Ο ήχος της τάξης και του χάους

Και η αμφισβήτηση έχει τη μουσική της. Για την ακρίβεια το ηχοθέαμά της. Σκέψεις που αντικρούονται ή αλληλοεξουδετερώνονται (αλλά μπορεί και να αλληλοαναδεικνύονται), αποκτούν υπόσταση με μουσικές, (αγγλικό) στίχο, χρώματα και φωτισμούς στο περιβάλλον που τις εμπνέει. Τη φύση, τον κόσμο.

Ο μόλις 22 ετών Theodore – μόνιμος κάτοικος Λονδίνου εδώ και μία τετραετία – με επιρροές από τον αμερικανικό μινιμαλισμό και την αγγλική εναλλακτική ροκ σκηνή, αρέσκεται σε ενορχηστρώσεις κομματιών που συνδυάζουν τα κλασικά όργανα με τα έγχορδα και τα τύμπανα, δημιουργώντας άλλοτε μελαγχολική και άλλοτε χαρούμενη διάθεση. Οι δε στίχοι του εκφράζουν κυρίως ιδέες, εμπειρίες, συναισθήματα.

Η μουσική, όπως εκείνος την αντιλαμβάνεται, σημαίνει ζωή, γι’ αυτό και ό,τι ζει, γνωρίζει, γεύεται και αισθάνεται νιώθει την ανάγκη να το εκφράζει μέσα από τις μελωδίες και τα λόγια που γεννά το ανήσυχο μυαλό του.

Στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών θα παρουσιάσει αύριο τη νέα – δεύτερη – δουλειά του η οποία με τον τίτλο «It is but it’s not» θα σημάνει την εκκίνηση περιοδείας με σταθμούς σε ευρωπαϊκές πόλεις. Η συναυλία «It is but it’s not» – «Είναι και δεν είναι» στα καθ’ ημάς – του Theodore (κατά κόσμον Θόδωρος Πολυχρονόπουλος) είναι η έκφραση των ανησυχιών του, η ηχητική και οπτική παρουσίαση της αναζήτησής του στον κόσμο των αντιθέσεων – της αμφισβήτησης – για να μπορέσει να κατανοήσει πώς λειτουργούν τα πράγματα γύρω του, όπως λέει ο ίδιος.

«Το ηχοθέαμα που θα παρουσιάσω αντανακλά την εσωτερική αναζήτησή μου, την έρευνά μου για τον ήχο και τη σιωπή, το φως και το σκοτάδι, την τάξη και το χάος» σημειώνει και προσθέτει πως έχει επιρροές από τις αντίμαχες θεωρίες του Πλάτωνα και του Επίκουρου στη φιλοσοφία του αινιγματικού Ηράκλειτου.

Ο Πολυχρονόπουλος – μάλλον γεννημένος μουσικός καθώς άρχισε τα μαθήματα πιάνου από την τρυφερή ηλικία των τριών ετών – είναι εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς μουσικών που συστήνονται με τα μικρά ονόματά τους μεν, με λατινικούς χαρακτήρες δε, κάνοντας ξεκάθαρο σε ποιο ακριβώς κοινό θέλουν να απευθύνονται και να συνομιλούν.

Ακόμη περισσότερο, εκφράζονται με ξένο – αγγλικό – στίχο. «Η σκέψη όμως, η ψυχή του στίχου είναι ελληνική» σημειώνει ο μουσικός.

Η νέα ολοκληρωμένη πρότασή του δεν έχει το στοιχείο της αφαίρεσης, τουλάχιστον τόσο έντονο όσο η παρθενική δουλειά του, «7», με την οποία συστήθηκε (πέρυσι τέτοια εποχή στην Τεχνόπολη).

Στον δροσερό κήπο του Μεγάρου θα παρουσιάσει το ηχοθέαμά του με τη σύμπραξη ορχηστρικού συνόλου θέλοντας να προσδώσει κινηματογραφική διάσταση στα ακούσματά του που φέρουν επίτηδες αδρά χαρακτηριστικά, επηρεασμένα από τον ιδρυτή του αμερικανικού μινιμαλισμού, τον Φίλιπ Γκλας ή τον Στιβ Ράιχ, πρωτοπόρου του μουσικού ρεύματος. «Γιατί και η ησυχία έχει ρόλο στη μουσική μου, όπως επίσης το έντονο φως ή το απόλυτο σκοτάδι στο οπτικό μέρος της συναυλίας» εξηγεί.

Η σχεδόν ανύπαρκτη δισκογραφία και λόγω της κρίσης δεν τον απασχολεί, όπως μάλλον και τους άλλους μουσικούς της γενιάς του. Αλλωστε για αυτά τα παιδιά εργαλείο δουλειάς και μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο, το κοινό τους, είναι τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. «Οι συναυλίες που θα δώσω στη διάρκεια του καλοκαιριού ήρθαν μέσω των σόσιαλ μίντια» εξηγεί ο Theodore και συμπληρώνει ότι εκείνος κρατά την θετική εκδοχή της κατάστασης. «Ο μουσικός και ο κόσμος επιστρέφουν στο κύτταρο αυτής της τέχνης που είναι το ζωντανό πρόγραμμα, η συναυλία. Εκεί δεν μπορείς να κρυφτείς».