Το τσίρκο ήρθε ξανά στην πόλη μας

Με γρήγορες κινήσεις που θα ζήλευε και ο Σπάιντερμαν, ανεβαίνει στο κόκκινο πανί που κρέμεται από την οροφή. Μπλέκει τα πόδια του στο πανί και αφήνει ελεύθερο το σώμα του να αιωρείται ανάποδα στο κενό. Ξαφνικά, αφήνει λίγο μπόσικο το ύφασμα κι αρχίζει να κάνει ανάποδη ελεύθερη πτώση. Η ανάσα όσων παρακολουθούν το σόου κόβεται, αλλά συνέρχονται μόλις εκείνος σταματάει λίγα εκατοστά πριν το κεφάλι του ακουμπήσει το έδαφος, σαν να πάτησε απότομα φρένο, σφίγγοντας και πάλι το πανί με το κάτω μέρος του σώματός του και παραμένοντας πάντα σε κάθετη στάση. Το δυνατό χειροκρότημα των θεατών σημαίνει το τέλος της παράστασης και ο Γιάννης πατάει στο έδαφος και υποκλίνεται μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του στο κοινό.

Τα εναέρια ακροβατικά πανιά είναι ένα μόνο μέρος των επιδείξεων του 3ου Φεστιβάλ Τσίρκου και Εναλλακτικών Μορφών Εκφρασης που έγινε στην Τεχνόπολη στο Γκάζι από τις 6 έως τις 8 Ιουνίου. Ο Γιάννης, καθηγητής στη σχολή τσίρκου Circus Dayz που είχε αναλάβει τη διοργάνωση, έδωσε μαζί με τους 15 μαθητές του και τη δεύτερη καθηγήτρια του τμήματος τη δική του παράσταση «στον αέρα», παρουσιάζοντας νούμερα με ακροβατικά πανιά, εναέρια στεφάνια και κούνιες. «Ολο αυτό έχει να κάνει πολύ με τη γυμναστική. Δεν είναι τόσο καθαρά ακροβατικό. Βέβαια, φροντίζουμε να προσθέτουμε στην κίνησή μας στοιχεία θεατρικότητας και χορού» λέει λαχανιασμένος. Πριν ξεκινήσει πρόβες για τη συγκεκριμένη παράσταση, η ομάδα δούλευε ήδη δύο χρόνια κάνοντας μαθήματα τρεις φορές την εβδομάδα επί τουλάχιστον δύο ώρες την φορά. Κι όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα, είχε προ πολλού ξεπεράσει κάθε φόβο. «Το να κάνει κάποιος εναέρια ακροβατικά απλώς και μόνο για να τα κάνει μπορεί και να είναι επικίνδυνο. Χρειάζεται ένας σωστός καθοδηγητής που να προλαβαίνει τις καταστάσεις» αναφέρει.

Την ίδια ώρα που η αίθουσα αρχίζει σιγά σιγά να αδειάζει, το προαύλιο της Τεχνόπολης γεμίζει με ανθρώπους του τσίρκου. Τη γενική εποπτεία του χώρου αλλά και του φεστιβάλ έχει ο Κωστής Βαζαίος, ιδρυτής της σχολής Circus Dayz που λειτουργεί από το 2006 στον Κεραμεικό. «Το τσίρκο περιλαμβάνει τα εναέρια ακροβατικά, τα ακροβατικά εδάφους, την τέχνη του ζογκλέρ, το τραμπολίνο και τον ακροβατικό χορό. Είναι η μία τέχνη που ενώνει όλες τις υπόλοιπες» δηλώνει. Ο ίδιος, δουλεύοντας 20 χρόνια στον χώρο ως ζογκλέρ, έχει ζήσει όλους τους μετασχηματισμούς της ιδιαίτερης αυτής μορφής έκφρασης. «Το σύγχρονο τσίρκο δεν χρησιμοποιεί ζώα. Ο άνθρωπος μιμείται πλέον τη λειτουργία τους. Γι’ αυτό και τα νούμερα έχουν να κάνουν με ικανότητες, θεατρικότητα, ρυθμό και χορό» τονίζει. Και παρ’ όλο που οι θεατές γύρω του σχολιάζουν ότι το τσίρκο θέλει αρετή και πολλή τόλμη, εκείνος έχει διαφορετική άποψη. «Χρειάζεται απλώς καλή διάθεση και να διαλέξει ο καθένας τον τομέα όπου θέλει να δουλέψει. Από ‘κεί και πέρα με την καθημερινή εξάσκηση η δουλειά του θα γίνει στο τέλος ποιοτική και θα προσθέτει συνεχώς στοιχεία».  

