Μεταξύ δεισιδαιμονίας και λογικής

Εστησε τη δική της παραλία στην οδό Πειραιώς. Δυο τεράστιους όγκους ύψους 3,5 μ. από άμμο. Στην άκρη της δεν θα δείτε κόσμο να απολαμβάνει την ηλιοθεραπεία του, αλλά ένα πλήθος 100 ατόμων που συνωστίζονται για να μάθουν αν οι συγγενείς τους που επέβαιναν στο πλοίο που φτάνει, επέζησαν ή πνίγηκαν σε μια μεγάλη θαλασσοταραχή.

Πίσω από την εντυπωσιακή αυτή σκηνή βρίσκεται η Κατερίνα Ευαγγελάτου, η οποία για χάρη του «Ιδομενέα» που παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα – ενός έργου του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ, του ίδιου που είχε γράψει και τον «Χρυσό δράκο» που η σκηνοθέτις ανέβασε το 2010 στο Εθνικό Θέατρο – άλλαξε δραματικά το τοπίο του χώρου Δ της Πειραιώς, εκεί όπου χτυπά η καρδιά του Φεστιβάλ Αθηνών.

Αλλη μια τραγωδία λοιπόν φέτος το καλοκαίρι, καθώς ο μύθος θέλει τον βασιλιά της Κρήτης, Ιδομενέα, επιστρέφοντας από την Τροία να πέφτει σε θαλασσοταραχή και να τάζει στον Ποσειδώνα ως θυσία το πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα συναντήσει στη στεριά, αλλά όταν πιάνει λιμάνι διαπιστώνει πως ο πρώτος που αντικρίζει είναι ο γιος του.

«Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον μύθο του Ιδομενέα, αλλά από κει και πέρα αρχίζουν οι διαφορετικές εκδοχές σε σχέση με το αν σκοτώνει ή δεν σκοτώνει τον γιο του και τι συνέπειες έχει η κάθε απόφαση για τον ίδιο, την οικογένειά του και το κοινωνικό σύνολο» εξηγεί η κόρη του ακαδημαϊκού και σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου και της ηθοποιού Λήδας Τασοπούλου, που μετρά ήδη οκτώ χρόνια ως σκηνοθέτις, ενώ έχει κάνει και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτικής στο Εθνικό Θέατρο.

«Αυτό που απασχολεί τον συγγραφέα δεν είναι οι διαφορετικές εκδοχές με την έννοια της αστυνομικής πλοκής, αλλά ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν κάθε φορά τις αποφάσεις και την έκβαση των πραγμάτων. Μιλάει για τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι κοινωνίες στους ανθρώπους και για τους περιορισμούς που επιβάλλουν αντιλήψεις και προκαταλήψεις όλων των εποχών. Στο κέντρο του έργου βρίσκεται μια φράση που λέει: “Βρισκόμαστε στο όριο μεταξύ δεισιδαιμονίας και λογικής. Μπορεί κανείς με τη λογική να εξηγήσει τον βίαιο θάνατο ενός ανθρώπου;”. Οχι. Και είναι αβέβαιο αν θα περάσουμε ποτέ από την εποχή της δεισιδαιμονίας στην εποχή της λογικής. Αναφέρεται κυρίως στη βία που μπορεί να ασκείται σε ορισμένες ομάδες ή συγκεκριμένους ανθρώπους λόγω της αδυναμίας μας να κατανοήσουμε το διαφορετικό.

Αλλο θέμα είναι εκείνο της ζωής και του θανάτου. Τι είναι έτοιμος να θυσιάσει κάποιος ώστε να παραμείνει στη ζωή, τι αξία έχει η ζωή και τι είναι έτοιμος να θυσιάσει για να παραμείνει όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στην εξουσία. Διότι το έργο είναι και βαθιά πολιτικό, καθώς αναφέρεται σε μια εποχή του τέλους της βασιλείας και στις αλλαγές που οδήγησαν στη δημοκρατία, αλλά και σε ένα τέλος που δεν έχει να κάνει μόνο με αλλαγή πολιτεύματος, αλλά και με αλλαγή κατεστημένων αντιλήψεων που μας απαγορεύουν να εξελιχθούμε» καταλήγει η σκηνοθέτις που από τον Δεκέμβριο αρχίζει τις πρόβες για την όπερα του Οφενμπαχ «Τα παραμύθια του Χόφμαν», σε μουσική διεύθυνση Θεόδωρου Κουρεντζή, για την κρατική Οπερα της Περμ στη Ρωσία, όπου θα ανέβει τον Ιανουάριο.