Μια παιδική χορωδία ένωσε την «Εθνική Τραγουδιού» για τον σύλλογο Ηλιαχτίδα

«Ολοι για το παιδί» θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτής της προσπάθειας. Γιατί στο κάλεσμα του Σπύρου Λάμπρου ανταποκρίθηκαν καλλιτέχνες που κινούνται σε διαφορετικούς χώρους: από τη Χάρη Αλεξίου δίπλα στην Καίτη Γαρμπή και τους αδελφούς Κατσιμίχα, τον Σαββόπουλο και τον Μανώλη Μητσιά μέχρι τον Μπάμπη Τσέρτο και τον Λεωνίδα Βελή.

«Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται από πού παίρνουν αγάπη. Το τελευταίο πράγμα που κοιτάζουν είναι σε ποιο στρατόπεδο – μουσικό εν προκειμένω – ανήκουν όσοι συντάχθηκαν κάτω από αυτή την κοινή προσπάθεια». Ετσι αξιολογεί ο Σπύρος Λάμπρου το αποτέλεσμα της δουλειάς που απέφερε την ταυτόχρονη κυκλοφορία τεσσάρων CD με τη συμμετοχή 51 τραγουδιστών (τριών πρωτοεμφανιζομένων), οκτώ συγκροτημάτων και εννέα συνθετών που έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Τώρα επέλεξαν ένα τραγούδι από τη δισκογραφία τους, το ηχογράφησαν με λιτό τρόπο – με μία μόνο κιθάρα ή τη συνοδεία ενός πιάνου – και το προσέφεραν για να συμπεριληφθεί στα τέσσερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν. Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν για τον σύλλογο του Ηρακλείου Κρήτης, Ηλιαχτίδα.

«Σε όσους απευθύνθηκα, δέχθηκαν όλοι ανεπιφύλακτα, γνωρίζοντας ότι θα ήταν αφιλοκερδώς. Αυτό, νομίζω, πρέπει να κρατήσουμε από τους καλλιτέχνες και όχι το ρεπερτόριό τους» επιμένει ο κ. Λάμπρου.  

Ποιος θα φανταζόταν ότι ο Βασίλης Καρράς θα ερμήνευε τα «Πέτρινα χρόνια» του Σταμάτη Σπανουδάκη ή τον λαϊκό βάρδο Μπάμπη Τσέρτο να τραγουδά το «Δελφινοκόριτσο», και μάλιστα μόνο με ένα πιάνο; Αυτό είναι ένα ακόμη στοίχημα που κατακτήθηκε χάρη στην αγάπη και την προσπάθεια όσων δέχθηκαν να συμμετάσχουν χωρίς όρους και «υποσημειώσεις» στο νέο εγχείρημα του Σπύρου Λάμπρου και όπως λέει ο ίδιος: «Μόλις τους εξήγησα περί τίνος πρόκειται, ήρθαν όλοι με μεγάλη χαρά. Εκείνο άλλωστε που έχει σημασία και που μένει τελικά στο τέλος είναι πως σε τέτοιες στιγμές αποδεικνύονται εμπράκτως η ευαισθησία και η αλληλεγγύη των καλλιτεχνών. Τους ευχαριστώ όλους που τίμησαν μια παιδική χορωδία η οποία κατάφερε να έχει τη μεγαλύτερη παρουσία μεταξύ όλων των ειδών χορωδιών (παιδικών, μεικτών, γυναικείων, ανδρικών) σε όλη την ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας».

Το «Να μεγαλώνουμε μαζί» ήταν ένα όνειρο για τον Σπύρο Λάμπρου, «να συμβάλουν τόσοι τραγουδιστές που εκπροσωπούν διαφορετικά είδη μουσικής σε μια προσπάθεια η οποία είχε ως σκοπό το παιδί. Και όταν σχεδίαζα αυτές τις κυκλοφορίες είπα ότι δεν θα έχω ούτε ένα ευρώ κέρδος». Αφορμή στάθηκε ένα κοριτσάκι εξίμισι ετών, η Στέλλα, που ζούσε στον σύλλογο Ηλιαχτίδα και έφυγε από τη ζωή τόσο νωρίς. «Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα κάνω κάτι για να τιμήσω τη μνήμη και τον αγώνα αυτού του αγγέλου».

Ζωή Λιάκα