Οταν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας συνάντησε τη Μοίρα με τη μορφή της Ευρυδίκης

Κάπου εκεί στις άγνωστες γωνιές του κόσμου υπάρχει μια χώρα που ευτυχεί και ευημερεί αδιαλείπτως. Με έναν μαγικό σχεδόν τρόπο, σαν αποτέλεσμα κάποιας ανώτερης εύνοιας. Γιατί τότε οι κάτοικοί της όλο γκρινιάζουν και θέλουν περισσότερα; Μάλλον αυτό αναρωτιέται η θεά Τύχη και αποφασίζει να τους αφήσει αβοήθητους, ώστε να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Η χώρα χάνει όλα τα υλικά της αγαθά και οι δύο πρίγκιπές της ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι για να τη σώσουν. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν τέρατα, θηρία, τρομερούς μάγους, γέρους των βουνών και άλλα τέτοια περιπετειώδη.

Το έργο λέγεται «Ακροβάτες της τύχης», φέρει την υπογραφή της Κέλλυς Σταμουλάκη και ανεβαίνει από τον θίασο Αβάντι. «Το ζήτημα που με απασχολεί εδώ είναι αν όσα συμβαίνουν στη ζωή μας οφείλονται στην τύχη ή αν εμείς την καθορίζουμε με τις πράξεις μας» λέει η συγγραφέας και σκηνοθέτις του. Τον κομβικό ρόλο της Μοίρας, προσθέτει, θα τον υποδύεται η Ευρυδίκη, η οποία θα ερμηνεύει μελωδίες του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα σε μουσικές παιγμένες ζωντανά, με σαξόφωνο ή και κανονάκι. «Η λέξη “ακροβάτες” στον τίτλο», συμπληρώνει, «υπάρχει γιατί και εντός μας ακροβατούμε σε δίπολα όπως καλό – κακό, δίκαιο – άδικο, αλλά και εκτός, με τις πράξεις και τις επιλογές μας».

Ολα τα παραπάνω αποδίδονται με μια ιστορία που έχει «και δράση και τρυφερότητα, και χιούμορ αλλά και λυρισμό, ώστε να μην κουραστούν ούτε οι μικροί ούτε οι μεγάλοι θεατές». Σαν ένα καρδιογράφημα είναι το έργο, παρατηρεί η Σταμουλάκη, «όπως άλλωστε και οι ζωές μας». Και ποιο είναι το δυσκολότερο στοίχημα σε μια παιδική παράσταση σαν αυτή (αλλά και σε κάθε άλλη παρόμοια); «Θεωρώ το παιδικό θέατρο δυσκολότερο από των ενηλίκων», αποκρίνεται, «γιατί τα παιδιά είναι πολύ αυθόρμητα, δεν δέχονται κοινωνικές συμβάσεις όπως η ευγένεια και πρέπει να κερδίσεις την καρδιά και την προσοχή τους με ένα εύρημα – εικαστικό, υποκριτικό ή μουσικό.

Απαιτείται λοιπόν αλήθεια, ταλαντούχοι ηθοποιοί και χορευτές, καλή μουσική και θέματα ξεκάθαρα: όχι παιδιάστικα, γιατί βαριούνται, ούτε δυσνόητα, ώστε να τα καταλάβουν. Πρέπει να τους πεις δύσκολα πράγματα με απλή γλώσσα, να τους μιλήσεις για τη ζωή στην οποία και εκείνα ζούνε. Οχι να τα υποβαθμίσεις θεωρώντας ότι ζουν σε ένα ροζ συννεφάκι. Πρέπει να αγγίξεις την καρδιά τους. Να φτάσεις στο ύψος των ματιών τους και να τα κοιτάξεις».

Και αν επιτρέπεται, η συμμετοχή μιας λιγότερο ή περισσότερο δημοφιλούς τραγουδίστριας δεν ενέχει τον κίνδυνο να εισαγάγει τα πιτσιρίκια σε όρους θεάματος; «Μα το θέμα είναι πώς γίνεται» αποκρίνεται. «Η Ευρυδίκη είναι μια εξαίσια φωνή, ένας γλυκύτατος και συνεργάσιμος άνθρωπος, που υπηρετεί με απόλυτη πειθαρχία την οπτική μου στο παιδικό θέατρο. Δεν μιλάμε για θέαμα εδώ, για εργαζομένους μιλάμε, άρα το θέμα είναι αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ούτε πιστεύω σε ταμπέλες όπως ροκ, ποπ ή έντεχνο. Είναι λάθος να συνδέουμε το θέαμα με την έλλειψη ποιότητας και να λέμε ότι οι παραστάσεις με μία καρέκλα και δύο ηθοποιούς είναι οπωσδήποτε κουλτούρα».