Βερμελιώρα;

Μια έρευνα πριν από μερικά χρόνια έδειξε ότι οι ομάδες με κόκκινη φανέλα έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες νίκης από όλες τις υπόλοιπες. Το κόκκινο («βερμέλιο» στα πορτογαλικά) έχει φαίνεται ευεργετικές ιδιότητες γι’ αυτούς που το φορούν και εκφοβιστικές γι’ αυτούς που τους αντιμετωπίζουν (και κυρίως τους ταύρους). Το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο δείχνει να δικαιώνει αυτή τη θεωρία, τα προηγούμενα όχι αναγκαστικά. Σε καμία πάντως περίπτωση η έρευνα δεν μας λέει αν οι πιθανότητες αυξάνουν όταν μια ομάδα δεν είναι μόνο κόκκινη αλλά και διαβολική.

Οι Κόκκινοι Διάβολοι του Βελγίου ξεκίνησαν το Μουντιάλ της Βραζιλίας ως ένα από τα μεγάλα, ή μάλλον το μεγάλο, αουτσάιντερ. Σχεδόν αήττητοι τα τελευταία τρία χρόνια, πήραν εμφατική πρόκριση μπροστά από τους Κροάτες που πάντα έχουν και διόλου ευκαταφρόνητα ποδοσφαιρικά, εκτός από σωματικά, προσόντα. Η απόδοση, τα νιάτα, η ενέργεια και το δέσιμο μιας ιδιαίτερης κοσμοπολίτικης αλλά πρώτα δουλεμένης στην πατρίδα γενιάς παικτών ήταν ακόμα πιο ενθαρρυντικά. Ομως η πνοή ενός, κατά τα άλλα, απόλυτα διαιρεμένου λαού είναι εκείνη που τους απογειώνει: πάθος τύπου Βραζιλίας για την Εθνική, χωρίς καμία κάμψη από την κοινωνική πραγματικότητα.

Οι υψηλές προσδοκίες πήραν μια πρώτη ενσάρκωση χθες το βράδυ στο Μπέλο Οριζόντε. Απέναντι στην όχι ακριβώς πυραυλοκίνητη Αλγερία, το Βέλγιο του Βίλμοτς και του Αζάρ ζορίστηκε αφάνταστα. Ο προπονητής – ηγέτης έκανε σαλάτα τη σύνθεση, το πρώτο ημίχρονο χάθηκε, το άγχος βάρυνε τα πόδια, το μυαλό άρχισε να γυρνάει στις πλατείες των Βρυξελλών. Οι αλλαγές του Βίλμοτς έδωσαν τελικά τη λύση και μιλούν εύγλωττα για το βάθος αλλά και τα ψυχικά χαρίσματα της ομάδας. Η καλή μπάλα πρέπει όμως να περιμένει.  

Δύσκολο λοιπόν να πούμε αν ήρθε ξανά, μετά τη γενιά του Γκέρετς, του Κέλεμανς, του Πφαφ και του Σίφο, η ώρα των Βέλγων. Το ταξίδι δεν άρχισε πολύ πειστικά. Αλλά ως γνωστόν ο διάβολος, κόκκινος και μη, είναι στις λεπτομέρειες.  

Φιλαθλέων