[Επιφυλλίδα] Ασπροκόκκινη κορδέλα

Μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Τον αστυνομικό που τοποθετεί την ασπροκόκκινη κορδέλα στη διασταύρωση της Πεσμαζόγλου με την Πανεπιστημίου, ώστε να απαγορευτεί η κάθοδος των αυτοκινήτων στη Σταδίου, τον αισθάνεσαι σε φοβερή αμηχανία. Δεν ξέρει πώς να αντιδράσει, αφού η τοποθέτηση της κορδέλας χρειάζεται ένα έστω λεπτό προκειμένου να απλωθεί ανάμεσα στα δύο πεζοδρόμια, ώστε η απαγορευτική της ισχύ να μην παραβιάζεται.

Ενα πλήθος όμως από ΙΧ και μηχανάκια δείχνουν ότι, μια και ο αστυνομικός δεν έχει ολοκληρώσει τη δουλειά του, είναι θέμα δικού τους τσαμπουκά αν θα επιμείνουν για να μπουν στην υπό κυκλοφοριακή απαγόρευση Πεσμαζόγλου. Ο αστυνομικός σχεδόν τους παρακαλεί να συνεχίσουν την πορεία τους στην Πανεπιστημίου, κανείς όμως οδηγός δεν φαίνεται διατεθειμένος να μην εκμεταλλευτεί τα δευτερόλεπτα ανάμεσα στο μόνιμα ισχύον «επιτρέπεται» και στο προσωρινό αλλά σαφέστατα εκνευριστικό «απαγορεύεται». Αντίθετα, μόλις υποχρεώσουν τον αστυνομικό να κατεβάσει την όχι ακόμη πλήρως αναρτημένη κορδέλα, διακρίνεις στα βλέμματά τους τον θρίαμβο των ανθρώπων που συγκρούσθηκαν με την εξουσία και την κατατροπώσανε.

Αν τώρα οι διαδηλωτές που ανέβαιναν τη Σταδίου και σε λίγο θα πλησίαζαν την Πεσμαζόγλου, στην αντιπαράθεσή τους με την εξουσία, δεν θα κατορθώνανε – ενδεχομένως – απολύτως τίποτε, δεν είχε καμία σημασία. Αυτό που μετρούσε για όσους είχανε, για δευτερόλεπτα, «στριμώξει» έναν ξέπνοο αστυνομικό ήταν ότι οι ίδιοι τις απαγορεύσεις τις γράφανε στα παλιά τους τα παπούτσια και ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να τους σταθεί εμπόδιο στη ζωή. Με το να κολακεύεσαι όμως ότι κέρδισες μια νίκη, επειδή σε μια κυριολεκτικά πεζοδρομιακή αναμέτρηση κατάφερες να έχεις το πάνω χέρι, ή να αισθάνεσαι περίπου όπως ο γερμανός σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ, που για να διαφύγει στην Αμερική παραπλάνησε μ’ ένα τέχνασμα τον Γκέμπελς, έχεις ήδη καταστεί ανίκανος να κατανοήσεις τον σκοτεινό πυρήνα της εξουσίας.

Οταν συμπεριφέρεσαι σ’ έναν αστυνομικό όπως σου αρέσει να φαντασιώνεσαι ότι θα συμπεριφερόσουν στον Πρωθυπουργό ή σ’ έναν υπουργό αν τύχαινε να συναντηθείς μαζί τους – αν και είναι βέβαιο ότι θα άλλαζες συμπεριφορά σε μια τέτοια συνάντηση -, τότε ο αστυνομικός μεταβάλλεται για την αντίληψή σου στην κορυφή της πυραμίδας, ενώ είναι πιο κάτω ακόμη κι από τους πρόποδες. Το κυριότερο όμως στοιχείο που κάνει κάποιον να παραπλανάται ως προς το τι είναι και τι σημαίνει πραγματική εξουσία είναι να θεωρεί το ορατό της μέρος – όπως είναι ένας αστυνομικός – υπόλογο για καταχρήσεις και ατασθαλίες σε όλα τα επίπεδα. Αν και συχνά δεν αποκλείεται να είναι θύμα τους κι ο ίδιος ο αστυνομικός.

Καταλήγει να πιστεύει κανείς ότι η παμπόνηρη κρατική εξουσία οργανώνει μ’ έναν τόσο αντιπαθή ή και απεχθή τρόπο το ορατό της μέρος – όπως είναι οι αστυνομικοί – ώστε να μπορεί να φαντάζεσαι ότι το μη ορατό, αν συνέβαινε να έρθεις σε επαφή μαζί του, θα εκδηλωνόταν οικείο και παρηγορητικό. Οτι δηλαδή η κορυφή υπάρχει για να διορθώνει τα λάθη, τις παρεκτροπές και τις βαρβαρότητες της βάσης, αν θα ήταν ποτέ δυνατόν. Κι επιπλέον να ζεις με την ωραία ψευδαίσθηση ότι, αφού μπορείς να παρακούς και να παραβιάζεις την ασπροκόκκινη κορδέλα, το ίδιο προσπελάσιμη παραμένει και η εξουσία που ασκείται πίσω από αδιαπέραστους τοίχους.