Από τον Θουκυδίδη έως τη Μακρόνησο

Δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Από τη μια, περίπου 50 νοματαίοι να περιφέρονται σε καμένη γη (πάνω σε μαύρη άμμο) ρακένδυτοι – κάποιες γυναίκες στο βάθος και γυμνές – αποκαμωμένοι με ό,τι τους έχει απομείνει από μια άλλη ζωή στο χέρι: ένα ραδιόφωνο, ένα λούτρινο αρκουδάκι. Αιχμάλωτοι πολέμου; Πρόσφυγες; Φαντάσματα της Ιστορίας; Κι από την άλλη, οι θεατές που το βράδυ του Σαββάτου είχαν κατακλύσει το κοίλον του μικρού θεάτρου της αρχαίας Επιδαύρου (700 άτομα την Παρασκευή και 800 το Σάββατο), μετατρέποντας το πρόγραμμα της παράστασης «Το Μανιφέστο του Πολέμου, Περικλής η νεύρωση της ηγεμονίας» σε βεντάλιες προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την αφόρητη ζέστη και την υγρασία, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή κινούμενη εικόνα.

Λίγο μετά τις 21.30 τα φώτα σβήνουν και το εγχείρημα της Ρούλας Πατεράκη να ανεβάσει επί σκηνής τον λόγο του Θουκυδίδη ξεκινά με άρωμα αρχαίας τραγωδίας, όπου όμως ο Χορός έχει τον κύριο λόγο και οι υποκριτές να ερμηνεύουν ενδιαμέσως κάποια στάσιμα. Κι όλα αυτά ενώ βρισκόμαστε πότε στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου – οπότε π.χ. ο Θουκυδίδης συστήνεται – και πότε στο σήμερα. Εκεί όπου δύο αρχαιολόγοι με τα σύνεργα της δουλειάς στο χέρι η μία διηγείται τα γεγονότα όπως είναι καταγεγραμμένα και η άλλη με γκροτέσκο τρόπο τα σχολιάζει.

Ιστορία και αρχαιολογία, γεγονότα και ερμηνείες μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι από το οποίο δεν λείπουν οι αιχμές για τη νεότερη ελληνική ιστορία με αναφορές στη Μακρόνησο, στον Γράμμο και στην Επανάσταση του 1821. Σατιρικά τραγούδια – το «γιουπιγιά τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά», αλλά και εκείνο της Σέιλορ Μουν από  τη σειρά κινουμένων σχεδίων – και ήχοι πολεμικών αεροσκαφών. Ερωτήματα του τύπου αν η Ελλάδα είναι αναπτυσσόμενη ή ανεπτυγμένη χώρα, ενώ μέσα στο μικρό χάος της παράστασης χώρεσαν και η κριτική του Διονυσίου του Αλικαρνασσέως για τον τρόπο γραφής του Θουκυδίδη και η δημιουργία ενός χάρτη της Ελλάδας με μαυροπίνακες – από τις ωραιότερες στιγμές της δίωρης παράστασης.

Λίγο πριν από το φινάλε, οι ημίγυμνες ανδρικές και γυναικείες παρουσίες φορούν σχολικές ποδιές, η Ελένη Ερήμου ως άλλη «Ωραία Ελένη» διαβάζει κάποιες ακόμη σελίδες της Ιστορίας και ο Δημήτρης Λιγνάδης συγκινημένος – χωρίς να αποσαφηνιστεί αν ήταν σκηνοθετική οδηγία – αποχαιρετά τους θεατές με τον «Επιτάφιο» του Περικλέους κερδίζοντας ένα ζεστό χειροκρότημα, παρά τις όχι και λίγες διαφωνίες που διατυπώθηκαν στον δρόμο προς το λιμάνι της Παλαιάς Επιδαύρου.