Λάτιν όνειρα και ευρωπαϊκές συμπτώσεις

To μεγάλο στοίχημα της Λατινικής Αμερικής σε αυτό το Μουντιάλ, ήταν εκτός από την οργανωτική επιτυχία και η αγωνιστική διάκριση. Ηδη για πρώτη φορά μετά το 1970 δύο χώρες της Νότιας Αμερικής βρίσκονται στα ημιτελικά, χωρίς όμως να έχουν εξασφαλισμένη την παρουσία τουλάχιστον μιας ομάδας τους στον τελικό, όπως τότε.

Αλλά το δύσκολο είναι να βρεθούν αντιμέτωπες και στον τελικό, κάτι που έχει να γίνει – με σύστημα ημιτελικών – από την πρώτη διοργάνωση το μακρινό 1930 στην Ουρουγουάη!

Για πολλούς, το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο είναι το καλύτερο όλων των εποχών και για άλλους το δεύτερο καλύτερο έπειτα από εκείνο του Μεξικού το 1970, εκεί όπου η Βραζιλία του μεγάλου Πελέ, αλλά και των Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Κάρλος Αλμπέρτο, Τοστάο, Γκέρσον, είχε παίξει στον ημιτελικό με την Ουρουγουάη του μεγάλου τερματοφύλακα Μαζούρκιεβιτς, αλλά και του Λουίς Κουμπίγια και του Χούλιο Μοράλες, επικρατώντας με 3-1 και κατακτώντας αργότερα το τρόπαιο.

ΕΜΠΟΔΙΑ. Οπως και να έχει, όλη η Νότια Αμερική ονειρεύεται κάτι εξαιρετικά δύσκολο, να βρεθούν και πάλι σε έναν τελικό δύο εκπρόσωποί της, όπως το 1930 (Ουρουγουάη – Αργεντινή) ή όπως στον άτυπο τελικό του 1950, όταν έπαιξαν στο τελευταίο παιχνίδι του μίνι πρωταθλήματος της τελικής φάσης η Βραζιλία με την Ουρουγουάη, με την πρώτη να της αρκεί και η ισοπαλία για να στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια.

Ο Γκίτζια όμως είχε άλλη άποψη και χάρισε τον παγκόσμιο (δεύτερο και τελευταίο ώς σήμερα) τίτλο στην Ουρουγουάη με το γκολ που σημείωσε στα τελευταία λεπτά, προκαλώντας έμφραγμα σε μια ολόκληρη χώρα που ζούσε και ανέπνεε για αυτό το τρόπαιο.

Οι Ευρωπαίοι από την πλευρά τους έχουν το δικό τους στοίχημα και είναι ίσως η πρώτη φορά που η τύχη (πέρα από την ικανότητα) είναι με το μέρος τους. Ποτέ λοιπόν ομάδα από την Ευρώπη δεν κατέκτησε το τρόπαιο στην αμερικανική ήπειρο, όπου το Μουντιάλ φιλοξενήθηκε έξι φορές. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν είχε πάρει ευρωπαϊκή ομάδα το Παγκόσμιο Κύπελλο γενικότερα μακριά από την ήπειρό της, στατιστικό που έσπασε η Ισπανία με τον τίτλο της το 2010 στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής.

Τη Βραζιλία, τη μοναδική ομάδα στον κόσμο που έχει κατακτήσει το τρόπαιο σε τρεις ηπείρους (στην Ευρώπη το 1958, στην Αμερική το 1962, το 1970 και το 1994 και στην Ασία το 2002), τη στοιχειώνει ακόμα το χαμένο τρόπαιο του 1950 στο Μαρακανά από την Ουρουγουάη των Σκιαφίνο και Γκίτζια. Τότε που η Σελεσάο είχε μια εξαιρετική ομάδα με Αντεμίρ, Φριάκα, Νίλτον Σάντος, Ζιζίνιο και Ζαΐρ, αλλά δεν άντεξε την πίεση του κόσμου και λύγισε.

ΡΕΒΑΝΣ. Πλέον με την απουσία των Τιάγκο Σίλβα και Νεϊμάρ, των δύο εκ των τριών (μαζί με τον Νταβίντ Λουίς) κορυφαίων παικτών της Βραζιλίας, οι φίλοι της Σελεσάο δεν φοβούνται για νέο Μαρακανάζο, αλλά για πρόωρο φινάλε αύριο βράδυ στο Μπέλο Οριζόντε κόντρα στη Γερμανία.

Η Νατσιονάλμανσαφτ με το εκπληκτικό ρεκόρ της συμμετοχής της και ως Δυτική Γερμανία στον 12ο ημιτελικό Μουντιάλ (6 νίκες – 5 ήττες έως τώρα) ψάχνει εκδίκηση για το χαμένο του 2002 στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας, εκεί όπου το προσωπικό ρεσιτάλ των δύο (από τα τρία μαζί με τον Ροναλντίνιο) «Ρ», του Ρονάλντο και του Ριβάλντο, ήταν δύσκολο να ανακοπεί από τους Γερμανούς και τον κορυφαίο παίκτη της διοργάνωσης, τον τερματοφύλακα Ολιβερ Καν.

Από την άλλη πλευρά, οι Ολλανδοί ψάχνουν τη δική τους ρεβάνς από τον τελικό με τους Αργεντινούς το 1978 στο Μπουένος Αϊρες. Τους στοιχειώνει ακόμα, καθώς τότε είχαν δοκάρι (με τον Ρέζενμπρινγκ) στην εκπνοή της κανονικής διάρκειας, αλλά έχασαν τον τίτλο στην παράταση από τον Κέμπες, τον Μπερτόνι, τον Φιγιόλ και την παρέα τους.

Από τότε οι Ολλανδοί δεν ηττήθηκαν ξανά από τους Αργεντινούς, ενώ τους απέκλεισαν στον προημιτελικό του 1998 με το εκπληκτικό γκολ του Μπέργκαμπ, ένα από τα κορυφαία στην Ιστορία. Ομως και οι Αργεντινοί έχουν ένα άλλο εξαιρετικό ρεκόρ, δεν έχουν αποκλειστεί ποτέ σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, μετρώντας τέσσερις προκρίσεις σε ισάριθμες περιπτώσεις, το 1930 (6-1 τις ΗΠΑ), το 1978 (μέσω ομίλου με το… σκάνδαλο του 6-0 επί του Περού), το 1986 (2-0 το Βέλγιο) και το 1990 (4-3 στα πέναλτι την Ιταλία).