Βασίλης Τσιτσάνης με φόντο τσούχτρες

Πώς θα σας φαινόταν η εξής εικόνα: ο Vassilikos (πρώην «αρχηγός» των πατρινών Raining Pleasure) παίζει πειραγμένα με ένα γκρουπ από δύο συνθεσάιζερ, ένα βιολί και ντραμς την περίφημη Γκιουλμπαχάρ του Βασίλη Τσιτσάνη και στην οθόνη πίσω του μια λευκή τσούχτρα φεγγίζει έναν σκοτεινό βυθό; Αν σας φαίνεται παράλογο όλο το παραπάνω, σημειώστε πως είναι ένα μόνο καρέ από την παράσταση «Sunday Cloudy Sunday» του Vassilikos που ανέβηκε την Παρασκευή και το Σάββατο στη Μικρή Επίδαυρο και μπροστά σε ένα σύνολο 1.300-1.400 θεατών (κάπου 700 κάθε βραδιά).

Εδώ το υλικό του πρόσφατου δίσκου τού νέου τραγουδοποιού (που διαμένει μόνιμα στο Λονδίνο) παρουσιάστηκε με θρησκευτική προσήλωση ακόμη και στη σειρά των τραγουδιών του άλμπουμ, ενώ η συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη λειτούργησε νομιμοποιητικά για την τολμηρή κίνηση του Vassilikos να φωτίσει παράδοξα το κλασικό έργο του Τσιτσάνη πειράζοντας την φόρμα και αφαιρώντας το κλασικό εργαλείο με το οποίο αυτό το υλικό διαμορφώθηκε και γράφτηκε: το μπουζούκι.

Ετσι κι αλλιώς, ο ίδιος προλογίζοντας το live (που διήρκεσε 126 λεπτά χωρίς διάλειμμα και με ένα μικρό μπιζάρισμα) είπε πως ήθελε να αναδείξει το σκοτεινό στοιχείο των τραγουδιών του Τσιτσάνη, ενώ τα ενδιαφέροντα βίντεο που προβάλλονταν πίσω του με μια νοηματική ροή (στο «Αργοσβήνεις Μόνη», ας πούμε, στο πρόσωπο μιας γυναίκας βγαλμένης από την pop art κυλούσε ένα μαύρο δάκρυ) ενίσχυαν αυτό ακριβώς το στοιχείο των λαϊκών τραγουδιών.

«Απόψε σου αρέσει ή δεν σου αρέσει καθόλου» έλεγε μια τριαντάρα στη φίλη της δίπλα μου (νωρίτερα οι δυο τους περιεργάζονταν μια πρόσκληση για βάφτιση) περιγράφοντας τη γενική αίσθηση που προκαλούσαν οι τολμηροί επιχρωματισμοί του παλιού κλασικού υλικού, που πάντως έδειχναν ημιτελείς ή χωρίς νεύρο και στόχο και βέβαια δεν ενθάρρυναν τη συμμετοχή του κοινού.

Η Μικρή Επίδαυρος έμοιαζε με το δωμάτιο του Vassilikos. Αυτός έμοιαζε με ένα μικρό «ιερόσυλο» παιδί που αναποδογύριζε τη λαϊκή κληρονομιά μας. Και οι Γαλάνη, Αρβανιτάκη έμοιαζαν με τις μαμάδες που αποκαθιστούσαν τα πράγματα όταν οι φωνές τους έμπαιναν και ανάγκαζαν το διασκευασμένο υλικό να υποχωρήσει κάτω από το βάρος του παλιού καλού δοκιμασμένου τρόπου και ύφους που αυτές γνωρίζουν.