Επάγγελμα: εκπαιδευτής ακροβατών

Κρέμονται από πανιά, κούνιες και στεφάνια με την ίδια ευκολία που ένας άνθρωπος δένει τα κορδόνια στα παπούτσια του. Κάνουν εντυπωσιακά άλματα, κατακόρυφα, στηρίξεις σε άλλα σώματα και σάλτα από βατήρες με τέτοια επιδεξιότητα που νομίζεις πως ειναι προγραμματισμένοι για να βρίσκονται στον αέρα. «Το να παίζεις βέβαια κορόνα – γράμματα τη ζωή σου δεν είναι το ίδιο με το να παίζεις κορύνες στον δρόμο. Ο ένας είναι επαγγελματίας ακροβάτης, ο άλλος ζογκλέρ» διευκρινίζει, σε μια προσπάθεια να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ο Αργύρης Κουδούνας, εκπαιδευτής ακροβατών από το 2008 με πολλά χρόνια θητεία στην εθνική ομάδα ενόργανης γυμναστικής και στον σύγχρονο χορό.

«Τα ακροβατικά είναι δυστυχώς αρκετά παρεξηγημένα. Κατά κάποιον τρόπο ο κόσμος τα έχει συνδέσει με το break dance, με τσαλακωμένες δηλαδή χορευτικές κινήσεις του δρόμου και τα αντιμετωπίζει υποτιμητικά». Στην Ελλάδα είναι από τους λίγους εκπαιδευτές – δεν ξεπερνούν τους 10 – που τα συνδυάζουν με τον χορό. «Υπάρχουν πολλοί που θέλουν τον χορό απογυμνωμένο από τα ακροβατικά» υποστηρίζει και τονίζει πως στο εξωτερικό τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, εδώ και πολλά χρόνια. «Τελευταία βέβαια αλλάζει η κατάσταση και στη χώρα μας και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ο κόσμος έχει δει ακροβατικά στις παραστάσεις που δίνει το Τσίρκο του Ηλιου. Ετσι, όταν γίνονται με σωστές προδιαγραφές, τα θεωρεί όλο και πιο οικεία τέχνη».

Την ίδια άποψη έχει και η Χριστίνα Σουγιουλτζή, μέλος της χορευτικής ομάδας «Κι όμως κινείται» και εκπαιδεύτρια ακροβατών για πάνω από μία δεκαετία. «Με τα χρόνια όντως ανεβαίνει στην εκτίμηση του κόσμου η συγκεκριμένη τέχνη. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο και οι παραστάσεις που έρχονται από το εξωτερικό. Παλιότερα οι ακροβάτες ήταν οι σαλτιμπάγκοι, δηλαδή οι άνθρωποι που τριγυρνούσαν από δω κι από κει χωρίς λεφτά. Εχει μείνει στη συνείδηση του κόσμου ως ένα κατάλοιπο των χίπηδων» εξηγεί και παραδέχεται ότι η ίδια δεν ακολουθεί συγκεκριμένη μέθοδο διδασκαλίας. «Μεταφέρω στους μαθητές μου ό,τι έχω μάθει βιωματικά. Δουλεύω, με άλλα λόγια, με τον τρόπο που εγώ έμαθα τα ακροβατικά από δασκάλους που έρχονταν από το εξωτερικό. Στη χώρα μας άλλωστε δεν υπάρχει ακόμη επίσημη ακαδημία ακροβατικών».

Ενας άψογος χορευτής δεν σημαίνει ότι θα γίνει και καλός εκπαιδευτής. «Χρειάζονται πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση και συντονισμός. Και φυσικά μεταδοτικότητα ώστε ο εκπαιδευόμενος να κατανοεί τις διορθώσεις και πώς αυτές θα πρέπει να γίνουν. Πάνω απ’ όλα όμως θα πρέπει να πηγαίνει τον μαθητή του ώς το σημείο όπου είναι σίγουρος ότι μπορεί να τον έχει πλήρως υπό την επίβλεψή του» λέει η Χριστίνα που εκπαιδεύει αρχάριους κάθε ηλικίας, επαγγελματίες χορευτές και ηθοποιούς που θέλουν να βάλουν στο βιογραφικό τους τις ακροβατικές δεξιότητες.

«Οι μη επαγγελματίες έρχονται στην Altius Acrodance, όπου διδάσκω, κυρίως γιατί έχουν βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Εχω για παράδειγμα έναν μαθητή που είναι μπαμπάς και του αρέσει να κρεμιέται από πανιά και σκοινιά. Με αυτόν τον τρόπο βρίσκουν το διαφορετικό που αναζητούν, ανεβαίνει η αδρεναλίνη τους και παράλληλα εκτονώνονται» υποστηρίζει ο Αργύρης. «Τα μικρά παιδιά από την άλλη το βλέπουν περισσότερο σαν παιχνίδι. Ειδικά με τις τούμπες διασκεδάζουν πολύ. Σιγά σιγά όμως μπαίνουν σε πρόγραμμα που μελλοντικά θα τους φανεί χρήσιμο σε οποιοδήποτε άθλημα και αν επιλέξουν».

Τι χρειάζεται όμως για να βάλει κανείς τα ακροβατικά στη ζωή του, έστω και ως χόμπι; Η καλή φυσική κατάσταση, όπως λένε και οι δύο εκπαιδευτές, βοηθά σε κάθε περίπτωση. Από εκεί και πέρα όμως χρειάζονται και θάρρος και θράσος. Στην κατάλληλη φυσικά δόση ώστε να μη βάλει κανείς τον εαυτό του σε κίνδυνο. «Ολα μπορούμε να τα καταφέρουμε σταδιακά και με τη σωστή προετοιμασία. Αρκεί να μη βάλουμε εμπόδια στον ίδιο μας τον εαυτό, να μη φοβηθούμε και πούμε ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Τα μαθήματα δεν απευθύνονται μόνο σε γυμνασμένους. Αν κάποιος έχει όρεξη, πειθαρχία, επιμονή και υπομονή – να μην περιμένει για παράδειγμα μέσα σε έναν μήνα να πετά ή να κάνει όσα βλέπει στο YouTube – η εξέλιξη δεν θα αργήσει να έρθει» λέει η Χριστίνα.