Καετανάτσιο

Ο Καετάνο Βελόσο είναι ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός της Βραζιλίας και ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Ανανεωτής της λαϊκής παράδοσης (κάτι σαν ένας Τσιτσάνης από την Μπαΐα), εφευρέτης νέων ρυθμών που μοιάζουν να ξεπήδησαν αβίαστα από τις ρίζες (ένας Γκενσμπούρ χωρίς τη φυσική ασχήμια), κοινωνική και πολιτική συνείδηση για νέους και λιγότερο νέους (χαλόου Ντίλαν), ο Βελόσο κολύμπησε και κολυμπάει μια ζωή ανάμεσα στη χώρα του και στον κοσμοπολιτισμό, στο μέσα και το έξω, στη δόξα και στο χρήμα, στα μουσικά είδη: μπόσα νόβα, σάμπα, «τροπικαλίσμο», διασκευές του Μάικλ Τζάκσον, του Ανρί Αλβαδόρ και των Στόουνς, τζαζ πειραματισμοί. Επίθεση – όλα στο φως, νέοι ρυθμοί, περηφάνια για την πατρίδα – και άμυνα – απέναντι στην περιχαράκωση, την «καθαρότητα», στο φολκλόρ. Ιδια διαπάλη με του Μουντιάλ της Βραζιλίας.

        

Το οποίο μόλις πέρασε, με την προημιτελική φάση, από το ωραίο στο σφιχτό παιχνίδι, από την περίοδο των εξερευνήσεων του Καετάνο (και της αδελφής του Μαρία Μπετάνια) στην εποχή της τελικής εφόδου στο μουσικό πάνθεο, από την επίθεση στην άμυνα. Τέσσερις προημιτελικοί, πέντε γκολ, κανένας αποκλεισμός μεγάλου ονόματος, κανένα μεγάλο παιχνίδι. Ο ρεαλισμός πήρε το πάνω χέρι, το άγχος γι’ αυτό που διακυβεύεται κλείδωσε τις άμυνες και μάγκωσε τις επιθέσεις, ο ρυθμός του γηπέδου απομακρύνθηκε από τις παραλίες και τις φαβέλες και λοξοκοιτάζει στα σαλόνια και τα Γκράμι. Δεν είναι τυχαίο πως το διήμερο δεν σφράγισαν φάσεις που έγιναν στη ροή των παιχνιδιών αλλά στιγμές που τη διέκοψαν: ο τραυματισμός του Νεϊμάρ και η αλλαγή τερματοφύλακα της Ολλανδίας στο τελευταίο λεπτό της παράτασης.

Ετη φωτός μακριά από τον δικό του Βελόσο, τον Ζακ Μπρελ, το Βέλγιο φοβήθηκε υπερβολικά την Αργεντινή και τον εαυτό του. Με το μυαλό υποταγμένο σε μια σάμπα που η Βραζιλία για μια ακόμα φορά δεν έπαιξε, έτσι κατέβηκε και πυγμάχησε η Κολομβία. Με μουσική για ασανσέρ, από την οποία είναι αδύνατο να ξεφύγεις, η Γερμανία απέναντι σε μια Γαλλία χωρίς ταυτότητα και ήχο, χαμένη ανάμεσα στο Μπρασένς και στους μαύρους ράπερ. Με δανεική έμπνευση από την Ιταλία των δεκαετιών του κατενάτσιο η γενναία Κόστα Ρίκα. Κι έτσι μείναμε με τις τέσσερις που όλοι από την αρχή περιμέναμε: Βραζιλία και Αργεντινή, Γερμανία και Ολλανδία. Τα φαβορί, που όλο και πιο λίγο ενδιαφέρουν εκείνον τον Καετάνο που είχε γράψει το «Λιονταράκι» (1977) και τους «Αργοναύτες» (1969).

Φιλαθλέων