«Αγαπώ τους Ελληνες, όμως είναι ακόμη έφηβοι»

Φοβίζει κάτι την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο τοπίο της ζωής μας; «Πολλά με φοβίζουν. Ολη αυτή η ανασφάλεια η καθημερινή που βιώνουμε, οι αποχωρισμοί οι συνεχόμενοι – και εσωτερικοί και πραγματικοί. Παράλληλα όμως νιώθω τυχερή που μπορώ ακόμη κι αυτή τη φοβία να τη διοχετεύω, να τη μοιράζομαι με ανθρώπους. Γι’ αυτό νιώθω ευγνωμοσύνη μέσα σε αυτή την εποχή της ανασφάλειας και του φόβου. Και μ’ αρέσει που η ζωή με προκαλεί να κάνω πράγματα».

Αν κάτι την αναστατώνει περισσότερο στο ίδιο τοπίο είναι η βία. «Και το τι αντιλαμβάνεται ο καθένας από μας ως επανάσταση. Αυτή η βία που βγαίνει, όταν οι άνθρωποι θέλουν να εκτονωθούν, έχει γίνει ιδεολογία; Αναρωτιέμαι. Ολα αυτά με ανησυχούν περισσότερο. Πέρα από τις πολιτικές εξελίξεις, σημάδια βίας υπάρχουν στην καθημερινότητά μας. Εκδηλώσεις ακραίες για πράγματα πολύ απλά. Σε σκουντάει κάποιος στον δρόμο και η αντίδραση είναι υπερβολική. Αυτό χρειάζεται όμως άλλες μορφές εκτόνωσης».

Εχει βία και το τραγούδι στις μέρες μας; «Κάποια πράγματα στο τραγούδι, είτε από ασυνειδησία είτε από μη κατανόηση των πραγμάτων, θα μπορούσαν να εκληφθούν έτσι. Η μουσική θεωρώ ότι κατευνάζει. Ετσι δεν με τρομάζει τόσο πολύ. Είναι πιο ομαλός ο τρόπος εκτόνωσης σε ένα στιχάκι ή σε μια μουσική. Αντίθετα με αυτή τη ριζωμένη βία στην καθημερινή ζωή μας. Στο τραγούδι, η βία τουλάχιστον αποτυπώνεται και φεύγει και είναι επιλογή του καθενός από μας αν θα μας αγγίξει και τι θα μας αγγίξει».

Φως στον ορίζοντα; «Βλέπω. Με οδηγεί. Γενικώς αγαπάω τους Ελληνες και μου αρέσουν πολλά στη συμπεριφορά και την αύρα τους. Ομως δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε το κέντρο μας όπως άλλοι. Το τι είναι σημαντικό. Παρασυρόμαστε εύκολα από τάσεις και μόδες και γι’ αυτό θεωρώ ότι συμβαίνουν αυτά σήμερα. Οπως συμβαίνει συνήθως στην εφηβεία. Θεωρώ ότι περνάμε την εφηβεία μας. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία και σε αυτήν ποντάρω. Θα υπάρξει δε όταν βρούμε ποιο είναι το κοινωνικό και το συναισθηματικό μας κέντρο. Εκεί κάπου βλέπω το φως και προχωράω».