Οι νεοναζί και οι εθνοτικές συγκρούσεις

Ο Ζίγκφριντ Μπόρχαρντ, ή Ες-Ες Ζίγκι, έχει εδώ και 30 χρόνια έντονη ακροδεξιά δράση στο γκρίζο Ντόρτμουντ των 600.000 κατοίκων, αλλά λειτουργούσε πάντα στο περιθώριο. Πρόσφατα όμως κέρδισε μια έδρα στο δημοτικό συμβούλιο προκαλώντας τρόμο στο πολιτικό κατεστημένο, αλλά και σε πολλούς κατοίκους της πόλης.

Η εκλογή του έδειξε μια άλλη όψη της Γερμανίας. Από τη μια πλευρά υπάρχει η οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, που εντοπίζεται στη Βαυαρία, στη Νοτιοδυτική Γερμανία και γύρω από τη Φρανκφούρτη: έχει χαμηλή ανεργία, υψηλές εξαγωγές και διάχυτη ευημερία. Αντίθετα το Ντόρτμουντ είναι μια παρακμάζουσα πόλη στη βιομηχανική περιοχή του Ρουρ με μεγάλη ανεργία, εγκληματικότητα και πολλούς μετανάστες. Ενας στους τρεις κατοίκους είναι ξένος.

Η εκλογή του Μπόρχαρντ σοκάρισε, αλλά και δίχασε τους κατοίκους και έφερε στην επιφάνεια εντάσεις όχι μόνο μεταξύ Γερμανών και μεταναστών, αλλά και μεταξύ των ίδιων των μεταναστών. Οι συμπλοκές μεταξύ ακροδεξιών και αντιναζιστών ακτιβιστών έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Ο υπουργός Εσωτερικών έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την άνοδο της δράσης ακροδεξιών στοιχείων, ιδίως κατά των ξένων και των αιτούντων άσυλο. Οπως χαρακτηριστικά είπε, «προσπαθούν συνεχώς να δηλητηριάσουν την ατμόσφαιρα».

Στο Ντόρτμουντ, οι ακροδεξιές ψήφοι δεν αυξήθηκαν σε σχέση με το 2004, αλλά εξαιτίας της μεγάλης αποχής στις τοπικές εκλογές τα ακροδεξιά κόμματα, όπως το νεοναζιστικό Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας και το κόμμα του Μπόρτσαρτ, κατάφεραν να κερδίσουν έδρες στο δημοτικό συμβούλιο. Λάβαρο του Μπόρχαρντ ήταν η αντιμεταναστευτική ατζέντα «Η Γερμανία ανήκει στους Γερμανούς». Οι οπαδοί του δεν είναι μόνο Γερμανοί. Ο Σετίν Σατελμίς, τούρκος μετανάστης που έχει γίνει γερμανός υπήκοος, εκφράζει την αγανάκτησή του για τους ρομά μετανάστες: «Πού ζω, στη Γερμανία ή σε χώρα Τσιγγάνων;». Το ίδιο και ο Μαροκινός Χαλίντ Μουμού που αναρωτιέται «γιατί να πληρώνω φόρους; Ηλθαμε στη Γερμανία για την ασφάλεια και την ειρήνη. Τώρα χάσαμε την ασφάλεια». Μόνο η Νόρα Ερτερ Ριμπέιρο έχει πιο ανεκτική στάση και προσπαθεί να βρει κρατικούς πόρους για ένα πρόγραμμα ένταξης μουσουλμάνων γυναικών στη γερμανική κοινωνία. Με τον Μπόρχαρντ στο δημοτικό συμβούλιο, όμως, η χρηματοδότηση του προγράμματος κινδυνεύει.

Ενα παραμελημένο πέτρινο μνημείο στην πόλη, στη μνήμη των Σίντι και Ρομά που εκτόπισαν οι Ναζί το 1943, υπενθυμίζει την ανάγκη της αντίστασης σε κάθε απάνθρωπη πράξη. Θα μπορεί όμως το μνημείο αυτό να σταθεί ανάχωμα στο ακροδεξιό κύμα;