιβερό συμβάν, στα 13 του χρόνια, έσβησε τη φλόγα. Η οποία και αναζωπυρώνει με την εμφάνιση μιας Αμερικανίδας που ξυπνά μέσα του το (χορευτικό) κτήνος. Δεν υπάρχει λόγος να αναζητήσει κανείς δάφνες πρωτοτυπίας από μια ρομαντική κομεντί σαν κι αυτή – το μόνο που μπορεί να περιμένει είναι να ψυχαγωγηθεί δίχως να τον πάρει ο ύπνος. Ε, κάτι ο χορός, κάτι οι συμπαθέστατες παρουσίες των πρωταγωνιστών (ιδίως του ευτραφούς Νικ Φροστ), κάτι το στόρι που κυλάει με ρυθμό, σε «ψήνει» το εργάκι και το παρακολουθείς ευχάριστα μέχρι τέλους.

Βαθμοί: 5

Φαντάσου

«Λόγια και εικόνες»: «Ενας καθηγητής Φιλολογίας και μια καθηγήτρια Καλών Τεχνών συγκρούονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων τους σε ένα ιδιωτικό κολέγιο. Το φλερτ που αρχίζει ανάμεσά τους θα προκαλέσει έντονο ανταγωνισμό τόσο ανάμεσα στους ίδιους όσο και στους μαθητές των τάξεών τους, καθώς όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τι είναι πιο ισχυρό. Η δύναμη των εικόνων ή των λέξεων». Το αντιγράφω από το δελτίο Τύπου, μιας και δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή γι’ αυτό εδώ το ρομάντζο με τη Ζιλιέτ Μπινός και τον Κλάιβ Οουεν. Αναρωτιέμαι γιατί.