Την κουβέντα μας διακόπτει ένας δυνατός ήχος, σαν από ελατήριο. Οι αθλητές του σωματείου Αριάδνη Περιστερίου έχουν ήδη στήσει το τραμπολίνο τους και κάνουν τις πρώτες δοκιμαστικές «πτήσεις». Ντυμένοι με κολάν και λευκά μακό με τα λογότυπα της ομάδας, κάνουν τούμπες και παίρνουν «έντονες» πόζες, πάντα στον αέρα. Αν και όλοι τους εντυπωσιάζουν με τα ακροβατικά τους, το ενδιαφέρον των θεατών κλέβουν δύο μικρά αγόρια, των οποίων τα άλματα δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν αυτά των ενηλίκων.       

Ο θόρυβος από το τραμπολίνο είναι σαν να δίνει ρυθμό στους ζογκλέρ που έχουν ακροβολιστεί στην Τεχνόπολη κάνοντας επίδειξη των δεξιοτήτων τους. Κάποιοι περιστρέφουν γυάλινες σφαίρες χωρίς να τις αγγίζουν, άλλοι προσπαθούν να ισορροπήσουν στον αέρα με τα ραβδιά που κρατάνε στα χέρια τους, ενώ άλλοι παίζουν με πολύχρωμα μπαλάκια. Ενας από αυτούς είναι και ο Στέφανος. «Τα ζογκλερικά είναι παιχνίδια που έχουν να κάνουν κυρίως με τον χρόνο». Ο ίδιος πριν από περίπου 16 χρόνια εντυπωσιάστηκε αρχικά με τα μπαλάκια και άρχισε μόνος του να μαθαίνει το πώς θα μπορούσε να εξασκηθεί με αυτά. «Στην αρχή είναι λίγο δύσκολο, είναι θέμα αντίληψης μέχρι να καταλάβεις τις κινήσεις που πρέπει να κάνεις. Αν είναι κάτι που αγαπάς, σίγουρα μπορείς να το καταφέρεις με εξάσκηση και υπομονή. Με καθημερινή ασχολία φτάνεις σ’ ένα καλό επίπεδο σε 3-4 χρόνια» ισχυρίζεται.

Οσο πέφτει ο ήλιος τόσο ο κόσμος που συγκεντρώνεται στην Τεχνόπολη πληθαίνει. Μια και η είσοδος στο Φεστιβάλ είναι δωρεάν, οι περαστικοί ακούν τη δυνατή μουσική που παίζει από τα μεγάφωνα και μπαίνουν να ρίξουν μια ματιά. Καλοντυμένα ζευγάρια που λίγο πριν δώσουν τη μάχη του τραπεζιού στις παρακείμενες καφετέρειες κάνουν μια στάση εδώ. Μπαμπάδες και μαμάδες που τρέχουν πίσω από τα παιδιά τους που πλησιάζουν τους ζογκλέρ για να παίξουν μαζί τους. Ηλικιωμένες κυρίες στολισμένες με φο μπιζού, κρεπαρισμένο μαλλί και έντονο κραγιόν που, αναζητώντας μια πρόφαση εξόδου, έχουν στηθεί στη μέση της αυλής και κάθονται σε καρεκλάκια που έφεραν απ’ το σπίτι τους. Αλλά και εναλλακτικοί τύποι, με μαλλί ράστα, φαρδιά καφτάνια και σανδάλια που ήρθαν για να χειροκροτήσουν κάποιον φίλο τους ή και να δοκιμάσουν την τύχη τους στο τσίρκο. Για όποιον λόγο κι αν βρέθηκαν εδώ, καρφώνουν τα μάτια τους στη σκηνή όταν ανάβουν οι προβολείς.

Μια ομάδα μαυροντυμένων αγοριών και κοριτσιών παίρνει θέσεις. Μόλις «πέφτει» η μουσική, αρχίζουν να χορεύουν και να κάνουν κινήσεις που μοιάζουν να αψηφούν τη βαρύτητα. Στηρίζονται ο ένας στον άλλον και παράλληλα τεντώνουν το σώμα τους  στο κενό. Είναι οι Acrodance και δίνουν τη δική τους παράσταση. «Δουλεύουμε τον δημιουργικό χορό που είναι η πιο ελεύθερη έκφανση. Γι’ αυτό και συνδυάζουμε πολλά στοιχεία από διάφορους χορούς και πολεμικές τέχνες» αναφέρει η Αννα Ομηρίδη, δημιουργός της ομάδας. Η ίδια διδάσκει το συγκεκριμένο είδος από 2001 στη σχολή που διατηρεί ο πατέρας της και παρά τις όποιες αμφιβολίες ισχυρίζεται ότι απευθύνεται σε όλους. «Από το πρώτο μάθημα μπορεί να κάνει κάποιος ένα ακροβατικό που δεν φαντάζεται ότι θα το έκανε. Δεν είναι δύσκολο γιατί γίνεται μέσα από παιχνίδι. Βελτιώνουμε την ενδυνάμωση, την ευλυγισία, την ευκινησία. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να κάνει ο καθένας για να γυμναστεί, να χάσει κιλά, να φτιάξει τη στάση του σώματός του» καταλήγει.