Αννα Φόνσου: «Λαγκάρντ, η αριστοφανική Πενία»

«Δύσκολο να βγούμε από αυτή την κατάσταση. Εγώ πιστεύω μόνο στις επαναστάσεις. Αν κάναμε μια λαϊκή επανάσταση, μπορεί κάτι να γινόταν. Πιστεύω ότι γίνονται πολλά λάθη κι ο καθένας κοιτάζει τη θεσούλα του. Οι πολιτικοί βάζουν κάτω τα μηχανάκια και λένε “τόσα πρέπει να βρούμε για να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα”. Κι έχουν πλεόνασμα επειδή έχουν διώξει όλο τον κόσμο από τις δουλειές του. Ετσι έχω κι εγώ. Πρέπει να γίνει κάτι για να σωθεί ο τόπος» λέει η Αννα Φόνσου. Χρόνια στο σανίδι της πολιτικής, όταν την ακούει να μιλάει έτσι κάποιος το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ότι θα δει το όνομά της να φιγουράρει για μία ακόμη φορά σε κάποιο ψηφοδέλτιο.

Ομως όχι. Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Ακάματη, ετοιμάζεται να αλωνίσει την Ελλάδα. Δεν θα αφήσει φεστιβάλ για φεστιβάλ μέχρι τον Σεπτέμβριο ως Πενία στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη μαζί με τον Κώστα Βουτσά και τον Στάθη Ψάλτη, ανάμεσα σε άλλους. Και κάθε Πέμπτη θα επιστρέφει στην Αθήνα για να μεταμορφώνεται σε Δανάη Στρατηγοπούλου και να διηγείται σε όσους έχουν απομείνει στο κλεινόν άστυ τη γεμάτη πάθη ζωή του «αηδονιού του Αττίκ» μαζί με την Ευσταθία και τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη στο προαύλιο του θεάτρου Μπάντμιντον.

Οσο κι αν τα ενδιαφέροντά της είναι καλλιτεχνικά αυτό το καλοκαίρι, η πολιτική δεν βγαίνει από το μυαλό της. «Και το θέατρο πολιτική δεν είναι; Ο “Πλούτος” είναι αυτά που συμβαίνουν τώρα. Η Πενία, ξέρετε, δεν είναι η φτωχιά, είναι αυτή που φέρνει τη φτώχεια, τη λιτότητα. Η Πενία μοιάζει με τη Λαγκάρντ». Και η Δανάη πολιτική προσωπικότητα είναι; «Πέρα από το γεγονός ότι τα τραγούδια της, που είναι διαχρονικά, μου θυμίζουν τους γονείς μου που τα αγαπούσαν, η ζωή της έχει ενδιαφέρον από πολιτικής πλευράς. Παρουσιάζουμε την άγνωστη πλευρά μιας τραγουδίστριας που έχει ζήσει Παγκοσμίους Πολέμους, έχει μείνει στη Χιλή, ήταν φίλη του Νερούντα…».

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ. Υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στην Αννα Φόνσου και τη Δανάη; «Ναι. Μπορούσε να αρχίσει τη ζωή της κάθε φορά από την αρχή αδιαφορώντας για την ηλικία της, κάτι που το έχω κι εγώ. Με τα χρήματα δεν την έριχνες. Επειτα, δεν ήξερε κάτι άλλο από το να είναι καλλιτέχνις. Και της άρεσαν τα ωραία ρούχα, όπως κι εμένα. Νομίζω ότι θα γίνει από τους αγαπημένους μου ρόλους».

Και πώς καλύπτεται το χάσμα ανάμεσα στο ανάλαφρο ρεπερτόριο, στο οποίο έχουμε συνηθίσει τη δημοφιλή ηθοποιό («Μάκια μάκια στα χεράκια, στα λαιμάκια» και «Θέλω τα όπα μου»), και το ρεπερτόριο της Δανάης με τις μελωδίες του Αττίκ και του Σουγιούλ; «Μην ξεχνάτε ότι έχω τραγουδήσει με τον Μίκη Θεοδωράκη τη “Φαίδρα”, με τον Χατζιδάκι στην “Πορνογραφία”, έχω τραγουδήσει Μαμαγκάκη, κι όλα αυτά δεν τα ξέρει ο κόσμος. Τη Δανάη την υποδύομαι σε μεγάλη ηλικία. Παραδεχόταν κι εκείνη πως δεν ήταν αηδόνι πια, αλλά δεν ήταν και φάλτσα. Ηταν έξυπνη όμως και τα έκανε όλα αισθησιακά».

Κι ο αισθησιασμός είναι χαρακτηριστικό όμως και της Αννας Φόνσου, την οποία πολλοί έχουν ταυτίσει και με τον ερωτικό κινηματογράφο, ίσως επειδή, όπως και η ίδια υποστηρίζει, δεν απολογείται, διότι πιστεύει ότι όποιος απολογείται όταν είναι αθώος χάνει.

«ΜΑΡΙΕΣ ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΕΣ». Βουλευτής του ΚΚΕ που δεν εξελέγη για να μη χάσει το κόμμα την έδρα στη Λέσβο, ύστερα στο ψηφοδέλτιο του ΠαΣοΚ, αλλά και με εμπειρία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, η τσαχπίνα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου θα ξαναέμπαινε με την πρώτη ευκαιρία στον στίβο της πολιτικής;  «Οπως είναι η κατάσταση σήμερα, με το μόνο που θα ‘θελα να ασχοληθώ θα ήταν με το πώς θα φύγουν οι πολιτικοί της τρέχουσας κατάστασης. Δεν είναι όλοι για πέταμα, αλλά οι περισσότεροι είναι Μαρίες Αντουανέτες. Δεν βλέπουν πώς περνάει ο κόσμος. Με ό,τι περισσεύει από το Σπίτι του Ηθοποιού (σ.σ. δημιουργήθηκε με δική της πρωτοβουλία και προσπάθειες) κάνω συσσίτια στη γειτονιά επειδή ο κόσμος δεν έχει να φάει. Είχαμε πολλά χρόνια να δούμε ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια.

Δεν είναι δυνατόν να μη βλέπουν την κατάσταση. Και να μην είσαι πολιτικοποιημένος, γίνεσαι. Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία είναι απούσα, όπως είναι απούσα σε οτιδήποτε πολιτιστικό και πνευματικό και δεν ξέρει ότι τελικά μόνο από αυτό θα σωθούμε. Από τι θα σωθούμε, νομίζετε; Εχουμε εμείς βιομηχανία αυτοκινήτων; Κάτι φρούτα είχαμε κι αυτά μας τα θάψανε».