Στα λιμάνια των Φοινίκων

Στον Λίβανο, όπου ταξίδεψαν τον Ιούνιο έπειτα από πρόσκληση της Martine Francis-Allouche, αρχαιολόγου του Collège de France, διευθύντριας του προγράμματος Byblos & the Sea, οι έλληνες πανεπιστημιακοί επικεντρώθηκαν στην έρευνα της παράκτιας ζώνης στην πόλη της Βύβλου. Μια πόλη με συνεχή κατοίκηση επί χιλιετίες (από το 5000 π.Χ., ίσως και νωρίτερα), που από το 1984 εντάχθηκε στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO. Το λιμάνι αυτό των Φοινίκων ήταν το διαμετακομιστικό κέντρο της ξυλείας του κέδρου (για τη ναυπήγηση πλοίων) και των παπύρων, κυρίως προς την Αίγυπτο και την Ελλάδα – άλλωστε οι Ελληνες ονόμασαν την πόλη Βύβλο τιμώντας τους Φοίνικες -, στη συνέχεια και προς τους Ρωμαίους και τους Βυζαντινούς.

«Σκοπός των ερευνών μας ήταν η συστηματική χαρτογράφηση του πυθμένα στην παράκτια ζώνη της Βύβλου, σε βάθος έως 100 μέτρων, έτσι ώστε να μπορέσουμε να αναπλάσουμε πώς ακριβώς ήταν η παράκτια γεωμορφολογία της περιοχής την περίοδο των Φοινίκων και να εντοπίσουμε το φοινικικό λιμάνι – η ακτογραμμή και η γεωμορφολογία ενός παράκτιου περιβάλλοντος μεταβάλλεται με το πέρασμα των αιώνων λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, των τεκτονικών κινήσεων και των προσχώσεων των ποταμών. Αφετέρου, θέλαμε να εντοπίσουμε στον πυθμένα αρχαία ναυάγια» λέει ο κ. Παπαθεοδώρου.