Εθνική Ελλάδας: Οι επτά πληγές της πρεμιέρας

Μνήμες Μουντιάλ 1994 έφερε η πρεμιέρα της εθνικής ομάδας στη Βραζιλία με αντίπαλο την Κολομβία. Οπως τότε η Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα είχε προηγηθεί μόλις στο 2′ με γκολ του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα και εν τέλει νίκησε 4-0, έτσι και προχθές η ελληνική ομάδα έπεσε από νωρίς στο καναβάτσο. Το τέρμα του αριστερού μπακ Πάμπλο Αρμέρο μόλις στο 5′ αποσυντόνισε την τακτική της Εθνικής που ήταν… προγραμματισμένη για παιχνίδι αργού ρυθμού και υπομονής, με βασική προτεραιότητα τη διατήρηση του μηδέν στην άμυνα. Η επιτυχημένη συνταγή της τελευταίας τετραετίας χάλασε και η Γαλανόλευκη χρειάστηκε να παίξει έναν κόντρα ρόλο απ’ ό,τι τη χαρακτηρίζει ως ομάδα: αυτόν της επίθεσης, της δημιουργίας και της διάσπασης της αντίπαλης άμυνας σε «σετ» παιχνίδι. Η μη ανατροπή του σκορ και η βαριά ήττα (3-0) ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της αδυναμίας των ελλήνων παικτών να προσαρμοστούν στις (νέες) συνθήκες και απαιτήσεις του αγώνα απέναντι σε έναν αντίπαλο που ήταν ανώτερος σε όλα τα επίπεδα αλλά είχε και την τύχη με το μέρος του όταν χρειάστηκε.

Η Ελλάδα είχε τα επτά κακά της μοίρας της απέναντι στην Κολομβία καθώς όλα τής πήγαν στραβά στο Εστάντιο Μινεϊράο του Μπέλο Οριζόντε από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό.

1. Αμυντική λειτουργία: Ο τρόπος με τον οποίο δέχθηκε και τα τρία γκολ η Ελλάδα καταδεικνύει ότι η αμυντική λειτουργία για την οποία φημίζεται επί χρόνια πήγε… περίπατο. Η συνοχή στις γραμμές έσπασε, οι αποστάσεις μεταξύ των παικτών μεγάλωσαν και η αλληλοκάλυψη δεν λειτούργησε, με αποτέλεσμα οι Κολομβιανοί να βρουν πολλούς και μεγάλους ελεύθερους χώρους για να τρέξουν και να απειλήσουν.

2. Χαλαρότητα: Εν αντιθέσει προς άλλα κρίσιμα ματς, οι ποδοσφαιριστές της Ελλάδας δεν μπήκαν στο γήπεδο με το… μαχαίρι στα δόντια, κάτι όμως που έκαναν οι Κολομβιανοί, οι οποίοι έπεφταν με δύναμη στις φάσεις κερδίζοντας όλες τις πρώτες προσωπικές μονομαχίες. Επίσης έλειψε από τους διεθνείς παίκτες το καθαρό μυαλό και η αυτοσυγκέντρωση καθώς, ιδίως στο πρώτο 25λεπτο, βρίσκονταν σε μόνιμη τρικυμία.

3. Γρήγορο γκολ: Η Κολομβία άνοιξε το σκορ με τη σέντρα αιφνιδιάζοντας την Ελλάδα που χρειάστηκε τουλάχιστον 25′ για να συνέλθει. Το βασικότερο όλων ωστόσο είναι ότι μόλις 5′ από την έναρξη του παιχνιδιού άλλαξε ριζικά η φιλοσοφία των δύο ομάδων. Η Κολομβία άλλαξε τακτική δίνοντας χώρους στην Ελλάδα, η οποία κλήθηκε νωρίς να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εφιάλτη της, δηλαδή να επιτεθεί απέναντι σε οργανωμένη άμυνα.

4. Στημένα: Ενα από τα ισχυρά όπλα της Ελλάδας μετετράπη σε μέγιστη αδυναμία, αφενός διότι το δεύτερο γκολ των Κολομβιανών προήλθε από εκτέλεση κόρνερ στην οποία συνολικά οι διεθνείς μας αντέδρασαν λανθασμένα, αφετέρου διότι όσα κόρνερ (4) κι αν εκτέλεσε η Γαλανόλευκη όλα πήγαν στον… βρόντο.

5. Παίκτες-κλειδιά σε κακή ημέρα: Ο Χοσέ Χολέμπας υπήρξε ο αδύναμος κρίκος της άμυνας καθώς έγινε έρμαιο στις ορέξεις του καταπληκτικού εξτρέμ της Φιορεντίνα Χουάν Κουαδράδο. Ο Κώστας Κατσουράνης πραγματοποίησε κάκιστη εμφάνιση σε ρόλο κλασικού αμυντικού μέσου, ενώ και ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης έδειξε να βρίσκεται εκτός κλίματος αγώνα. Το ίδιο και ο Φάνης Γκέκας, ο οποίος μάλιστα συνέχισε το κρεσέντο των μεγάλων χαμένων ευκαιριών. Η Ελλάδα είχε τουλάχιστον τέσσερις παίκτες-κλειδιά σε κακή ημέρα, γεγονός που επηρέασε αρνητικά όλη την ομάδα.

6. Αδυναμία στο γκολ: Μολονότι η Εθνική κατόρθωσε να δημιουργήσει 12 τελικές προσπάθειες, μόλις δύο εξ αυτών μπορούν να θεωρηθούν ως κλασικές ευκαιρίες για γκολ. Ενα τεχνικό σουτ του διακριθέντος Παναγιώτη Κονέ που απέκρουσε εντυπωσιακά ο Οσπίνα και η… άχαστη κεφαλιά του Γκέκα σε άδειο τέρμα που κατέληξε στο δοκάρι θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει τη ροή του αγώνα. Για ένα ακόμη παιχνίδι ωστόσο αποδείχθηκε ότι Ελλάδα και εύκολο γκολ δεν πηγαίνουν μαζί…

7. Τρεξίματα: Πέραν της ποιοτικής διαφοράς που υπήρξε μεταξύ των δύο ομάδων, οι Κολομβιανοί έτρεξαν πολύ περισσότερο από τους Ελληνες, που δεν είχαν φρεσκάδα και ξέμειναν από δυνάμεις. Το σφύριγμα της λήξης βρήκε τους ποδοσφαιριστές του Χοσέ Νέστορ Πέκερμαν να καλύπτουν 107,7 χιλιόμετρα, εν αντιθέσει προς αυτούς του Σάντος που ξέμειναν στα 104,8 χλμ. Κοινώς, οι μεν έτρεχαν, οι δε… περπατούσαν.

Μετά την αναμέτρηση του Μπέλο Οριζόντε το κλίμα στα αποδυτήρια της Εθνικής ήταν βαρύ. Ο Φερνάντο Σάντος ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος, όπως και οι περισσότεροι παίκτες που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τι έφταιξε. Αλλοι τα είχαν με την κακή τύχη τους και άλλοι με τον εαυτό τους. Παρ’ όλα αυτά, ο πορτογάλος τεχνικός και οι συνεργάτες του προσπάθησαν να εμψυχώσουν τους διεθνείς διότι ακολουθεί ο «τελικός» με την Ιαπωνία.