Φαγητό και χορός τους ενώνουν

Οι δήθεν γκουρμεδιές και το τζανκ φαγητό εδώ μέσα – στον Χώρο Α του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 – με έναν καλώς εννοούμενο τρόπο «απαγορεύονται» τις Κυριακές. Υπάρχει άλλωστε τόση φρέσκια σαλάτα τσακαλάκα με πιπεριές, καρότα και φασόλια μαγειρεμένα σε σάλτσα ντομάτας, που ετοίμασε εθελοντικά η Ζάντι από τη Νότια Αφρική, και τόσο κοτόπουλο με κάρι και τρία είδη πολύχρωμου ρυζιού, από τα χέρια της Κλικ από τη Ζιμπάμπουε που μπορεί άνετα να χορτάσει έναν λόχο πεινασμένων χορευτών. Οχι, φυσικά, επαγγελματιών του είδους που προσέχουν υστερικά τη διατροφή τους αλλά όλων εκείνων – στο σύνολο φτάνουν περίπου τους πενήντα – που συμμετέχουν στην μουσικοχορευτική παράσταση «Α Quiet Voice» της αλβανίδας χορογράφου Ερμίρας Γκόρο.

Το φαγητό ενώνει τους λαούς, μου λένε μερικοί εξ αυτών σε ένα διάλειμμα από τις πολύωρες πρόβες. Το ίδιο κάνουν και η μουσική και ο χορός. Τα βασικά δηλαδή συστατικά του πολυπολιτισμικού δρώμενου που θα ανέβει στο Φεστιβάλ Αθηνών (7-8 Ιουλίου) με βασικούς συντελεστές μετανάστες που έφτασαν στην Ελλάδα από κάθε γωνιά της Γης: από το Μπαγκλαντές και τη Γεωργία, από τις Φιλιππίνες, τη Μολδαβία, μέχρι και από το Αφγανιστάν. «Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί για ποιον λόγο κάνω αυτή την παράσταση», εξομολογείται η 38χρονη Ερμίρα Γκόρο, με θητεία καλλιτεχνικού συνεργάτη και χορεύτριας στο πλευρό του χορογράφου Λόιντ Νιούσον (ιδρυτή των DV8).

«Κάθε φορά όμως φαντάζομαι αυτόν τον κόσμο να χωρίζεται σε γκρουπάκια ομοεθνών, όπως τον πρώτο καιρό που βρέθηκαν εδώ, και στη συνέχεια με αφορμή την παράσταση να συνδιαλέγονται και μεταξύ τους να γίνεται μια ζύμωση. Με ενδιαφέρει να αναδείξω την ανθρώπινη συνύπαρξη, το πέρασμα από την ατομικότητα στη συλλογικότητα» υποστηρίζει η Γκόρο και σχεδόν αμέσως διευκρινίζει πως δεν είναι Μεσσίας που ήρθε να κάνει την κοινωνία και την ανθρωπότητα καλύτερες. «Σε καμία περίπτωση. Ούτε πολιτικός είμαι ούτε κοινωνιολόγος για να λύσω τα όποια προβλήματα. Εμένα με νοιάζει αυτό που κάνουμε με τους συγκεκριμένους ανθρώπους, ακόμα περισσότερο – αν θες – και από το πώς θα εκλάβει την προσπάθειά μας το κοινό».

Αλβανίδα γαρ – γεννήθηκε στη Χειμάρρα και στα 14 της ήρθε στην Ελλάδα – γνωρίζει από πρώτο χέρι τον φόβο, το άγχος, τον επιλεκτικό ρατσισμό. «Λόγω χρώματος δεν ήταν εύκολο να καταλάβει κάποιος από πού κατάγομαι. Οταν τύχαινε να τους πω ότι είμαι από την Αλβανία μου έλεγαν “εσύ δε φαίνεσαι”, λες και είναι αρρώστια». Αυτό όμως που την παραξενεύει περισσότερο είναι ότι η ξενοφοβία το 2014 είναι ένας σπόρος που βρίσκει ακόμα έδαφος για να ανθίσει. «Είναι δυνατόν να μιλάμε για διακρίσεις και ξενοφοβία σε τέτοιες εποχές; Θα έπρεπε να τα έχουμε αφήσει όλα αυτά πίσω μας και να είμαστε σε άλλο επίπεδο» σχολιάζει.

Τελικά τίποτα δεν έχει μείνει πίσω μας. Αντιθέτως, όλα τα βρίσκουμε μπροστά μας. Αυτό τουλάχιστον λέει η Ζάντι (Νότια Αφρική) που μένει στην Ελλάδα ήδη 30 χρόνια. «Πλέον φοβάμαι για τα παιδιά και τον εγγονό μου», λέει ανοιχτά, και παραδέχεται πως ούτε όταν πρωτοήρθε από την πατρίδα της δεν είχε νιώσει αυτό το συναίσθημα. «Οι ξένοι τότε δεν έμπαιναν στο στόχαστρο. Τώρα ο ρατσισμός είναι παντού και μας δυσκολεύει. Εγώ δεν έχω πέσει θύμα επίθεσης. Την κόρη μου όμως την έβρισαν και την έφτυσαν».

Και η παράσταση; Τι ρόλο παίζει η παράσταση σε όλα αυτά; «Είναι σίγουρα μια απάντηση στη Χρυσή Αυγή. Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς, βρίσκουμε ένα κοινό σημείο συνάντησης. Στο κάτω κάτω όλοι ίδιοι δεν είμαστε, βρε παιδιά;».

INFO{
«A Quiet Voice» σε χορογραφία της Ερμίρας Γκόρο. Στις 7 και 8 Ιουλίου στην Πειραιώς 260, Κτίριο Δ (210-9282.900) στις 21.00. Εισιτήριο: 5-15 ευρώ