Οι αριθμοί δείχνουν γιατί νικήσαμε

Οσοι βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν την Ελλάδα μια από τις πιο αργές ομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αρκεί να ρίξουν μια ματιά στα στατιστικά του αγώνα μας με την Ακτή του Ελεφαντοστού για να αλλάξουν γνώμη.

Οι παίκτες του Σάντος έτρεξαν 8 χιλιόμετρα περισσότερα από τους παίκτες της Ακτής του Ελεφαντοστού, φτάνοντας συνολικά τα 103.758 μέτρα, ένα στατιστικό που σπάνια βλέπεις σε ελληνική ομάδα γενικότερα.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι την ώρα της αλλαγής του (στο 77′) ο 37χρονος αρχηγός μας Γιώργος Καραγκούνης είχε πιάσει τον Σαλπιγγίδη (έχοντας και οι δύο τρέξει εκείνη τη στιγμή 9.057 μέτρα) στους παίκτες με το περισσότερο τρέξιμο. Αν και ο Σαλπιγγίδης έφτασε τελικά τα 10.659 μέτρα, ο Καραγκούνης είχε πατήσει στα περισσότερα σημεία του γηπέδου από όλους.

Οι αριθμοί αυτοί αποκτούν ξεχωριστή σημασία αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Φορταλέζα: αποπνικτική ατμόσφαιρα και μεγάλη υγρασία.

Εδώ αξίζουν συγχαρητήρια στους ανθρώπους της Εθνικής που επέλεξαν αφενός τις ΗΠΑ για τα πρώτα φιλικά και στη συνέχεια την πόλη του Αρακαζού, που έχει σχεδόν ίδιες κλιματικές συνθήκες τόσο με τη Νατάλ (παίξαμε με την Ιαπωνία) όσο και με τη Φορταλέζα (διεξήχθη ο αγώνας με την Ακτή του Ελεφαντοστού).

Δεν είναι τυχαίο ότι στο ορεινό Μπέλο Οριζόντε (η πρεμιέρα με την Κολομβία) δεν είχαμε ανάλογα τρεξίματα όπως στα άλλα δύο παιχνίδια, καθώς επίσης ήμασταν φανερά εκτός κλίματος σχεδόν για ένα ημίχρονο. Οι αριθμοί μπορεί να μη λένε πάντα την αλήθεια, αλλά στην περίπτωση του Ανδρέα Σάμαρη αυτό δεν ισχύει καθώς ο διεθνής μέσος μπήκε στο 13ο λεπτό και κάλυψε 9.746 μέτρα, μπαίνοντας στη λίστα των παικτών με τα περισσότερα τρεξίματα. Οι διεθνείς μας έδωσαν χώρο στους αντιπάλους τους και η κατοχή ήταν 54% για την Ακτή του Ελεφαντοστού (και 46% για την Εθνική). Μετά όμως την ισοφάριση των Αφρικανών (72′) στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα, μεταφέραμε όλη την πίεση στο μισό γήπεδο και είχαμε κατοχή σε εκείνο το διάστημα 56% έναντι 44%, δείγμα του πόσο πιεστικοί είχαμε γίνει χάνοντας τη μία ευκαιρία πίσω από την άλλη.

Μπορεί οι Ιβοριανοί να είχαν πολύ περισσότερες πάσες από εμάς, αλλά αυτό συνέβη κυρίως λόγω των πολλών κοντινών αλλαγών που έκαναν (114 έναντι 84), ενώ στις μακρινές είχαμε εμείς περισσότερες (70 έναντι 55), ψάχνοντας πιο πολύ τον αιφνιδιασμό.  Γενικότερα είχαμε πολύ καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, ενώ υποχρεώσαμε τους αντιπάλους μας να υποπέσουν σε περισσότερα φάουλ. Επίσης το γεγονός ότι δεν ήταν πιεστικοί απέναντί μας (όπως οι Ιάπωνες με συνεχόμενο πρέσινγκ ή ακόμα και οι Κολομβιανοί) μας έδωσε το δικαίωμα να τρέξουμε πολύ περισσότερο και τελικά να επιβάλουμε το παιχνίδι μας.