Τελευταία πάσα για τον Μάτζικ της Ευρώπης

Το αστραφτερό χαμόγελο, οι ταχυδακτυλουργικές πάσες, οι εκρήξεις παρορμητισμού, η δυσπιστία προς τους διαιτητές, αλλά και οι κοφτερές δηλώσεις, η ειλικρινής συμπεριφορά, η αύρα του αληθινού και όχι κάποιου κατά φαντασία σταρ. Ολα αυτά θα λείψουν από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, καθώς ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αποφάσισε σε ηλικία 38 ετών να κρεμάσει τα αθλητικά παπούτσια και να φορέσει το κοστούμι του βοηθού προπονητή της Ζαλγκίρις Κάουνας.

Απολαμβάνοντας αυτές τις ημέρες την αγαπημένη του βότκα Grey Goose με την οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα στη Μύκονο (μετά την Κέρκυρα και τους Παξούς), οι άνεμοι του νησιού θα ταξιδεύουν τη σκέψη του σε όλες τις μεγάλες στιγμές που έζησε ως αθλητής κατά τη 16χρονη επαγγελματική διαδρομή του. Θα υπερηφανεύεται πως είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ που έχει κατακτήσει τέσσερα Triple Crown (πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωλίγκα) με τρεις διαφορετικές ομάδες.

Ως συνοδοιπόρος του Ντέγιαν Μποντιρόγκα με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα τη σεζόν 2002-2003. Ως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Μακάμπι Τελ Αβίβ το 2004 και το 2005. Και φυσικά, για τη συμπλήρωση του κουαρτέτου, με την ορχήστρα του Παναθηναϊκού, τη σεζόν 2008-2009, πλάι στους επιστήθιους φίλους του Δημήτρη Διαμαντίδη και Μάικ Μπατίστ, τον Βασίλη Σπανούλη και την υπόλοιπη παρέα.

Σε αυτόν τον τέταρτο τίτλο η σκέψη του θα κάνει μια μικρή στάση και η ολόλευκη οδοντοστοιχία του θα φωτίσει το πρόσωπό του. Αν έπρεπε να επιλέξει έναν μόνο προπονητή από όλους με τους οποίους συνεργάστηκε, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα έβγαινε πρώτος και με διαφορά. Ακούει Ζοτς και από την ψυχή του αναβλύζει ο σεβασμός, καθώς ο Σέρβος είναι από τους ελάχιστους που μπόρεσαν να καθοδηγήσουν – και όχι απλά να αξιοποιήσουν – την ιδιοφυΐα του Λιθουανού. Λόγω των ισχυρών δεσμών φιλίας, απόλαυσαν μάλιστα από το ίδιο τραπέζι τις φωνές των Χούλιο Ιγκλέσιας και Αντώνη Ρέμου στην Ψαρρού…

Ο Σάρας πέτυχε κάτι που ελάχιστοι αθλητές θα μπορούσαν έστω να ονειρευτούν. Λατρεύτηκε σαν Θεός σε τρεις πόλεις, σε τρεις διαφορετικές ομάδες, στη Βαρκελώνη (Μπαρτσελόνα 2000-2003 και 2012-2013), στο Τελ Αβίβ (Μακάμπι 2003-2005) και στην Αθήνα (Παναθηναϊκός 2007-2010 και 2011-2012). Είναι τυχαίο ότι όλες αγκαλιάζονται από θάλασσα; Ισως για αυτό να λατρεύει τόσο την Ελλάδα και τη Μύκονο, παντρεύτηκε Ελληνίδα, την Αννα Δούκα, και έκανε μαζί της δύο παιδιά, τον Λούκας και την Αϊλα.

Ανάμεσα στις αναρίθμητες παραστάσεις, που τον οδήγησαν στην κατάκτηση 26 τίτλων, ίσως η πιο αξέχαστη κατεγράφη στις 21 Αυγούστου 2004, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου με 7/12 τρίποντα και συνολικά 28 πόντους υπέταξε σχεδόν μόνος του τις ΗΠΑ κλείνοντας για πρώτη φορά το μάτι στο ΝΒΑ. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, στο Σίδνεϊ, είχε φορέσει το προσωπείο του μοιραίου, καθώς το δικό του σουτ τριών πόντων τράνταξε το στεφάνι και η Λιθουανία δεν κατάφερε να γράψει ιστορία αποκλείοντας την Ντριμ Τιμ από τον τελικό. Ούτε το ΝΒΑ απεδείχθη πρόσφορο για τον Μάτζικ της Ευρώπης, καθώς έπειτα από μιάμιση σεζόν στους Ιντιάνα Πέισερς και μισή στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, αφού είχε γίνει μήλον της Εριδος ανάμεσα σε Πράσινους και Ερυθρόλευκους.

Δύο πτυχές, που διαφύλαξε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, είναι το πάθος του για το γκολφ, που συχνά τον έστελνε σε… άλλη ήπειρο για να παίξει ή να παρακολουθήσει αγώνες, και η αγορά κατοικίας στη Φιλοθέη, η οποία όμως θα χρειαστεί να περιμένει μετά την απόφασή του να εργαστεί στο τεχνικό επιτελείο της Ζαλγκίρις. Αυτό το τελευταίο επιβεβαιώνει και το συναισθηματικό του δέσιμο με την Ελλάδα, την Αθήνα, τον Παναθηναϊκό. Για όλα αυτά που πέτυχε και εξέφραζε ως αθλητής, ο ελάχιστος φόρος τιμής είναι ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Οπως λένε και οι Αμερικανοί… «thanks for the memories, Saras».