Δεσμώτες του ιλίγγου: Οι «καταραμένοι» οδηγοί που ζούσαν με τον κίνδυνο

Με την πτώση του, πριν από έξι μήνες, στο χιονοδρομικό κέντρο του Μεριμπέλ στις Γαλλικές Αλπεις, ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 Μίχαελ Σουμάχερ επιβεβαίωσε με τον τραγικότερο τρόπο όλους όσοι ισχυρίζονται ότι κάποια κατάρα βαραίνει αυτόν τον φανταχτερό και αστραπιαίο κόσμο.  Η λίστα των πρωταθλητών που ενεπλάκησαν σε θανατηφόρα ατυχήματα είναι μακρά. Κάθε φορά που οι επαγγελματίες οδηγοί πιάνουν το τιμόνι στα χέρια τους γνωρίζουν ότι ο κίνδυνος ατυχήματος καραδοκεί πίσω από κάθε στροφή, ακόμη και στις μεγάλες ευθείες στις οποίες τα μονοθέσιά τους ξεπερνούν τα 300 χιλιόμετρα την ώρα. Ωστόσο ο αριθμός των πιλότων της F1 που έχασαν τη ζωή τους, είτε στις πίστες είτε εκτός αυτών, είναι συγκλονιστικά υψηλός.

Στις 13 Μαΐου 1950 ο ιταλός Τζουζέπε «Νίνο» Φαρίνα, οδηγώντας μία κόκκινη Alfa Romeo 158 στους αεροδιαδρόμους του Silverstone, ενός εγκαταλειμμένου αεροδρομίου της RAF στην Κεντρική Αγγλία, κατάφερε να τερματίσει πρώτος στον πρώτο αγώνα του πρώτου παγκοσμίου πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 και να γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής στην ιστορία του αθλήματος. Δεκαέξι χρόνια μετά, στις  30 Ιουνίου 1966, ο Φαρίνα βρισκόταν στις Γαλλικές Αλπεις, μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Μεριμπέλ όπου τραυματίστηκε ο Μίχαελ Σουμάχερ. Οδηγούσε μια Lotus Cortina και κατευθυνόταν προς την πόλη Ρενς για να παρακολουθήσει το γαλλικό γκραν πρι. Κάποια στιγμή έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, βγήκε από τον δρόμο και καρφώθηκε σε έναν τηλεγραφικό στύλο με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του.

Ο συμπατριώτης του, Αλμπέρτο Ασκάρι, παγκόσμιος πρωταθλητής το 1952 και το 1953, υπήρξε και αυτός άτυχος. Στις 22 Μαΐου 1955 ο Ασκάρι έχασε τον έλεγχο της Ferrari που οδηγούσε στο Γκραν Πρι του Μονακό και κατέληξε στα νερά του λιμανιού του πριγκιπάτου. Αλλά βγήκε σχεδόν άθικτος από το μονοθέσιό του, έχοντας σπάσει μόνο τη μύτη του. Τέσσερις ημέρες μετά βρέθηκε στην πίστα της Μόντσα για να παρακολουθήσει τη δοκιμή μιας καινούργιας Ferrari. Ο ίδιος δεν επρόκειτο να την οδηγήσει αλλά στο τέλος ζήτησε από τους ανθρώπους που τον είχαν προσκαλέσει να κάνει δυο-τρεις γύρους. Σε μία από τις τελευταίες στροφές το αυτοκίνητο προσέκρουσε στα κιγκλιδώματα, αναποδογύρισε και καταπλάκωσε τον Ασκάρι σκοτώνοντάς τον ακαριαία. Ηταν μόλις 36 ετών.

Ανάλογη τύχη είχε και ο πρώτος βρετανός παγκόσμιος πρωταθλητής Μάικ Χόθορν. Αμέσως μετά την κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1958, ο Χόθορν ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τις πίστες, έχοντας συγκλονιστεί βαθιά από τον θάνατο του συμπατριώτη και στενού του φίλου Πίτερ Κόλινς, μερικούς μήνες πριν, κατά τη διάρκεια του γερμανικού γκραν πρι. Εξι μήνες μετά ο Χόθορν σκοτώθηκε, επίσης ακαριαία, μετά την σύγκρουση της Jaguar του σε δέντρο, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Λονδίνο.

Η λίστα με τους «καταραμένους» της Φόρμουλα 1 ολοκληρώνεται τραγικά με τους οδηγούς που έχασαν τη ζωή τους εντός των πιστών. Οι Βρετανοί Τζιμ Κλαρκ και Ρότζερ Γουίλιαμσον, ο Αυστριακός Γιόχεν Ριντ, ο Καναδός Ζιλ Βιλνέβ και φυσικά ο θρυλικός Αϊρτον Σένα, ο οποίος την Πρωτομαγιά του 1994, κατά τη διάρκεια του Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο, πέρασε στην αιωνιότητα με περισσότερα από 300 χιλιόμετρα την ώρα.

Μία ημέρα νωρίτερα ο Σένα είχε καταρρεύσει και σκεφτόταν ακόμη και να μη λάβει μέρος στον αγώνα εξαιτίας του θανάτου του αυστριακού πιλότου Ρόλαντ Ράτζενμπεργκερ κατά τις κατατακτήριες δοκιμές. Mάλιστα, λίγο πριν από την έναρξη του μοιραίου γκραν πρι, επικοινώνησε και με τον πρώην άσπονδο εχθρό του, τον γάλλο τέσσερις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Αλέν Προστ, με στόχο την επανίδρυση της Ενωσης Οδηγών Γκραν Πρι, του συνδικάτου των πιλότων της F1, κύριος στόχος του οποίου είναι η βελτίωση των προτύπων ασφαλείας. Μερικές ώρες αργότερα ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής από τη Βραζιλία ήταν νεκρός.