[Εμπιστευτικά] «Μητέρα των μαχών»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Να ξεκινήσουμε με μια διευκρίνιση που θα ήταν αχρείαστη αν δεν ζούσαμε στην Ελλάδα.
Είναι άλλο πράγμα η πλειοψηφία των 151 βουλευτών που επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να κυβερνάει.
Και άλλο πράγμα η πλειοψηφία των 180 βουλευτών που ζητάει το Σύνταγμα για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Πράγμα που σημαίνει ότι ουδείς υποχρεούται να ανήκει ταυτοχρόνως και στις δύο.
Μπορεί, ας πούμε, να μη στηρίζει την κυβερνητική πολιτική, αλλά να υπερψηφίσει έναν καλό υποψήφιο για την Προεδρία.
Οπως μπορεί να στηρίζει φανατικά την κυβέρνηση, αλλά να θεωρεί ότι κάποιος υποψήφιος είναι καταστροφή.
Πράγματα αυτονόητα σε πολιτισμένες χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία, όπου οι πρόεδροι εκλέγονται περίπου με τον ίδιο τρόπο.
Αλλά οι αυτονόητες παραδοχές καθίστανται θεωρητικές στην Ελλάδα, από τη στιγμή που η προεδρική εκλογή συνδέεται με τη βουλευτική κάλπη.
Μόνο και μόνο αυτή η σύνδεση μετατρέπει μια άχρωμη και ανούσια διαδικασία σε μοχλό εκβιασμού. Τον ενεργοποίησαν επιτυχώς ο Κ. Μητσοτάκης το 1990 και ο Γ. Παπανδρέου το 2009 για να προκαλέσουν εκλογές.
Από 1975 έως και το 1995, όμως, ο Πρόεδρος εκλεγόταν ερήμην των ψήφων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και μόνο στις τρεις τελευταίες εκλογές (2000, 2005 και 2010) εξελέγη με τις ψήφους και των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων της Βουλής.
Εως εδώ κανένα πρόβλημα. Ο «εκβιασμός» της προεδρικής εκλογής αποτελεί περίπου μέρος του εγχώριου πολιτικού τελετουργικού.
Το πρόβλημα προκύπτει όταν (όπως το 1985, το 1990 και το 1995) ο «εκβιαστής» δεν έχει την αριθμητική δυνατότητα να επιβάλει τον εκβιασμό του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με τους 71 βουλευτές είναι η πιο ασθενής κοινοβουλευτικά αντιπολίτευση από το 1974.
Ακόμη και αν συναθροίσει τους βουλευτές του ΚΚΕ και τους εναπομείναντες στη Χρυσή Αυγή, φτάνει με το ζόρι τους 99. Δεν μπορεί να μπλοκάρει καμία εκλογή.
Τι επιδιώκει λοιπόν; Να ταυτίσει την προεδρική με την κυβερνητική πλειοψηφία.
Να υποστηρίξει δηλαδή ότι όποιος ψηφίσει για Πρόεδρο δεν ψηφίζει για Πρόεδρο αλλά για Πρωθυπουργό.
Και έτσι να διαμορφώσει αριθμητικά τη μειοψηφία που δεν υπάρχει σήμερα και η οποία θα του επιτρέψει να μπλοκάρει την εκλογή.
Η σκέψη δεν είναι κακή, αρκεί να πετύχει.
Διότι αν δεν πετύχει, τότε για άλλη μία φορά ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μετατρέψει σε «μητέρα όλων των μαχών» μια μάχη που θα χάσει.
Και όταν ξεκινάς κάθε τρεις και λίγο να ρίξεις μια κυβέρνηση που δεν πέφτει, τότε επαληθεύεται το αξίωμα του Τζούλιο Αντρεότι που έλεγε ότι «η εξουσία φθείρει κυρίως εκείνον που δεν την έχει».
Google news
