Διαμάντια στα λασπόνερα

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται ότι το ελληνικό πρωτάθλημα ισοδυναμεί με εύφορη γη για ταλέντα από την Ευρώπη. Ερχονται εδώ άσημοι παίκτες και εξελίσσονται σε πρωταγωνιστές κλάσης που λάμπουν στο παγκόσμιο στερέωμα.

Το βλέπουμε ξανά σε αυτό το ραντεβού της Βραζιλίας. Οχι τόσο με τον Τουρέ, που το πάλεψε πολύ και ήταν ο πλέον ποιοτικός παίκτης της Ακτής του Ελεφαντοστού, όσο με τον Κέβιν Μιραλάς. Το μάτι τον έπιανε στο ματς Βελγίου – ΗΠΑ και κάπου τα έχανες. Τι βελτίωση! Τι ταχύτητα με και χωρίς την μπάλα! Τι κατά μέτωπον επιθέσεις! Τα πάντα! Μόνο το γκολ έλειψε, αλλά είναι προφανές ότι ο (συμπαίκτης του στην Εβερτον) Χάουαρντ γνώριζε καλά το στυλ και τα τελειώματα του Μιραλάς. Από τότε που μπήκε στο παιχνίδι, το Βέλγιο ανέβασε στροφές, έκλεισε τις ΗΠΑ και μολονότι υπήρξαν λάθη αμυντικά, κατάφερε στην παράταση να πάρει την πρόκριση. Μιραλάς και Τουρέ, όπως και πολλοί ακόμη, ήλθαν και είδαν την Ελλάδα και το ξεφτισμένο (για πολλούς) πρωτάθλημά της ως εφαλτήριο καριέρας. Για να επιβεβαιωθεί, συνεπώς, ότι στα (ποδοσφαιρικά) λασπόνερα κρύβονται διαμαντάκια.

Αρα, αυτό πρέπει να προσέξουν οι ελληνικές ΠΑΕ. Να αναζητήσουν τρόπους προσέγγισης μετοχών που βρίσκονται στην κατιούσα ή δεν έχουν ανέβει πολύ. Αν το επιτύχουν θα βγουν πολλαπλά ωφελημένες. Επενδύσεις να κάνουν, να βρουν τις ευκαιρίες και στην πορεία δεν θα πάνε χαμένες.

Ενα καλό μάθημα από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Γιατί οι ευκαιρίες δεν κατοικοεδρεύουν στα πάνω ράφια, αλλά κυρίως στα χαμηλά. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι κάποιοι θα έχουν τα προσόντα και την τεχνογνωσία να τις ανακαλύψουν.

Επιτέλους, ακριβώς 10 χρόνια μετά το θαύμα της Πορτογαλίας, το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τη δυναμική που αποκτά εκ νέου. Χωρίς λάθη και αγκυλώσεις, με όπλο τις δικές του δυνάμεις. Την αξιοποίηση εγχώριων και ξένων ταλέντων.