«Ανύπαρκτε αναγνώστη μου…»

Το μυθιστόρημα κλείνει με μια έμμεση έκκληση της Ταρτ προς τον αναγνώστη, που μόνο αμφιλεγόμενη μπορεί να χαρακτηριστεί: άλλους θα τους πείσει και άλλους θα τους εξοργίσει. Εστω και έτσι, είναι μια απάντηση στα ανεπίδοτα ερωτήματα των αναγνωστών της (διά στόματος Θίο, φυσικά): «Αισθάνομαι ότι έχω κάτι πολύ σοβαρό και επείγον να σου πω, ανύπαρκτε αναγνώστη μου… Οτι η Φύση (βλέπε: Θάνατος) πάντα νικάει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι και να σερνόμαστε ενώπιόν του. Οτι, ακόμα και αν δεν είμαστε πάντα τόσο χαρούμενοι που βρισκόμαστε εδώ, είναι καθήκον μας να βουτήξουμε…, να προχωρήσουμε πλατσουρίζοντας μέσα στον βόρβορο και να διασχίσουμε το βόθρο». Το «χριστιανικό μήνυμα της ημέρας» για όσους άντεξαν 989 σελίδες.