Μαρακανάο

Από την Ουρουγουάη το 1950 ώς την Αργεντινή το 2014, το Μαρακανά σφραγίζει ιστορίες που πονούν τους Λατινοαμερικάνους. Δύο τελικοί Παγκοσμίων Κυπέλλων, δύο ήττες για Βραζιλία και Αργεντινή – τουλάχιστον φέτος δεν κέρδισαν οι μισητοί αντίπαλοι των γηπεδούχων.

Το (παλιό) Μαρακανά ήταν ολοκαίνουργιο το 1950, όταν έγινε το απόλυτο ρεκόρ προέλευσης σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τόσο οι διακόσιες δέκα χιλιάδες μέσα και γύρω από το γήπεδο, όσο και τα διακόσια εκατομμύρια σε ολόκληρη τη χώρα ήταν βέβαιοι πως το Κύπελλο θα πήγαινε στα χέρια της Βραζιλίας, που χρειαζόταν, με το τότε σύστημα, απλώς μια ισοπαλία. Η συνέχεια είναι γνωστή και λέγεται «Μαρακανάζο», δηλαδή το κάζο του Μαρακανά.

Το (νέο) Μαρακανά ξαναφτιάχτηκε ειδικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 με στόχο να σβήσει το Μαρακανάζο. Το αποτέλεσμα ήταν κι αυτή τη φορά διαφορετικό από τις προσδοκίες: η Βραζιλία δεν προσήλθε καν (δεν έπαιξε ούτε μια φορά στο γήπεδο-φετίχ) και τη θέση της πήρε, από την αρχή (με τη Βοσνία) ώς το τέλος (με τη Γερμανία), ο αιώνιος αντίπαλος, η Αργεντινή, παίζοντας σε όλη τη διαδρομή ποδόσφαιρο σκοπιμότητας. Εκτός από τον τελικό όπου (σχεδόν) ξεπέρασε τον εαυτό της αλλά έχασε από μια Γερμανία που υπήρξε απλώς ο δικός της.

Το δέος του Μαρακανά έρχεται από το ίδιο, από το όνομα και από τα ονόματα που φιλοξένησε: το πρώτο γκολ του γηπέδου ο Ντίντι, το χιλιοστό δικό του ο Πελέ, 333 μόνος του ο Ζίκο. Από την ιστορία του, την τοποθεσία του στα πόδια του Χριστού, αλλά και από την έκταση, τον ήχο και την αίσθηση που αναδίνει για παίκτες και θεατές. Ο Τάκης Οικονομόπουλος, που είχε κρατήσει το μηδέν στο φιλικό του 1974, είχε μιλήσει για τον αχό που σηκώνεται από την εξέδρα, για τις αποστάσεις μεταξύ των τερμάτων που μοιάζουν με στέπες αλλά και για τις επιθέσεις των Βραζιλιάνων -εποχή Ζαϊρζίνιο και Ριβελίνο – που του έρχονταν κατά κύματα. Μαζί με τη στιγμή που ο Αλσιντες Γκίντζια σημείωνε το νικητήριο γκολ του τελικού του 1950 χαράχτηκε από χθες στις πέτρες και στις ψυχές και το γκολ στην παράταση του Γκέτσε.

Οταν ένα γήπεδο είναι τόσο μεγάλο, κάθε αγώνας που υποδέχεται μεγαλώνει κι αυτός. Ακόμα κι αν είναι ένας τελικός, που, όπως οι περισσότεροι τελικοί Μουντιάλ, δεν έλαμψε ποδοσφαιρικά. 64 χρόνια μπορεί να είναι υπερβολικά πολλά για να φύγει ένα ζ από μια παγκόσμια λέξη. Ομως οι φίλαθλοι, εκτός από τους Βραζιλιάνους και τους Αργεντίνους, δεν κατάλαβαν για πότε πέρασαν.

Φιλαθλέων