Ποιητής εκ του προχείρου…

Κάπου ανάμεσα στις δεκάδες σέλφι που δημοσιεύει καθημερινά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, τα κινηματογραφικά σενάρια που ετοιμάζει και τη μελέτη για τους ρόλους του, ο Τζέιμς Φράνκο (φωτογραφία) γράφει και ποιήματα. Ετσι λοιπόν η πρώτη του συλλογή με τίτλο «Directing Herbert White», από την ταινία μικρού μήκους «Herbert White» που σκηνοθέτησε, βγαίνει τις ημέρες αυτές στα βιβλιοπωλεία. Γιατί, ναι, παρά το αντιφατικό περιεχόμενό της, ο μεγάλος εκδοτικός οίκος Faber δέχθηκε να την εκδώσει. Ο Φράνκο, λοιπόν, είναι και στρατευμένος ποιητής. Οχι όπου κι όπου βέβαια αλλά αυστηρά στην πρόκληση. Γιατί οι στίχοι του κάθε άλλο παρά συμβατικοί είναι. Το δήλωσε κι ο ίδιος πρόσφατα στο Humanities Festival του Σικάγου λέγοντας πως τα έργα του «προσπαθούν να πουν κάτι εκτός από το επιφανειακό». Θα το καταλάβουν και οι αναγνώστες των στίχων που για παράδειγμα βασίζονται στη Λίντσεϊ Λόχαν και αναφέρουν: «Η δημοσιότητα με βίασε / κι εγώ τη βίασα, ξέρετε για τι πράγμα μιλάω». Ή το ιδιαίτερο αφιέρωμα στον πρόωρα χαμένο Χιθ Λέτζερ: «Υπήρχε μια εποχή / που μας ήθελαν για τους ίδιους ρόλους / 10 πράγματα που μισώ σε σένα /  (Με βάση το Ημέρωμα της Στρίγκλας) / Και Ο Πατριώτης / αστείο, ήσουν Αυστραλός, το ίδιο ήταν και ο Μελ / Εσύ ήσουν ο ιππότης στο Ο θρύλος ενός ιππότη».