Καλύτερη άμυνα η επίθεση

Κατά τη διάρκεια ή μετά το τέλος μιας σπουδαίας διοργάνωσης, όπως είναι εν προκειμένω το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, η «οικογένεια των ειδικών» ψάχνει να βρει τι ακριβώς σηματοδοτεί αυτό που βλέπουμε. Αλλιώς, τι τακτικές κυριαρχούν, τι σύστημα επιλέγουν οι προπονητές, ποιες είναι οι προοπτικές που ανοίγονται στο άθλημα. Θα λέγαμε πως το Μουντιάλ του φετινού καλοκαιριού, στον κόσμο του ποδοσφαίρου που συνήθως είναι αρτηριοσκληρωτικός, δείχνει κάτι να κινείται. Οπως οι δημοσκόποι καταγράφουν τις τάσεις στο πολιτικό ημερολόγιο, έτσι και το Μουντιάλ κατέγραψε ορισμένες εμφανείς τάσεις και ιδέες των προπονητών για την «επόμενη ημέρα».

Το 2006 στη Γερμανία, από τις 32 ομάδες της τελικής φάσης οι 27 αγωνίστηκαν με τέσσερις στην άμυνα και μόλις πέντε με τρεις. Ανάλογα δείγματα γραφής είχαμε και στη Νότια Αφρική, με την τετράδα πίσω να είναι ο κανόνας που ελάχιστα παραβιάστηκε, λες και επρόκειτο για μια άτυπη συμφωνία τεχνικών. Τι βλέπουμε τώρα;

Η «άμυνα των τεσσάρων» θυμίζει πλέον το «μυθιστόρημα των τεσσάρων». Ετσι, βλέπουμε αρκετές άμυνες με τρεις ποδοσφαιριστές, κάτι που δεν φανταζόταν κανείς μέχρι πρότινος. Η Χιλή το έπραξε, αλλά δοκίμασε και πέντε μπακ που προσθέτονταν στους μέσους! Το Μεξικό επίσης το επιχείρησε. Οπως και η Κόστα Ρίκα, με τη διαφορά πως ενίοτε ο αντίπαλος που μας πλήγωσε έφερνε και πέντε παίκτες μπροστά από τον κίπερ Νάβας. Η δε Ολλανδία τελειοποίησε ένα κατά πολλούς πεπερασμένο σύστημα που εξελίσσεται και σε άκρως επιθετικό. Η ομάδα του μάγου της τακτικής Φαν Γκάαλ άρχισε με 3-5-2 κόντρα στην Ισπανία, αργότερα όμως προέκυψε μετασχηματισμός και 4-3-3, σε μια προσπάθεια να υπάρξει ανατροπή και ελκυστικότερο ποδόσφαιρο. Το είδαμε και σε άλλα παιχνίδια των Οράνιε, γιατί ίσως είναι η μόνη ομάδα που θυμίζει χαμαιλέοντα!

Η Γερμανία, από το σύνηθες 4-2-3-1 αλλοτινών εποχών, εφάρμοσε για πρώτη φορά το 4-3-3 και είχε ένα εξτρά συν: τον Νόιερ, το καλύτερο «μπακότερμα» των ημερών μας. Μάλιστα, ήδη κυκλοφορούν βιντεάκια με το πώς ο γερμανός γκολκίπερ βρίσκει τους συμπαίκτες και οργανώνει από πίσω το παιχνίδι, ως ο έξτρα παίκτης που πάντα αναζητούν οι προπονητές.

Η Χιλή κατά κόρον αγωνίστηκε με τρεις μπακ και δύο κυνηγούς. Τον Σάντσες και έναν εκ των Βάργκας ή Πινίγια. Πίεζε πολύ τον αντίπαλο, ήθελε να κλέψει μπάλες και εντυπωσίασε με τον τρόπο που αφόπλισε τα ατού της Ισπανίας.

Η Κόστα Ρίκα μόνο τον Κάμπελ λανσάρισε ως πασπαρτού μπροστά, ενώ η Ιταλία κατά βάση είχε τέσσερις, αλλά με την Ουρουγουάη φρόντισε να έχει τρία μπακ για να επιτηρούν τους Σουάρες και Καβάνι. Προσοχή: όσοι έπαιξαν με τρία μπακ, δεν το έκαναν με το αναχρονιστικό στυλ των στόπερ-βδελλών. Κάλυπταν χώρους κυρίως, έδιναν βάση και στην ανάπτυξη. Πάντως, για να επανέλθουμε στην Ιταλία, εφάρμοσε και κάτι ολότελα περίεργο: όλο το παιχνίδι εξαρτιόταν από τον Πίρλο και μπροστά ήταν ο Μπαλοτέλι. Αν εξουδετέρωνες το δίδυμο πάπαλα οι Ατζούρι…

Η Αργεντινή εξοστράκισε στις άκρες τους Ιγκουαΐν και Ντι Μαρία και αγωνίστηκε με ένα ψευτοεννιάρι. Μπάλα α λα ισπανικά και με κυρίαρχη μορφή τον Μέσι. Η δε Γαλλία, φυσικά με τέσσερις πίσω και τρεις στα χαφ που γίνονταν όμως (κυρίως με Βαλμπουενά) τέσσερις στην επίθεση. Γιατί οι Μπλε έχουν απίστευτο στυλ στις άμεσες πάσες έξω από την περιοχή, το δυνατό τους σημείο είναι. Και πέρα από τις τετράδες ή τριάδες (με πέντε μέσους) στις ομάδες, αυτό που μετρά εφέτος είναι η μετάβαση: το λεγόμενο transition από την άμυνα στην επίθεση ώστε να προκύψουν μεγάλες ευκαιρίες σε ανοργάνωτη άμυνα. Με την Ολλανδία να ξεχωρίζει και την Ελλάδα να καμαρώνει, γιατί κάπως έτσι πήρε τη νίκη με την Ακτή.

Η (ποδοσφαιρική) μόδα πήγε, συνεπώς, Μουντιάλ. Αναμένουμε την πασαρέλα και το χειροκρότημα στους αγώνες που κρίνουν τα πάντα και τον πρωταθλητή κόσμου.

Ιταλικά παράδοξα
Η Ιταλία του Τσέζαρε Πραντέλι εφάρμοσε κάτι ολότελα περίεργο: όλο το παιχνίδι εξαρτιόταν από τον Πίρλο και μπροστά ήταν ο Μπαλοτέλι. Αν εξουδετέρωνες το δίδυμο, πάπαλα οι Ατζούρι…