Ο Καζαντζίδης, ο Χιώτης και ο μανάβης

«Με τον Μανώλη κοιμόμασταν τέσσερις ώρες. Ολη την ημέρα και τη νύχτα σε κέντρα, πρόβες, φωνοληψίες. Ολα γράφτηκαν μεταξύ δουλειάς και κουζίνας, ακόμη και με αφορμή ένα μικροκαβγαδάκι. Χωρίσαμε για το τίποτε με τον Χιώτη, αλλά υπήρξε η ζωή μου, η λατρεία μου. Ολοι τον σέβονταν. Αυτός έχτισε τον Καζαντζίδη. “Ρε μην τραγουδάς σαν μανάβης, τραγούδα σωστά” του έλεγε» σημειώνει η κυρία Λίντα, που πολύ πρόσφατα έδωσε και συναυλίες στον Καναδά με την υποστήριξη του καναδού φιλέλληνα πρέσβη, με σκοπό την ενίσχυση των εκεί ελληνικών σχολείων, γνωρίζοντας τον θρίαμβο. Μικρή λεπτομέρεια για τον θρίαμβο που απόψε φαίνεται πως θα επαναληφθεί: Η κυρία Λίντα κινητοποίησε τους πάντες για να μπορέσει να προσεγγίσει απόψε στο Ηρώδειο το αυτοκίνητο που θα μεταφέρει την Καίτη Γκρέυ λόγω ενός προβλήματος που έχει η τελευταία στο πόδι. Μια ακόμη όψη ενός παλιού κώδικα που φαίνεται πως χάνεται. Ενας κόσμος που γοητεύει τη νεότερη γενιά και χαρτογραφείται μουσικά εκ νέου.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ. Η Μαίρη Λίντα γεννήθηκε σε φούρνο στον Πύργο. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία Δημητροπούλου και στη δισκογραφία βγήκε με τον Κώστα Καπλάνη και όχι με τον Χιώτη. «Είπα το “Πικρό ποτήρι” – βγαίναμε τότε στο ραδιόφωνο – και το “Πικραμένη μου Τσιγγάνα”, που όμως δεν δισκογραφήθηκε. Στην Τριάνα του Χειλά, την ίδια εποχή, είχε μαλώσει ο Τσιτσάνης με τη Νίνου και την αντικατέστησα εγώ. Τότε είπα τα “Παίξτε μπουζούκια” και “Νύχτα χωρίς ξημέρωμα”» θυμάται η ίδια. Γνωρίστηκαν με τον Χιώτη στο θρυλικό Πίγκαλς της Πατησίων, αλλά πρωτοσυνεργάστηκαν αργότερα σε Κομπαρσίτα, Τριάνα του Χειλά, Αρζεντίνα, Ηλιοβασιλέματα, Σπηλιά του Παρασκευά, θέατρα, με δεκάδες επιτυχίες και κινηματογραφικές ταινίες. Εδώ προσθέστε μια μακρά παραμονή στις ΗΠΑ και μετά τη συνεργασία τους με τον Μίκη Θεοδωράκη στο «Αρχιπέλαγος», τη συμμετοχή και το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού με την «Απαγωγή» το 1961 και το 1963 την ηχογράφηση του «Επιταφίου» (τρίτη κατά σειρά μετά τους Μούσχουρη και Μπιθικώτση).