Ελεωνόρα Ζουγανέλη: «Η βία κατέκτησε την καθημερινότητά μας»

Τα προηγούμενα οκτώ – εννέα χρόνια της ζωής της πέρασαν σαν θύελλα. Γεμάτα τραγούδια. Και χειροκρότημα. Οχι πως τα προηγούμενα δεν είχαν μουσική. Οταν είσαι κόρη του Γιάννη Ζουγανέλη (μουσικού… ηθοποιού) και της τραγουδίστριας Ισιδώρας Σιδέρη, δίχως τραγούδι σίγουρα δεν τα περνάς.

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη είδε μέσα σε αυτά τα χρόνια – από τότε που ξεκίνησε λαϊκά (με τον Γιώργο Νταλάρα δεύτερη φωνή!), με τη δραστήρια Εστουδιαντίνα και τον διευθυντή της Ανδρέα Κατσιγιάννη, αφού είχε περάσει από το μετερίζι των «Ακροάσεων της Μικρής Αρκτου» παρέα με τη Νατάσσα Μποφίλιου και τον Γιάννη Χαρούλη (όπου και το πρώτο της ηχογράφημα) – την καριέρα της να παίρνει την ανιούσα. Το κοινό της να αυξάνεται και να γίνεται όλο και πιο εκδηλωτικό. Κι έφτασε στη φετινή καλοκαιρινή περιοδεία της να τα βάζει και με την κρίση. Τι εννοούμε; Οτι σε αυτό το δύσκολο καλοκαίρι πόσοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι έπαιξαν μπροστά σε 4.500 κόσμο στην «πολύ δύσκολη» – για τα συναυλιακά – Λάρισα και άλλον τόσο στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, και μάλιστα με μπλακάουτ; Και αυτό προτού δοκιμαστεί στη δεύτερη και άγνωστη στους πολλούς – εκ σπουδών – ιδιότητά της, αυτήν της παιδευμένης ηθοποιού, και δώσει φωνή απόψε σε ένα sold out αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη στο Ηρώδειο (τα εισιτήρια έγιναν ανάρπαστα και δεν βρέθηκε τρόπος να δοθεί και δεύτερη παράσταση), αλλά και σε μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου για την Εντίτ Πιαφ, το «σπουργιτάκι του Παρισιού».

Πώς να είναι, άραγε, εκεί πάνω στη σκηνή, κάτω από τα φώτα, με το πλήθος να παραληρεί; «Οσο και να λέμε ότι κάνω καιρό αυτή τη δουλειά, με εκπλήσσει συνέχεια» λέει η ίδια στα «ΝΕΑ». «Αυτό το καλοκαίρι μου προσέφερε την εμπειρία να παίζω μπροστά σε πάρα πολύ κόσμο. Εχω συγκινηθεί πολύ. Είχα πάρα πολλή αγωνία, σαν να μην είχα τραγουδήσει ξανά. Την ενέργεια την παίρνω από τον κόσμο, είναι ένα πάρε δώσε, είναι μια ντόπα αυτό φυσική και έντονη, μια ενέργεια που πηγαινοέρχεται από το κοινό στη σκηνή».

Παράλληλα με τις συναυλίες ετοίμαζε την παράσταση «που βασίζεται στα τραγούδια της Μελίνας Μερκούρη, στο θέατρο και στον κινηματογράφο – ήταν μια αφορμή να φτάσουν στα χέρια μου ολοκληρωμένα αυτά τα τραγούδια που τα άκουγα πολύ μικρή. Είναι σαν να μην τα είχα ξανακούσει ποτέ. Και τώρα που πρέπει να τα τραγουδήσω, προσπαθώ να βρω τι αγγίζουν μέσα μου, το συναίσθημά μου. Για μένα αυτό είναι πολύ όμορφο και είναι και πρωτόγνωρο, όπως το ότι πρέπει να συμπράξω με την Καμεράτα. Είναι η πρώτη φορά που τραγουδάω με τέτοια ορχήστρα. Ή που είμαι σκηνοθετημένη. Που ακολουθώ οδηγίες. Ολο αυτό είναι μια πάρα πολύ ωραία και πάρα πολύ κουραστική αλλά και δημιουργική προετοιμασία».

