Τραγούδι, «χαλί» και αγορεύσεις: Πήγαμε στην επεισοδιακή συναυλία του Μανού Τσάο

Ξύλο δεν είδα στη Θεσσαλονίκη. Ή μάλλον, να κάνω μια διόρθωση, ξύλο δεν είδα στη συναυλία του Μανού Τσάο στη Θεσσαλονίκη. Εφθασα αργά, λίγα λεπτά πριν από τις 10 το βράδυ, την ώρα που ανέβαινε πια αυτός στη σκηνή. Μια φίλη όμως που είχε θελήσει να πάει από νωρίς, τελικά δεν τη συναντήσαμε: είχε επιστρέψει στο σπίτι της. Το ξύλο που είδε ξαφνικά να πέφτει μπροστά της μπαίνοντας, μας ενημέρωσε τηλεφωνικά, την έκανε να χάσει κάθε διάθεση. Αλλά θέλω να σας πω μόνο αυτά που είδα και άκουσα προσωπικά. Γιατί κι εγώ, τελικά, την καλή μου διάθεση (σε καλοκαιρινή συναυλία πήγαινα, στον Μανού Τσάο κατά κανόνα περνάς καλά, τη Θεσσαλονίκη την αγαπώ κι ας μην έχω καταγωγή από εκεί) την έχασα.

Είδα, λοιπόν, ορδές λαού να πλησιάζουν και να συμπιέζονται μέσα στις ασφυκτικά στενές σειρές από κιγκλιδώματα στην είσοδο. Ακουσα κάποιον να ουρλιάζει «ψηλά τα εισιτήρια και μπαίνετε γρήγορα, μη φράζετε την είσοδο!». Είδα ένα παχύ στρώμα από μπουκάλια, μπίρας και νερού, πάνω στα οποία έπρεπε να πατήσεις για να μπεις «γρήγορα». Εναν κάπως μακρόστενο χώρο, κλειστό γύρω γύρω με κοντέινερ και συρματοπλέγματα, γεμάτο ασφυκτικά, όλο και πιο ασφυκτικά, με κόσμο.

Μια σκηνή κάπου στο βάθος, μπροστά ακριβώς στον Θερμαϊκό, την οποία δεν διέκρινες καλά καλά, για να πλησιάσεις ούτε λόγος. Δύο οθόνες τοποθετημένες δεξιά και αριστερά της σε ύψος επαρκές ώστε να βλέπεις από μακριά, αρκεί να ήσουν απόγονος Γίγαντα. Κόσμο ανεβασμένο στις οροφές των κοντέινερ ολόγυρα – νέα διόρθωση, κόσμο κρεμασμένο από τις οροφές των κοντέινερ.

Και μετά, ο Μανού Τσάο. Ή, μάλλον όχι, οι πύρινοι λόγοι από τους γνωστούς σφετεριστές τού μικροφώνου. Εναντίον της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός. Εναντίον της ιδιωτικοποίησης του νερού της Θεσσαλονίκης. Και μετά ο Μανού Τσάο. Και μετά ξανά οι αγορεύσεις. Και μετά ξανά ο Μανού Τσάο. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, με αγορεύσεις έκλεισε η συναυλία, όχι με μουσική και χορό. Δεν ξέρω αν είχε συμφωνήσει ο καλλιτέχνης, γνωρίζοντας δύο πράγματα για αυτόν, πιθανώς και ναι. Γνωρίζοντας πάντως δύο πράγματα και για τους αγορεύοντες, ας έκανε κι αλλιώς.

Στην πραγματικότητα, ο Μανού Τσάο έκλεινε τη συναυλία για καμιά ώρα. Τραγούδι και μουσικό «χαλί», τραγούδι και «χαλί». Ειλικρινά θεωρώ ότι το έκανε για να νομίζουν κάποιοι κάθε φορά ότι τελείωνε και να γίνει η αποχώρηση το δυνατόν πιο σταδιακά. Γιατί ωραίο πράγμα να γίνονται συναυλίες σε εναλλακτικούς χώρους, στο λιμάνι της πόλης εν προκειμένω, ακόμα καλύτερα όμως θα ήταν αν δεν χρειαζόταν να διώχνεις πεισματικά από το μυαλό σου, κατά το 40λεπτο που διήρκεσε η τελική Εξοδος μέσα από τις ίδιες αυτές στενές σειρές από κιγκλιδώματα, τι θα μπορούσε να συμβεί «αν».

Μη με ρωτήσετε λοιπόν πώς πέρασα το βράδυ της Δευτέρας στη Θεσσαλονίκη. Γιατί, τελικά, ξύλο είδα. Στην Ζεύξιδος, κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, γεμάτο μπαράκια και νέο κόσμο. Ξαφνικά, από το πουθενά. Εναν νεαρό πεσμένο στο έδαφος σε εμβρυακή στάση, τρεις να τον κλωτσάνε και κόσμο να φωνάζει αγριεμένος: «Μη!». Δεν θα ήταν πάνω από 20-25 χρονών, και οι δράστες και το θύμα. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω τίποτα. Μόλις ηρέμησαν κάπως τα πνεύματα και κλήθηκε ασθενοφόρο να παραλάβει τον αιμόφυρτο νεαρό, έφυγα. Με κατάθλιψη.