[Ανάλυση] Οι εκπλήξεις και οι νεωτερισμοι του Λαυρίου

Οχι, ο νεωτερισμός δεν ήταν το σκηνικό. Ούτε ο τίτλος του προέδρου που δεν θα λέγεται πρόεδρος, αλλά «επικεφαλής των εθελοντών του Ποταμιού». Οχι, η πρωτοτυπία δεν ήταν η θερινή περιβολή και τα σανδάλια του επικεφαλής. Ο αθόρυβος, αλλά καίριος νεωτερισμός ήταν ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης στο ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματός του εκφώνησε την πρώτη γραπτή ομιλία του.

Ηταν κατά γενική ομολογία «η πιο πολιτική» του ομιλία. Και ήταν μια ένδειξη ότι το κόμμα που στήθηκε μέσω Ιντερνετ ως εναλλακτικό δίκτυο και έκανε προεκλογική καμπάνια με συζητήσεις καφενείου προσπαθεί πλέον να εδραιωθεί στον πολιτικό χάρτη ως σταθερή δύναμη.

Η συγκυρία είναι καλή για Το Ποτάμι. Είναι η εποχή που όλοι ψάχνουν συμμάχους. Το κόμμα του Θεοδωράκη έχει το πλεονέκτημα ότι δεν μπορεί παρά να αρέσει σε όλους – όλοι μπορούν να προβάλλουν πάνω σε έναν φορέα αδιαμόρφωτο τις δικές τους προσδοκίες. Η ζήτηση του νέου κόμματος φάνηκε άλλωστε και από τον ενθουσιώδη τόνο των χαιρετισμών που απηύθυναν οι εκπρόσωποι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στο Συνέδριο. Και μόνο το γεγονός ότι τα δύο μεγάλα κόμματα επέλεξαν να εκπροσωπηθούν σε υψηλό επίπεδο, από τους γραμματείς τους, έχει τη σημασία του.

Μνηστήρες, λοιπόν, υπάρχουν. Πώς θα ανταποκριθεί στο φλερτ το νέο κόμμα; «Θα είμαστε δύσκολοι εταίροι» απαντά στέλεχος του κόμματος. Για Το Ποτάμι είναι τώρα προτεραιότητα η συγκρότηση ενός προγραμματικού corpus, το οποίο θα αποτελεί και τον γνώμονα για μελλοντικές συνεργασίες. Η λογική είναι «ξεκινάμε από τις λύσεις και μετά βλέπουμε με ποιους και πού συμφωνούμε».

Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Ανθρωποι που συμμετείχαν στο Συνέδριο ως παρατηρητές συνέπιπταν στην κοινή διαπίστωση ότι η κομματική βάση δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Οι τρίλεπτες παρεμβάσεις των «ανώνυμων» συνέδρων εξαντλούνταν κυρίως στις καθημερινές τους αγωνίες. Καθένας διατύπωνε προτάσεις για τον επαγγελματικό κλάδο ή για τον τόπο του.

Η ποταμική ερμηνεία είναι ότι αυτή η πανσπερμία είναι πλούτος. Εδώ όμως εντοπίζεται και ο κίνδυνος. Να εξαντληθεί το εγχείρημα στον κινηματικό του αυθορμητισμό και να μείνει έτσι χωρίς ξεκάθαρο στίγμα. Φαίνεται ότι είναι ένας κίνδυνος που τον έχει λάβει υπόψη του ο επικεφαλής και η ηγετική ομάδα. Γι’ αυτό και δεν άφησαν στην αμεσοδημοκρατική τύχη τη σύνθεση του επταμελούς καθοδηγητικού οργάνου του κόμματος.

Το άλλο όργανο με συμβολικό βάρος είναι η Ομάδα Διαλόγου. Εκεί η βεντάλια ανοίγει μέχρι θραύσεως, από την Αντιγόνη Λυμπεράκη της φιλελεύθερης Δράσης μέχρι τον πρώην ΣΥΡΙΖΑ Πέτρο Τατσόπουλο. Να λειτουργήσει αυτό το άνοιγμα πολυφωνικά, και όχι ως κακόφωνη Βαβέλ, είναι το δεύτερο δύσκολο στοίχημα.

Στο Λαύριο, πάντως, το πολιτικό γεγονός με αντανάκλαση στο μέλλον προέκυψε εκτός προγράμματος. Ηταν – και σε αυτό συμφωνούν όλοι – η ομιλία του Γιώργου Καμίνη. Ο χαμηλόφωνος δήμαρχος βγήκε για πρώτη φορά εκτός του πλαισίου του διαχειριστικού λόγου. Εκανε μια πολιτική παρέμβαση, μιλώντας για τη μεγάλη εικόνα ως στέλεχος που εκφράζει την αγωνία για την ανασύσταση του Κέντρου.

Σύμφωνα με την κομματική ανάγνωση, «ο Καμίνης είναι Ποτάμι, ακόμη κι αν δεν το ξέρει». Σύμφωνα με την πιο μακροσκοπική ερμηνεία, ο Καμίνης μαζί με τον  Μπουτάρη είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Είναι οι πρώτοι που πέτυχαν εκλογικές νίκες ανεξαρτήτως των παλαιών κομμάτων. Η επιτυχία τους συνιστά εκ των πραγμάτων αμφισβήτηση των πολιτικών σχηματισμών που κάποτε κάλυπταν τον κεντροαριστερό χώρο. Υπ’ αυτήν την έννοια, Το Ποτάμι είναι που φιλοδοξεί να γίνει Καμίνης.