«Τους αξίζει μια μεγάλη οθόνη»

Το καλοκαίρι η Ντιάνα και ο Αρσένης Κάντας βλέπουν συχνά κλασικά αριστουργήματα σε θερινούς κινηματογράφους. Αλλοτε μόνοι τους, άλλοτε συντροφιά με την κόρη τους. Στην τηλεόραση άλλωστε δεν παίζονται πια, λένε με μικρό παράπονο. «Μας αρέσουν οι ηθοποιοί και το στόρι. Δεν είναι απαραίτητα καλύτερες από τις νεότερες. Το χρώμα τους όμως είναι διαφορετικό. Η “Σκύλα”, για παράδειγμα, είναι ασπρόμαυρη και παίζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα. Αυτό έπαιξε ρόλο ώστε να την επιλέξουμε» λένε και διευκρινίζουν ότι και μια παλιά ταινία θα την ξαναέβλεπαν με μεγάλη ευχαρίστηση. Οπως το «Λεωφορείον ο πόθος», τις ταινίες του Κάρι Γκραντ και του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ή «Το γεράκι της Μάλτας» που το έχουν δει συνολικά τρεις φορές. Οι κλασικές ταινίες θεωρούνται εγγύηση, χωρίς το ποπ κορν και την μπιρίτσα του θερινού όμως δεν θα ήταν το ίδιο. «Τους αξίζει μια μεγάλη οθόνη για να τη χορτάσουμε, να θυμηθούμε τα νιάτα μας. Η “Σκύλα” βέβαια γυρίστηκε το 1931. Και για εμάς είναι μαγευτική περίοδος, δεν την έχουμε ζήσει. Μέσα από αυτή γνωρίζουμε την εποχή που έζησαν οι γονείς μας, τα ρούχα, τις συνήθειες. Ηταν πιο δημιουργική εκείνη η εποχή για τις τέχνες και τα γράμματα. Τα πράγματα τώρα είναι πιο μέτρια».

Για τον Γιώργο Καρακατσάνο που τρυπώνει στην αίθουσα λίγο πριν αρχίσει η προβολή, οι διαφορές που χωρίζουν τις κλασικές ταινίες από τις νεότερες είναι πολλές. «Δεν απορρίπτω το σήμερα, απλώς θεωρώ ότι τότε ήταν εραστές της τέχνης. Τώρα έχει γίνει εμπόριο και δεν υπάρχει προσήλωση». Αγαπημένες του είναι, μεταξύ των άλλων, οι ρωσικές τις οποίες βλέπει ξανά και ξανά με διαφορετική ματιά.

Στο σπίτι βλέπει αρκετές ταινίες. Στην εποχή της τεχνολογίας, όμως, προτιμά το σινεμά. «Αλλη ατμόσφαιρα, άλλη αίσθηση εκεί. Το πανί έχει διαφορετική μαγεία. Πιτσιρικάς στον Βόλο πούλαγα φιστίκια και πασατέμπο σε κινηματογράφους. Επομένως, έχω δει με του τσουβάλι κλασικές ταινίες». Μήπως όμως και το κλασικό γίνεται κάποια στιγμή της μόδας; «Σε καμία περίπτωση. Ο Αριστοφάνης είναι μόδα δηλαδή;».