[Αγιογραφίες] Απογεύματα

ΕΙΝΑΙ το πιο απρόβλεπτο ζευγάρι της ελληνικής πολιτικής στην πιο απρόβλεπτη κυβέρνηση όλων των εποχών. Μάλιστα η κυβέρνηση Σαμαράς – Βενιζέλος ΙΙ υπερβαίνει σε έλλειψη προβλεψιμότητας την κυβέρνηση Σαμαράς – Βενιζέλος Ι του περασμένου Ιουνίου. Και αυτό γιατί το στοιχείο του απρόβλεπτου έχει επεκταθεί και στα πρόσωπα ορισμένων εξ όσων έχουν αναλάβει κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια. Μεταξύ αυτών και ο Ανδρέας Λοβέρδος που είχε προβλέψει για τον εαυτό του το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Αντ’ αυτού βρέθηκε στο Παιδείας, δηλαδή σε υπουργείο μνημονιακό και μάλιστα από αυτά που κόβουν κόσμο ώστε να εκπληρωθεί ο φετινός στόχος απολύσεων στο Δημόσιο.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, η χθεσινή κατάληξη στη συζήτηση Σαμαρά – Βενιζέλου ήταν προβλέψιμη. Δεν είναι γνωστό αν είχαν κάνει προγνωστικά οι μπούκηδες του Λονδίνου – που τα τελευταία χρόνια ασχολούνται με την Ελλάδα. Αλλά δεν χρειαζόταν να είναι κανείς μάντης για να ξέρει ότι η υποβόσκουσα κυβερνητική κρίση επρόκειτο να αποφευχθεί. Αν μη τι άλλο, η τελευταία τριετία – και για τον Βενιζέλο πενταετία – έχει προγυμνάσει το εγχώριο πολιτικό προσωπικό σε θέματα διαπραγμάτευσης. Σε κάτι έχει βοηθήσει, ομολογουμένως, και η τρόικα. Η εκγύμναση δεν έχει την έννοια της αδιαλλαξίας. Αλλά συνδέεται με την επίγνωση ότι σε όλα βρίσκεται λύση αν «πειράξεις» τις παραμέτρους της διαφοράς. Αυτό έγινε και σε μια συνάντηση κυβερνητικής κορυφής, που δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που γίνεται απόγευμα Κυριακής. Ας μην είμαστε αφελείς: δεν έκλεισαν ραντεβού για να τα σπάσουν.

Η λύση είναι μοιρασμένη. Θα προσληφθούν 600 και όχι 800 διοικητικοί που ήθελε ο Λοβέρδος. Από την άλλη, όμως, θα υποβληθούν τα οργανογράμματα των οκτώ πανεπιστημίων σε ανεξάρτητο αξιολογητή και αν αυτός κρίνει ότι χρειάζονται κι άλλο κόσμο, τότε θα προσληφθεί κι άλλος κόσμος. Αυτό δικαιώνει την προσέγγιση Λοβέρδου – άρα η κυβερνητική ζωή συνεχίζεται. Και συνεχίζεται με Πρωθυπουργό και αντιπρόεδρο να φέρονται, ο ένας εν αγνοία του άλλου, με τρόπο που να αφήνει κομψά να εννοηθεί ότι ο καθένας αξίζει συγχαρητήρια για λογαριασμό του. Εν προκειμένω, η διευθέτηση της μίνι κυβερνητικής κρίσης έχει δύο υπερήφανους πατέρες και περιθώρια για τεστ DNA δεν υφίστανται.

ΩΣΤΟΣΟ, αυτό είναι το «μίκρο» της κυβερνητικής πολιτικής. Εκεί έχουμε εξισορρόπηση, έστω και αν διάφοροι πασόκοι στραβοκοιτάνε τον Λοβέρδο θεωρώντας ότι κάνει προσωπικό παιχνίδι, ενώ από την άλλη πλευρά του λόφου, στο Μαξίμου δηλαδή, υπήρχε ο φόβος ότι πάνε να ξηλωθούν αυτά που έχουν συμφωνηθεί για φέτος. Σαμαράς και Βενιζέλος επείγονται να διαχειριστούν τα «μάκρο» γιατί αυτά θα αλλάξουν τη ροή του ματς. Ποια είναι τα «μάκρο»; Είναι να σταματήσουν οι προφητείες τύπου Σόιμπλε για νέο πακέτο – που ο κόσμος το συναρτά αυτομάτως στο μυαλό του με νέα Μνημόνια, άρα και μέτρα. Να σταματήσουν επίσης οι προγνώσεις τύπου ΔΝΤ για χρηματοδοτικά κενά τα επόμενα χρόνια – κάτι που η κυβέρνηση απορρίπτει ως προοπτική. Να χαλαρώσει λίγο η φορολογική πολιτική, να μπει η χώρα σε ένα δρόμο ανάπτυξης, να αλλάξει το γενικό και το πολιτικό κλίμα. Και να οικοδομηθεί η πλειοψηφία των 180 που θα εκλέξει Πρόεδρο. Με άλλα λόγια, να θεμελιωθεί ένα αφήγημα διετίας.

ΑΥΤΟ θέλει δουλειά, δεν διεκπεραιώνεται σε ένα απόγευμα Κυριακής. Κάτι που Σαμαράς και Βενιζέλος το ξέρουν. Οπως ξέρουν ότι είναι και η μεγάλη πρόκληση των επόμενων μηνών. Φυσικά, άλλο στην πολιτική να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και άλλο να μπορείς να το πετύχεις. Ωστόσο, εκεί θα κριθούν όλα.