Rockwave 2014: Ελειψαν το ροκ, η ένταση και ο κόσμος

Για όλα φταίει η ρημάδα η κρίση. Ηταν η πρώτη εξήγηση τουλάχιστον, όταν το λεωφορείο με προορισμό τη Μαλακάσα  – μισογεμάτο από πρωτοετείς με μουσικά λογότυπα στο σακίδιό τους, γοητευτικά ατημέλητες ροκούδες ή έναν νεαρό σε αναπηρικό καροτσάκι και μπλουζάκι Metallica – έφτανε σε εκείνο το σημείο πριν από την είσοδο, που ενώ παλαιότερα ήταν αφορμή για «καντήλια» και κορναρίσματα, την Παρασκευή το απόγευμα θύμιζε χώρο εξάσκησης νέων οδηγών. Ούτε στριμωξίδι στον έλεγχο ούτε στίφη ιδρωμένων μεταλλάδων να ξεχύνονται προς τη σκηνή. Μόνο ταμίες που χαζολογούσαν με τα κορίτσια των χορηγών, VIP ομπρέλες που το αεράκι τις έκανε να χορεύουν και, φυσικά, το… εκκωφαντικά άδειο «χωράφι». Στιγμιότυπα που, λίγη από την καρδιά του να είχε αφήσει κανείς σε κάποια διοργάνωση του Rockwave, του έσφιγγαν το στομάχι.

ΜΠΛΟΥΖ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ. Ευτυχώς και στις δύο σκηνές, σχεδόν καμία μπάντα δεν λιγοψύχησε. Κάτω από τον δυνατό ήλιο και μπροστά από τους τριάντα που τον ανέχονταν, οι Beggar’s Blues Diary έπαιζαν δυνατά τα μπλουζ. Πιο ευνοημένοι χρονικά οι VIC, με το κλαρίνο τους να φυσά μια στον ουρανό και μια στη γη, έστησαν κάμποσα αυτοσχέδια πανηγυράκια με χορό και headbanging. Οι Godfathers φώναζαν «κάνε φασαρία» με λονδρέζικη πανκ προφορά, οι φωτογραφίες τους όμως στα social media είχαν λεζάντες όπως «δεν το άξιζαν αυτό».

Τα υπέρ, βέβαια, παρέμεναν. Εκείνος ο νεαρός με το καροτσάκι, ο 31χρονος Χάρης, παρατηρούσε πως το φετινό Rockwave «καλά ονόματα έχει, ροκ δεν έχει», πως για εκείνον, οι υποδομές του, «ειδικά από τότε που στρώθηκε άσφαλτος, είναι ευρωπαϊκές». Οτι θα προσέξει και τη χιπ-χοπ σκηνή, αν και τη μεγάλη του αγάπη, που σε αυτά τα χώματα την είχε δει, ακόμα να την ξεχάσει. «Καλύτερη χρονιά από εκείνη με τους Metallica και τη βροχή», θυμόταν, «δεν έχω».

Οσοι είχαν δει εκείνη τη συναυλία, μάλλον τη θυμούνται ακόμα. Ηταν η εποχή που είχαν ήδη φιλοξενηθεί οι Black Sabbath, ο Robert Plant, οι Oasis και θα έρχονταν οι Editors, η Lana Del Ray. Η γιγάντια σκηνή ωστόσο που είχε αντέξει τέτοια ονόματα, φέτος είχε μετατραπεί ώστε το κοινό να βρίσκεται πάνω της και οι μπάντες στη μικρή της πλευρά. Εκεί βρέθηκαν οι εκπρόσωποι της ελληνικής χιπ-χοπ: ο Taf Λάθος που έκανε τους φίλους να φωνάζουν τους στίχους αγκαλιά, οι Βαβυλώνα που μνημόνευσαν τη Μέρκελ (ας μην πούμε σε ποιο τραγούδι), οι Razzastarr που επέστρεψαν ύστερα από χρόνια, οι Active Member που «αν και το χιπ-χοπ προτιμάει το αστικό τοπίο», μάλλον το χάρηκαν.

Στα ανατολικά της, εκεί όπου κάποτε κατέφευγαν κατασκηνωτές, υπήρχαν δύο 19χρονες Σκωτσέζες, η Μόλι και η Ιζι, που διάβασαν πως πρόκειται για το κορυφαίο φεστιβάλ και απορούσαν. «Μοιάζει πάντως», έλεγε ευτυχώς η όμορφη Μόλι, «σαν κάποτε να ήταν μεγάλο».

Αν φέτος έγινε ξανά τέτοιο, έστω για λίγο, ίσως ήταν στην εμφάνιση του Eρικ Μπάρντον, που μπροστά σε ζευγαράκια γλυκομίλητα ή μεθυσμένους παλιοροκάδες που ούρλιαζαν τα μυστικά τους στον διπλανό τους, έπαιξε τα σουξέ του αλλά και συνέπραξε με τον Γιάννη Χαρούλη. Ισως επίσης τη δεύτερη ημέρα, με την εμφανώς μεγαλύτερη προσέλευση και τους Calexico, που πρόσφεραν λίγη ταξιδιάρικη americana ή μια διασκευή Smiths που κούνησε μπόλικα κορμιά. Στη θεατράλε Νατάσα Μποφίλιου, που παρά τις διαδικτυακές υποσχέσεις μεταλλάδων για ειρωνικό mosh-pit στην εμφάνισή της, το πιο επικίνδυνο ήταν κάτι ανοιχτά πουκάμισα που τη σιγοντάρισαν με μισόκλειστα μάτια.

Στον γάλλο Woodkid σίγουρα, με την ευρωπαϊκή μελαγχολία και τη σχεδόν αφρικανική ρυθμικότητα, που έκανε να χορέψουν ακόμα και τα βουνά, ή στον Γιάννη Χαρούλη που χαιρέτησε με ένα «καλώς εσμίξαμε, κοπέλια, εδώ στον κάμπο». Ακόμη και έτσι όμως η ειρωνεία περίσσεψε, ειδικά από όσους απλώς έμαθαν όσα συνέβησαν εκεί όπου δεν πήγαν. Δεν είχαν εντελώς δίκιο ούτε εντελώς άδικο. «Τι να κάνει κι ο Λώρης, αναγκάζεται να προσαρμοστεί» συγκατένευε ο 31χρονος Χάρης. «Μήπως φταίει η οικονομία;» αναρωτιόταν η 19χρονη Σκωτσέζα. Τι να της έλεγες; Μάλλον ναι, ήταν η απάντηση στη γλυκιά πρασινομάτα Μόλι. Μάλλον φταίει η ρημάδα η κρίση.