«Κλέφτηκε» με έναν Ρέμπραντ!

Τον έκρυβε για 15 χρόνια – στην αρχή κάτω από το κρεβάτι του, αργότερα μέσα στην ντουλάπα. Οταν αποφάσισε να μιλήσει σε δικηγόρο, εκείνος αρνήθηκε να τον πιστέψει.Το σκηνικό επαναλήφθηκε και στο αστυνομικό τμήμα. Οι αστυνομικοί τον θεώρησαν μυθομανή. Από τις έξι το απόγευμα ώς τα μεσάνυχτα τούς διηγούνταν τη ζωή του.

Χρειάστηκε να τους προσκομίσει αποδείξεις, μέχρι και μία σέλφι με τον όμηρό του, για να καταλάβουν ότι ο Πατρίκ Βιαλανέξ έλεγε την αλήθεια: είχε κλέψει και είχε κρατήσει κρυμμένο έναν πίνακα του Ρέμπραντ από το Μουσείο του Ντραγκινιάν στη Νότια Γαλλία, δυτικά των Καννών.

Το επόμενο βήμα δεν ήταν η σύλληψή του. Είχαν περάσει 15 χρόνια και το αδίκημα είχε παραγραφεί. Ηταν να επισκεφθεί τον ψυχίατρό του και να του αποκαλύψει επιτέλους την πηγή του άγχους του: ο κλεμμένος πίνακας. Και στη συνέχεια να αποκαλύψει την αλήθεια στη σύζυγο και τα δυο παιδιά τους. Οι συνεδρίες με τον ψυχίατρο έλαβαν τέλος. Η σύζυγος ξέσπασε σε κλάματα. Κι εκεί που όλοι πίστευαν ότι η περιπέτεια είχε τελειώσει, η αστυνομία φόρεσε χειροπέδες στον Πατρίκ Βιαλανέξ επειδή πιθανόν επιχείρησε να πουλήσει τον πίνακα προς τέσσερα εκατομμύρια ευρώ!

Ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον πίνακα του Ρέμπραντ το 1983, όταν ήταν 13 ετών σε μια επίσκεψη στο μουσείο με τη μητέρα του.

Ο έφηβος δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από το αγόρι με τους μακριούς καστανούς βοστρύχους, το χρυσό μενταγιόν και τη σαπουνόφουσκα στο αριστερό του χέρι. «Κάτι συνέβη ανάμεσα σε μένα και σε εκείνο το παιδί. Ηταν λες κι έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη», παραδέχεται σε συνέντευξη που έδωσε στην γαλλική «Μοντ». Επέστρεψε πολλές φορές έκτοτε για να ξανακοιτάξει το πορτρέτο. Αρχισε να διαβάζει για τον ζωγράφο και να αποκτά εμμονή με τα έργα του. Ηταν 28 ετών όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να κλέψει τον πίνακα. Τότε εργαζόταν ως τεχνικός συστημάτων ασφαλείας. Και πλέον η επιστροφή του στο μουσείο είχε ως αντικείμενο τον συναγερμό του χώρου.

Το χτύπημα είχε οριστεί για την παραμονή της εθνικής γιορτής της Γαλλίας: 13 Ιουλίου. Παραμονεύει την κατάλληλη στιγμή και κρύβεται σε μια ξύλινη ντουλάπα κοντά στην είσοδο.

Ξέρει ότι από την ώρα που θα σπάσει τη γυάλινη πόρτα της αίθουσας έχει στη διάθεσή του ελάχιστα δευτερόλεπτα για να πάρει τον πίνακα. Και τα καταφέρνει. Οταν πλέον ο συναγερμός αρχίζει να χτυπά εκείνος ήδη αποχωρεί με τον Ρέμπραντ σε μια σακούλα σκουπιδιών. Οταν έφτασε σπίτι, άρχισε να φωτογραφίζεται μαζί του, κι ας μην ήταν της μόδας τότε οι σέλφι. «Χαμογελούσα όπως δεν είχα ξαναχαμογελάσει στη ζωή μου. Ενιωθα σαν υπερήρωας», θυμάται. Λίγες ώρες αργότερα ωστόσο άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε κάνει. Ηξερε ότι η ζωή του δεν θα ήταν πια ποτέ ίδια. Εκρυψε τον 50Χ60 εκ. καμβά κάτω από το κρεβάτι του και προσπάθησε να κοιμηθεί.

ΤΡΕΛΑ. «Ενιωσα να ξανανιώνω όταν τον κράτησα στα χέρια μου, αλλά τελικά άρχισε να με τρώει. Ημουν ταυτόχρονα φύλακας και όμηρός του». Η ευθύνη που ένιωθε απέναντι στο έργο τέχνης άρχισε να τον τρελαίνει. Εβλεπε παντού εχθρούς: κλέφτες, φωτιά, υγρασία. Σταμάτησε να εργάζεται για να μην αφήνει τον πίνακα μόνο του. Κρατούσε την αναπνοή του για να μην τον φθείρει…

Πέρυσι πλέον αποφάσισε να απαλλαγεί από τον βραχνά του. Μέσω ενός παιδικού φίλου έμαθε ότι μπορούσε να απευθυνθεί σε ασφαλιστική εταιρεία, να επιστρέψει τον πίνακα και να πάρει κάποια χρήματα ως αμοιβή. Φεύγει με μια επιταγή 40.000 ευρώ.

Πέντε ημέρες αργότερα μαθαίνει ότι δυο άνδρες γνωστοί στις Αρχές για τη δράση τους συνελήφθησαν ενώ προσπαθούσαν να πουλήσουν το έργο. Εψαξε αμέσως για δικηγόρο και ύστερα πήγε στην αστυνομία. Κι αν δεν διώκεται πλέον για την κλοπή, τώρα εξετάζεται το ενδεχόμενο να είναι αναμεμειγμένος στην επιχείρηση πώλησης του έργου.

«Εχασα κάτι πολύτιμο. Εχασα και 15 χρόνια», λέει και εκμυστηρεύεται ότι αν τελικώς λήξει αισίως η υπόθεση ονειρεύτεται να γίνει φύλακας μουσείου.