Μετά τη μουσική παράσταση στο Ηρώδειο ξεκινά ουσιαστικά το κυρίως σκέλος της περιοδείας της, που στο τέλος Σεπτέμβρη θα τη φέρει πίσω στην Αθήνα, στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. «Ελπίζω κάπου εκεί και σε λίγες διακοπές, γιατί ετοιμάζω και δίσκο μέσα σε όλα αυτά με καινούργια τραγούδια και πρώτη φορά συνεργάζομαι με έναν μόνον συνθέτη: τον Μίνωα Μάτσα».

Ανάσα, είπατε; Μπα. Επειτα το πρόγραμμα λέει Πιαφ στο Εθνικό, «ένα πάρα πολύ γοητευτικό πρότζεκτ». Αντέχει να το υποστηρίξει; «Σπούδασα θέατρο, φλέρταρα πάρα πολύ με αυτό και μ’ αρέσει η έννοια του σκηνοθέτη, τα φώτα, η κίνηση. Ετσι βρήκα το πρότζεκτ ως πάρα πολύ μεγάλη πρόκληση. Χρειάζεται πολλή δουλειά, διότι τα τραγούδια είναι σπουδαία και πολύ δύσκολα. Ομως και επειδή για πρώτη φορά θα μπω σε έναν ρόλο. Τι χαίρομαι ιδιαίτερα; Οτι θα φύγω από την έγνοια του παίρνω αποφάσεις με τις δικές μου ιδέες και τη δική μου αισθητική. Μου έλειψε λίγο η διαδικασία να ακολουθώ ιδέες και οδηγίες άλλων. Είναι πολύ αναζωογονητικό να ξαναγίνω μαθήτρια γιατί θα έρχομαι και από ένα καλοκαίρι πολύ έντονο, στο οποίο πρωταγωνιστώ, και μου αρέσει πολύ που θα γειωθώ».

Η πρώτη ιδέα, λέει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, είναι να αποδοθούν τα τραγούδια στα γαλλικά, όμως ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί το τελικό σχήμα των πραγμάτων. Εκείνη όμως είναι αποφασισμένη: «Μπορώ να κάνω τα πάντα για να βγει ένα αποτέλεσμα που θα με κάνει να νιώσω όμορφα».

Ελα όμως που και μόνο στο άκουσμα του πρότζεκτ Πιαφ σηκώθηκαν, αυστηρά, κάποια φρύδια. «Ολο αυτό μου φαίνεται αδιάφορο. Δεν το παρακολουθώ» έρχεται η απάντησή της. «Δεν μ’ αρέσει πάρα πολύ η κριτική. Θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να δοκιμάσουν πράγματα και να κρίνονται από το αποτέλεσμα και όχι από την ανακοίνωση. Είναι πολύ τιμητική η πρόταση που μου έγινε από το Εθνικό Θέατρο, το οποίο αγαπώ πολύ και το παρακολουθώ. Και βέβαια έχω άγχος αν θα είμαι καλή. Δεν μπορώ όμως να ζω με αυτή την αγωνία. Μπορεί αυτό το σχέδιο να είναι και η αφορμή να καταλάβω ότι δεν πρέπει να ασχοληθώ τελικά με το θέατρο, ποιος ξέρει;».

Διαισθάνεται λοιπόν κάποια κακοδαιμονία – ή κακογλωσσιά – γύρω; «Ναι. Συνέχεια. Δεν μπορώ να καταλάβω το κίνητρο με βάση το οποίο συμβαίνει όλο αυτό. Εκτίθεμαι και περιμένω βεβαίως κριτική. Από ‘κεί και πέρα όμως το να αντιδρούν κάποιοι στην απόφαση να γίνει ή να μη γίνει κάτι το βρίσκω υπερβολικό».